1/6/26
Πηγη bikersland facebook
Αγαπητοί φίλοι, σύντροχοι,ο παππούς σάς εύχεται ( καλή - ο) ημερα,εβδομάδα, μήνα και καλοκαίρι .
Αναπολώντας το παρελθόν θυμάμαι διαρκώς και άλλα παλιά περιστατικά,από τη μοτοζωη μου. Θυμήθηκα
ένα ελαφρώς περίεργο ταξίδι,το οποίο αρχίζω να το διηγουμαι.
Νυχτερινό ταξίδι στη βόρεια Ελλάδα. Ξεκίνησα με το κορίτσι μου για κάποια ( ούτε θυμάμαι πια ) δουλειά.
Είχε φθάσει 1-2 πρωινή.
Περνούσαμε μέσα από χωριουδάκια, ανοητως βέβαια με υψηλή ταχύτητα 80-110. Όλα ήταν έρημα. Τέτοια ώρα ο κόσμος κοιμόταν. Οι δρόμοι ήταν φωτισμένοι κανονικά,αλλά άδειοι. Μετά από αρκετή ώρα πλησιάζαμε στο επόμενο χωριό. Παρατήρησα από μακριά ότι τα φώτα στο κεντρικό δρόμο, ήταν σβηστά. Έκοψα λίγο ταχύτητα καί ξανακοίταξα με μεγάλη προσοχή το δρόμο.
Εφ όσον δεν είχε φώτα
ο δρόμος έπρεπε να είναι κατασκοτεινος , μαύρος κατράμι. Όμως παρατήρησα ότι υπήρχε κάτι περίεργο. Από το δρόμο,υπήρχε μια περίεργη ανταύγεια στην αστροφεγγιά, αλλόκοτη και ακατανόητη. Καλού κακού έπεσα στα φρένα, και σταμάτησα στο 20 χιλ/τρα την ώρα.
Φθηνά τη γλυτώσαμε όλοι. Άκουσον άκουσον τις 1-2 το πρωί ο δρόμος από άκρη σε άκρη,ήταν γεμάτος κόσμο που περπατούσε πάνω κάτω, το γνωστό νυφοπαζαρο .
Ανατριχιασα.Τι θα συνέβαινε αν δεν είχα σταματήσει. Σχεδόν όλοι σκουφορεμενοι. Περασαμε σιγά-σιγά ανάμεσα τους,και προσπαθούσα να καταλάβω από πού είδα ερχόμενος την ανταύγεια. Και ξαφνικά κατάλαβα, ήταν από τα ΠΡΟΣΩΠΑ τους , για αυτό ήταν αυτό το απόκοσμο φώς. Η ανταύγεια είχε το χρώμα που είχαν τα πρόσωπα τους. Ο Θεός μας λυπήθηκε όλους.
Έκαναμε πολύ ώρα να
συνέλθουμε. Σταματήσαμε περίπου 20 με 30 λεπτά να μπορέσω να οδηγήσω.
Υπάρχει και συνέχεια, το περιπετειώδες ταξίδι, δεν είχε τελειώσει ακόμη. Προχωρήσαμε πολλές ώρες. Ξημερώνοντας πλησιάζαμε πάλι σε κάποιο χωριό. Ήταν η ώρα, όπως όλοι ξέρετε πού ούτε με τα φώτα βλέπεις καλά,ούτε με το αχνό φως της ημέρας.
Στα πρώτα σπίτια, υπήρχε μία διασταύρωση και βλέπω στη μέση ακριβώς ένα σκούρο όγκο. Στην αρχή φοβήθηκα για κάποιο σκύλο. Ύστερα είδα ότι σχεδόν δεν εκκινητω. Πλησιάζαμε με πολύ προσοχή, σχεδόν περπατώντας,και για δεύτερη φορά σέ ένα βράδυ ανατριχιασα. Τι ήταν στη μέση του δρόμου αχαραγα. Ένα ΜΩΡΟ περίπου ενός έτους είχε φθάσει μπουσουλωντας στη μέση της διασταύρωσης και κρατούσε κάτι στα χεράκια του και προσπαθούσε να το φάει. Δεν ξέρω τι ήταν, αλλά το πέταξα μακριά.
Έβαλα τη μηχανή στην άκρη, η κοπέλα μου το πήρε αγκαλιά. Και τώρα τι κάνουμε 5 η ώρα το πρωί? Πήρα απόφαση και άρχισα να χτυπάω μια μία τις πιο κοντινές πόρτες, ξυπνώντας τους όλους. Στη τρίτη τέταρτη πόρτα μια κυρία το γνώρισε. Είναι από εκείνο το σπίτι. Πήγαμε χτυπήσαμε, ΚΑΝΕΙΣ. Γυρίσαμε πίσω και της είπα τα καθέκαστα. Της δώσαμε το παιδί,και είπε μονολογώντας -- Φαίνεται ότι έφυγαν για το χωράφι και το άφησαν να κοιμάται και θα προλάβαιναν να γυρίσουν πριν ξυπνήσει. Εκείνο όμως ξύπνησε και μόνο ο Θεός ξέρει πώς βρέθηκε μπουσουλωντας στη μέση της διασταύρωσης.
Μετά από αυτό, ανεβήκαμε στην μηχανή και γυρίσαμε Θεσσαλονίκη κατάκοποι
Μια ακόμη συνηθισμένη ιστορία στους Ελληνικούς δρόμους της παλιάς εποχής. Εύχομαι να σας κράτησα για λίγο, ευχάριστη συντροφιά
Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση,και εύχομαι το αυτονόητο ΠΑΝΤΑ ΟΡΘΙΟΙ και ευτυχείς.
Ο παππούς Γρηγόρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε ενα σχόλιο