Old stories by Grigoris 15/4/26

 15/4/26

Πηγη bikersland facebook 

Αγαπημένοι μου σύντροχοι εύχομαι να περάσετε υπέροχα. Τώρα που θα χωνεύετε αραγμενοι το αρνάκι σας είναι ευκαιρία για μία νέα ιστορία.

 Θα σας την διηγηθώ τώρα με την ευκαιρία που μου έδωσε ένας σύντροχος, καθώς ειρωνικά και πολύ εύστοχα και ειρωνικά, όταν έγραψα ότι φόρτωσα τη Νorton στο τρένο απήντησε ότι " τότε τουλάχιστον είχατε τρένα ( καλό).

 Να λοιπόν μια ιστορία με τρένο.

 Δεκέμβριος 1971. Ήρθα στην Αθήνα για διακοπές, αλλά κατά κακή μου τύχη συνέβη κάτι στη σχολή που έπρεπε να είμαι παρών.

 Ετοίμασα τη μηχανή από βραδυς και διάβασα όπως πάντα το δελτίο καιρού. Άσχημη πρόβλεψη. Βροχές και καταιγίδες σε όλη την Ελλάδα. Είδε τον καιρό και ο πατέρας μου και λέει 

 -- Παιδί μου αύριο θά βρέχει. Δεν τη φορτώνεις στο τρένο γιατί θα γλυστραει ο δρόμος.

 Να σάς πω την αλήθεια δεν ψηνομουνα για ένα δεκαωρο ταξίδι υπό βροχή. Έτσι συμφώνησα.

 --Αλλα να έρθεις να με βοηθήσεις να τη φορτώσ

ω

Την άλλη μέρα πρωί πρωί ( γύρω στις 7 έφευγε) ναμαστε στο σταθμό Λαρίσης. Φορτώσαμε τη μηχανή,χαιρετιστηκαμε, έφυγε καί πήγα να βρω τη θέση μου.

 Πήγα στο βαγόνι, ανοίγω την πόρτα και πριν προλάβω να αναπνεύσω,μου κόπηκε η ανάσα. Θεέ μου εκεί μέσα ο αέρας κοβόταν με το μαχαίρι. Ζέστη, βρώμα, όλα τα παράθυρα κλειστά. Προσπάθησα πάλι, αλλά αδύνατο. Κοιτάζω μέσα, βλέπω καμιά τριανταριά - σαράντα φαντάρους,που πήγαιναν σπίτι τους για τις διακοπές. Να μπω μέσα αδύνατον. Πηγαίνω στο δεύτερο βαγόνι, τα ίδια. Τρέχω με αγωνία στο τρίτο καί τελευταίο, τα ίδια και χειρότερα.

 Γυρίζω γρήγορα στη σκευοφορο και ζήτησα από τον αχθοφόρο να με βοηθήσει να την κατεβάσω. -- Μα τώρα την φορτώσαμε. -- Γρήγορα είναι ανάγκη.Την κατεβάσαμε,τον ευχαρίστησα θερμά, και πριν προλάβω να αναπνεύσω η αμαξοστοιχία σφύριξε και σιγά σιγά ξεκίνησε.

 Έκατσα πέντε - δέκα λεπτά να συνέλθω, ντύθηκα με τη ησυχία μου,και ξεκίνησα το ταξίδι.

  Έφαγα πολύ μα πολύ νερό, πού τό θυμάμαι ακόμη,αλλά έφθασα το απόγευμα 6-7 αισίως στη Θεσσαλονίκη.

 Όπως πάντα όταν έφθανα τηλεφωνούσα ότι έφθασα καλά. Παιρνω τηλέφωνο 

 -- Γεια σας έφθασα καλά.

-- Με το τρένο.

-- Ναι με το τρένο.

-- Ποιο τρένο μας λες. Το " Ακρόπολις εξπρές." πού μπήκες, συγκρουστηκε με άλλη αμαξοστοιχία λίγο μετά το Δομοκό, πέντε νεκροί και δεκαπέντε συν τραυματίες. 

 Έμεινα κόκκαλο. Δεν το πίστευα. Φανταστείτε την αγωνία τους μέχρι να τηλεφωνήσω, καθότι δεν είχαν ακόμη ανακοινωθεί τά ονόματα.

 Τούς εξήγησα το λόγο που κατέβηκα και ηρέμησαν. Λεει ο πατέρας.

-- Παιδί μου σε έστειλα με το πιο σίγουρο συγκοινωνιακό μέσο και την πάτησα. Δεν πρόκειται να σου ξαναπώ πώς θα ταξιδεύεις. Αποφασίζεις μόνος σου.

  Όπως βλέπετε αγαπητά μου παιδιά και εγγόνια, ποτέ καί πουθενά δεν είσαι σίγουρος. Τι έφταιξε? Όπως πάντα ο ανθρώπινος παράγων. Σε όλα τα δυστυχήματα πάντα υπεισέρχεται ο άνθρωπος. Τα τρένα δεν συγκρούονται μόνα τους,οι μηχανές δεν πέφτουν μόνες τους, ο αναβάτης τη ρίχνει. Έχετε δεί όλοι σε βίντεο ο αναβάτης να πέφτει και η μηχανή όρθια να πηγαίνει για δεκάδες μέτρα. Τα αυτοκίνητα δεν συγκρούονται μόνα τους,οι οδηγοί φταίνε, τα πλοία δεν βουλιάζουν μόνα τους,ο καπετάνιος τα βουλιάζει. Έχετε δεί τεράστια πλοία εγκαταλελειμμένα από το πλήρωμα,να τα βρίσκουν μετά από πολλές μέρες να επιπλέουν.

  Όλα αυτά είναι στη ζωή 

  Εύχομαι τα καλύτερα σε όλους 

 Ο παππούς Γρηγόρης