29/6/26
Πηγη bikersland facebook
Ο παππούς Γρηγόρης σήμερα θα σάς πει μία πολύ μικρή ιστορία από τά παλιά.
Είπαμε στη Norton το καλοκαίρι,έβγαζα την έξτρα ζελατίνα,και ήμουν χωρίς καμία κάλυψη από τόν αέρα.
Τα πρώτα χρόνια 1965-66-67 τα κράνη δεν είχαν εμπρός ζελατίνα, γι'αυτό στα μεγάλα ταξίδια φορούσα για τον αέρα και ένα ζευγάρι γυαλιά για μοτό.
Μόνο που ήταν και για άλλες χρήσεις όπως π.χ.
για σκι. Αυτά τα γυαλιά στο σημείο πού ακουμπούσαν στο πρόσωπο είχαν ένα λεπτό αφρολεξ, και τα τζάμια ήταν από ένα λεπτό πλαστικό διαφόρων χρωμάτων,τα οποία όμως, έμπαιναν και εφάρμοζαν στο λαστιχένιο η πλαστικό σκελετό, μέσα σε ένα κανάλι. Η προστασία από τον αέρα ήταν άψογη.
Σε ένα από τα αμέτρητα ταξίδια μου για Θεσ/νίκη
πλησίαζα την Θήβα.
Διευκρίνιση. Υπενθυμίζω την σπάνια κυκλοφορία των οχημάτων στην τότε φρέσκια Εθνική οδό. Μπορεί να περνούσε χρόνος 10-15 η 20 λεπτά
μεταξύ δύο οχημάτων.
Στο τέλος της μεγάλης ευθείας,μια δύο εκατοντάδες μέτρα πριν την γέφυρα,στο διαχωριστικό παρτέρι υπήρχαν καί θάμνοι, όπου κουρνιαζαν πολλά πουλάκια εφ όσον υπήρχε ησυχία από τα διερχόμενα αυτοκίνητα.
Πλησιάζοντας στην γέφυρα από το θόρυβο της μηχανής, πετάχτηκε εμπρός μου σε ελάχιστη απόσταση,ένα σμήνος πουλάκια. Ευτυχώς για μένα, μικρού μεγέθους.
Δεν πρόλαβα ούτε να κόψω ταχύτητα, ούτε να σκύψω. Ήμουν άτυχος.
Πέτυχα με το δεξί μου μάτι ένα παχουλό παχουλό άτυχο πουλάκι.
Αποτέλεσμα,παρ όλο ότι η ταχύτητα μου περιέργως ήταν σχετικά μικρή, περίπου 80-100 Χιλ/τρα την ώρα, η κρούση ήταν τόσο βίαιη,που ένιωσα σαν να μου έριξε γροθιά ο Μωχάμετ Αλι. Η ζάλη και ο πόνος πού ένιωσα είναι απερίγραπτα,που απορώ πώς κατάφερα να σταματήσω, πολλά μέτρα πιο κάτω.
Έβαλα το πλαϊνό σταντ
για να μη σωριαστω μαζί με τη μηχανή.
Το πλαστικό τζαμακι που εκτελούσε υποτίθεται προστασία στο μάτι, από την πρόσκρουση, βρισκόταν κολλημένο μέσα στο μάτι μου. Από τον πόνο δεν μπορούσα να σκεφτώ. Ζάλη και ίλιγγος, ταυτόχρονα.
Έκλεισα με το χέρι το αριστερό μάτι, αλλά από το δεξιό δεν έβλεπα παρά μια σκοτεινή κόκκινη ομίχλη. Κατεβαίνωντας από την μηχανή έπεσε από την αγκαλιά μου στην άσφαλτο το άμοιρο πουλάκι. Άμοιρο αυτό, άμοιρος και εγώ, πού ενώ ο πόνος σιγά σιγά υποχωρούσε, η όραση δεν επανερχόταν. Έμεινα
πάνω από μία ώρα, χωρίς τίποτα να αλλάξει
Έτσι μονόφθαλμος ξεκίνησα για το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού μου.
Έφθασα το βράδυ στο διαμέρισμα μου,στου Χαριλάου. Δεν είχα κουράγιο να πάω στο ΑΧΕΠΑ. Μετά τόσες ώρες, η όραση είχε ασήμαντη βελτίωση.
Πήρα ξανά δυνατά παυσίπονα ( είχα πάρει και στο δρόμο) και κοιμήθηκα.
Το πρωί ξύπνησα,με βελτιωμένη όραση, αλλά όχι πολύ. Κατευθείαν νοσοκομείο. Μετά από ενδελεχή εξέταση, βγήκε η διάγνωση. Αιμορραγία στο βυθό, αποκόλληση υαλώδους και ευτυχώς όχι αμφιβληστροειδούς.
Η θεραπεία κράτησε πάνω από μήνα και η όραση για να βελτιωθεί αρκετά,πάνω από τρεις μήνες. Σάς βεβαιώ ότι η όραση έκανε πάνω από ένα χρόνο για να φθάσει στο 80-85%, και ποτέ δεν επανήλθε στα 10/10.
Το συμπέρασμα βγαίνει μόνο του,για τη χρήση του κράνους και την ποιότητα αυτού.
Πάντα όρθιοι σύντροχοι
Ο παππούς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε ενα σχόλιο