24/8/26
Πηγη bikersland facebook
Σύντροχοι και φίλοι γεια σας. Εύχομαι, να σας βρίσκω όλους καλά,όσοι γύρισαν να απολαύσουν τις αναμνήσεις τους και όσοι ακόμη ταξιδεύετε να δημιουργείτε νέες και ωραίες αναμνήσεις.
Πριν αποχαιρετήσω την δεκαετία του πενήντα έχω μία ακόμη ιστορία.
Όμως προβληματίστηκα
πάρα πολύ καί για πολλές ημέρες,για το αν έπρεπε να το κάνω. Ξέρω ότι το διαδίκτυο είναι σκληρό και αμείλικτο. Όμως σκέφθηκα και τούς τόσους πολλούς καλούς συντροχους που με παροτρύνουν για μια καλή ιστορία.
Πριν ξεκινήσω θα ήθελα την επιείκεια σας,και παρακαλώ,τους μη καλοπροαίρετους, πρίν γράψουν κάτι σκληρό,να θυμηθούν τη δική τους εμπειρία και ίσως μαλακώσει η κριτική τους. Ξέρω ότι η ανάμνηση μου αυτή, θα συγκινήσει περισσότερο τις κύριες της παρέας, αλλά γιατί όχι και τους κυρίους. Όλοι πιστεύω θα θυμηθείτε την δική σας περίπτωση με τρυφερότητα και νοσταλγία. Οι ιστορίες με τις μηχανές, λογικά εμπλέκονται και με την προσωπική ζωή καθενός
Πάμε λοιπόν.
1959 δέκα πέντε ετών πάλι με μία νοικιασμένη Φλορετα βολταριζα στην περιοχή μου τον Βύρωνα. Σε μια δεξιά στροφή που την πήρα λίγο ανοικτά , βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα τρίκυκλο μηχανάκι,που πήρε την δική του στροφή πιο κλειστά. Φρεναραμε και οι δύο, και σταματήσαμε με την μπροστινή μου ρόδα πέντε πόντους από την εμπρός πλευρά του τρίκυκλου. Έτσι βρέθηκα δίπλα δίπλα με το οδηγό του. Παρένθεση.(Ήταν ένα τρίκυκλο μηχανάκι με 12 αρες ροδες 1,80 πλατύ και 2.00 η 2.20 μακρύ.Με 125 κ.εκ. κινητήρα. Οι ταχύτητες ήταν χειροκίνητες στη δεξιά πλευρά του οδηγού σε μία υπερυψωμένη κατασκευή. Υπήρχε στην κορυφή ένα μεγαλουτσικο λεβιέ,που εκκινητω σειριακά από εμπρός προς τα πίσω,με τρεις ταχύτητες.)
Μου λέει -- Την γλυτώσαμε. -- Ευτυχώς
Πιάσαμε ήρεμα ήρεμα την κουβέντα. Ήταν ένα πολύ καλό παιδί και από ένα παραλίγο τρακάρισμα γίναμε κολλητοί φίλοι. Μου έδινε και οδηγούσα το τρίκυκλο. Κάναμε ένα σωρό τρέλες. Στριβαμε απότομα, σηκωνόταν ο εσωτερικός τροχός, και ξεπερνιωμασταν ποιος θα διασχίσει περισσότερη απόσταση στους δύο τροχούς. Είχαμε καλές επιδόσεις.
Πολλές φορές διασχίζαμε 100 και 150 μ
Δεν είναι λίγο. Εύκολο ήταν να έρθεις "" καπάκι "" Να συμπληρώσω με την περιγραφή του τρίκυκλου,ότι ο οδηγός καθόταν σε ένα πάγκο και μπορούσαν να καθίσουν από ένας, δεξιά και αριστερά του οδηγού.
Σε λίγες εβδομάδες Ο Μπάμπης με κάλεσε στο σπίτι του,για κουβεντουλα και καμμία πορτοκαλάδα.Έμενε στο τέλος της οδού Αγίας Σοφίας στρίβοντας αριστερά στην ανηφόρα που στο τέλος ήταν τα νταμάρια.
Πήγα ένα απογευματάκι,
καθίσαμε και κουβεντιάσαμε,τι άλλο?
για μηχανάκια. Σε λίγο άκουω μια πόρτα να ανοίγει πίσω μου. Λέει ο Μπάμπης. Να σου γνωρίσω την αδελφή μου την Ειρήνη. Σηκώθηκα, γύρισα και έμεινα κεραυνοβολημενος.
Βρέθηκα εμπρός σε ένα Άγγελο. Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Ούτε
ένα -- Γειά,πώς είσαι.
Ο Άγγελος είχε δύο τεράστια μάτια ανοιχτά γαλάζια, μία κομψή μύτη,
σαρκώδη χείλη, θεληματικο σαγόνι σε ένα περιτύλιγμα από λευκό άψογο δέρμα,και για φωτοστέφανο? σκούρα ξανθά πυκνά μαλλιά, πλεγμένα σέ δυο χοντρές πλεξούδες, που
αναπαύονταν εμπρός, πάνω σε ένα περήφανο στήθος. Περίπου στην ηλικία μου η 1-2 χρόνια μεγαλύτερη.
Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να συνέλθω,
και να ψελλίσω ένα χαιρετισμό. Μέσα στη ζάλη μου, όμως, διέκρινα
την ευχαρίστηση της γυναίκας,που βλέπει, ότι έκανε τέτοια εντύπωση.
Δεν θυμάμαι τη συνέχεια του απογεύματος, μόνο ότι μου έδειξε καί αυτή ενδιαφέρον. Χαιρέτησα και έφυγα.
Γυρίζοντας στο σπίτι,σε όλο το δρόμο σκεφτόμουν με ποιο τρόπο,θα την κατακτήσω
Λέω μέσα μου, πρέπει με κάτι να την εντυπωσιάσω. Ο μόνος τρόπος που σκέφτηκα,
ήταν να νοικιάσω μία Φλορετα,να την πάω βόλτα στο βουνό.
Παρένθεση. Η Νέα Ελβετία τελείωνε στην σημερινή οδό Καραολή και Δημητρίου. Στο τέλος της, ευθεία συνεχίζεις για το κοιμητήριο του Βύρωνα,η στρίβεις δεξιά στη λεωφόρο Καρέα
Η δόμηση,οι τελευταίες οι πολυκατοικίες έφθαναν έως την Καραολή και Δημητρίου.
Από εκεί άρχιζε ο Υμηττός,με χαμηλή
βλάστηση,όπως ρίγανη, θυμάρι,φασκόμηλο , φρύγανα, άγριες Ορχιδέες, μεγαλύτερα φυτά όπως χαμηλοί θάμνοι, πουρνάρια
κουμαριές, σχίνα, αγριελιές , χαρουπιές, πευκάκια και άλλα πολλά. Εκεί προς το μέρος του κοιμητηρίου, υπήρχε μια Μονή της Ζωοδόχου Πηγής,που γύρω γύρω περιβάλλετω από ένα τοίχο ύψους 4-5 μέτρων. Περνώντας δεν την βλέπω πια. Οι πολυκατοικίες την έχουν κρύψει. Τότε ήταν
μόνο βουνό.Η πολύ χαμηλή βλάστηση ήταν το 90%. Λίγα και σπάνια τα μεγαλύτερα φυτά σ' αυτό το υψόμετρο.
Αρκετά μέτρα μακριά από τον τοίχο της Μονής
υπήρχε μια συστάδα,η μοναδική,υψηλών θάμνων και χαμηλών δένδρων που μπορούσες να κάτσεις, μακριά από αδιάκριτα μάτια.
Κλείνω την παρένθεση,
Έτσι ένα ωραίο ανοιξιάτικο μεσημέρι, μετά από συνεννόηση μαζί της , πήγα με τά πόδια στην Νέα Ελβετία πήρα μια Φλορετα, κατέβηκα μέχρι το σπίτι της,την πήρα και ξεκινήσαμε για τον Υμηττό, να βρεθούμε μόνοι μας. Ανεβαίνοντας την Λεωφόρο Καρέα, είδα από μακριά ,την μοναδική στην περιοχή συστάδα θάμνων και δένδρων. Έστριψα το μηχανάκι από τον δρόμο σε ένα αδιόρατο σχεδόν μονοπάτι,και κάνοντας σλάλομ μεταξύ των μικρών θάμνων,με δυσκολία φθάσαμε στην ευεργετική σκιά και απομόνωση των δέντρων.
Κατεβήκαμε καθίσαμε δίπλα δίπλα στο χώμα.
Στην αρχή αμηχανία, μετά αγκαλιαστηκαμε, και σαν άγουροι έφηβοι
δώσαμε, το αληθινά τρυφερό,πρώτο φιλί,την πρώτη αγκαλιά, κι τα πρώτα αθώα χάδια.Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει.
Όμως ο χρόνος αμείλικτος. Η φλορετα
έπρεπε νά επιστραφεί.
Δεν καθίσαμε πάνω από ένα τέταρτο. Σηκωθηκαμε με θλίψη καβαλησαμε και φύγαμε.
Την πήγα σπίτι, γύρισα στη Νέα Ελβετία, άφησα το δίτροχο πλήρωσα αλμυρουτσικα το νοίκι,και γύρισα με τα πόδια στο Βύρωνα. Ολόκληρο ταξίδι. Μετά λίγες μέρες όταν ξανασυναντήθηκαμε, μου λέει. Γιατί δεν ζητάς από τον Μπάμπη να σου δώσει το τρίκυκλο. Δεν θα σου αρνηθεί γιατί ξέρω ότι σε έχει απ' τους καλύτερους φίλους
Όπερ και εγένετο.
Λίγες μέρες αργότερα πήρα το τρίκυκλο και την Ειρήνη και ξεκινήσαμε για τη δενδρινη φωλιά Κουβαλούσε ένα αρκετά βαρύ δεμα,το πέταξε στην καρότσα και δεν έδωσα άλλη σημασία.
Η ""φωλιά "" είχε δύο εισόδους, μία από πάνω, εύκολη και βατη,και μία
από κάτω με πολύ απότομο ανηφόρα κι που το όχημα δεν ανέβαινε διότι σπιναριζε.Η όλη επιφάνεια ήταν κατηφορική. Φθάνοντας έβαλα πρώτη και έσβησα το μοτέρ.
Πήγαμε καθίσαμε πίσω,στην καρότσα. Πάλι λίγα φιλιά , η υπόθεση άρχισε να σοβαρευει. Άνοιξε το δέμα, και έβγαλε μια χωριάτικη κουρελου,
την έστρωσε και ξαπλώσαμε. Άγουρα παιδιά άρχισαν να εξερευνούν με απίστευτη τρυφερότητα
τον έρωτα. Με τις καρδιές μας,να βροντοκτυπουν στο στέρνο μας πετάχτηκαν τα ρούχα και μια για πρώτη φορά μία τρυφερή μυσταγωγια ετελεσθη.
Μια δύο φορές εννοιωσα σαν να γινόταν σεισμός και να κουνιωμασταν. Το μυαλό μου,το απέρριψε. Όταν συνήλθαμε με έκπληκτα μάτια βλέπουμε ότι είμασταν έξω από την ευεργετική κάλυψη των δέντρων. Τι είχε συμβεί.
Στην κατηφόρα,με το χαμό που γινόταν στην καρότσα, ο κινητήρας πήρε μερικές στροφές,
τσουλισε το μηχανάκι και χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε εκτός κρυψώνας.Εξ ου και ο σεισμός που εννοιωσα Έντρομοι κοιτάζαμε γύρω μας, αλλά ευτυχώς, ποιός θα περπατούσε μέσα στην ερημιά του βουνού μεσημεριατικα. Το σπρωξαμε και βρεθήκαμε πάλι στην ευεργετική κάλυψη μας.
Εν τη αφέλεια μου έλεγα, τι ωραία τά κατάφερα. Λίγο καιρό αργότερα συνειδητοποιούσα ότι στην πραγματικότητα την κατεύθυνση του εγχειρήματος την είχε εκείνη.
Κράτησε ο δεσμός χρόνια, μέχρι που έφυγα
φοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Εμένα δεν με ένοιαζε. Εκείνη είχε άλλη γνώμη, οτι δεσμός από μακριά δεν ευδοκιμεί. Χωρίσαμε
ήρεμα, ευγενικά και ίσως φανεί αστείο,με αγάπη. Βέβαια έκανα μήνες να συνέλθω, από το χωρισμό του πρώτου καί αδολου έρωτα μου.
Μετά από αυτά κανείς δεν μπορεί,να αρνηθεί ότι το πάθος μου για τις μηχανές, μεγάλωσε, όσον σε ένα μηχανάκι ανδρώθηκα έστω και τρίκυκλο.
Θέλω να πιστεύω ότι θά είστε επιεικείς, και να αναλογιστεί,ο καθένας τη δική του ιστορία.
Με αγάπη ο παππούς Γρηγόρης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε ενα σχόλιο