Το εκδρομικό αυτό ήταν από την πρώτη του μέρα ειδική περίπτωση.
Αναγκαστικά μετρημένες και ζυγισμένες διαδρομές που να τις σηκώνει το όνομα
και παρόμοιες συμμετοχές ώστε να μπορεί να βγει το πρόγραμμα.....χωρίς αγνοούμενους.
Για φέτος επιλέξαμε ανατολική Πελοπόννησο.
Κάποια πολύ δυνατά περάσματα και μια γεύση από βουνά.
Θα συμπορευτούν και οι δύο σχολές οδήγησης και περιήγησης που γεννήθηκαν μέσα από τα εκδρομικά του Μ.Ο.Θ και θα βγει και πάλι μίγμα εκλεκτό και βολικό για \όλους,
Σύνολο αναβατών σχεδόν 30 και χάρτες έτοιμοι να καταπιούν και τον πιο έμπειρο σε κάθε διασταύρωση και να τον οδηγήσουν σε μεγάλο δρόμο που έχει και αυτοκίνητα.
Τα δύσκολα τα αναπάντεχα τα μη προβλέψιμα με βρήκαν ένα απόγευμα πριν τη βόλτα.
Η προετοιμασία της μοτοσυκλέτας σταμάτησε ακριβώς τρείς μέρες
πριν ξεκινήσουμε την κάθοδο με την αποχώρηση από τα εγκόσμια της κεντρικής οθόνης.
Στο παρασκήνιο έγιναν όπως πάντα οι προσπάθειες να βρεθεί αντικαταστάτρια
από φίλους και γνωστούς που εκτιμούν το ρόλο του πλοηγού αλλά τελικά
το βελάκι έδειξε συμμετοχή μέσα από το αυτοκίνητο υποστήριξης.
Υπήρχαν φωνές που μου έλεγαν φυσικά πειράζοντας με ότι αυτό είναι ήττα,
αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν στην παραλία του Φωκιανού
με τα γαλάζια της νερά και την απόλυτη ηρεμία της και δεν άκουγα πολύ καλά
Πρώτη λοιπόν ανεπίσημα ημέρα στα Ελληνικά Βουνά
Εκμεταλλευόμαστε το ένα απόγευμα παραπάνω διαθέσιμο
και κατηφορίζουμε στα κοσμικά χιονοδρομικά στέκια.
Στον αυχένα από Αγόριανη προς Αράχψβα
Το πρώτο χιονάκι είναι εδώ , μαρτιάτικο και ακίνδυνο.
Σκέφτομαι πόσες φορές θέλουμε να ξεκινήσουμε εκδρομή και το αναβάλλουμε.
Για χίλιους δυο λόγους και αιτίες.
Το σπίτι οι άνθρωποι μας η πόλη όλα είναι γεμάτα μαγνητάκια που μας κρατούν ακίνητους.
Εδώ όμως πάνω στην abandoned κλούβα βρίσκεται γραμμένη η λύση ....Απλά κάνε το.
Μετά από μια ωραία βραδιά κι ένα υπέροχο δείπνο στο ήσυχο χωριό
συνέχεια έχουν οι άγνωστες βόρειες ακτές του Κορινθιακού
Το Πόρτο Γερμενό θυμίζει από ψηλά χωριό των αγαπημένων μου σκανδιναβικών φιόρδ.
Επιλέξαμε να μην πλησιάσουμε και μας χαλάσει τη φαντασίωση
η φημισμένη αρχιτεκτονική των περισσότερων Ελληνικών παραθαλάσσιων θερέτρων
που δεν έχουν την τύχη να βρίσκονται σε κάποιο νησί
Να και μια ανάσα μετά το υπέροχο κατηφορικό στροφιλίκι,
το παλιό σπίτι του ψαρά στο Αλεποχώρι.
Για λίγη ώρα κινούμαστε μαζί με το Μηνά και το Βασίλη που εξερευνούν κι αυτοί την περιοχή
Στάσεις σε ότι μας κινεί το ενδιαφέρον
όπως αυτός ο αμπάντο σταθμός στη στροφή για το Άργος.
Άφιξη στο φιλόξενο Κιβέρι και στο αγνάντι μπροστά στη θάλασσα
που έχει φτιάξει με μεράκι ο φίλος Χάρης.
Το βραδυ η απόλαυση ολοκληρώνεται με το ωραίο δείπνο στο ταβερνάκι Πουρνάρι μέσα στο χωριό.
Με τοπικές σπεσιαλιτέ με-τωπικές συγκρούσεις ποτηριών
και γέλιο από τις ομάδες που καταφθάνουν καταπαγωμένες μέχρι αργά το απόγευμα.
Σάββατο πρωί στην εκκίνηση του κυρίως διήμερου.
Θανάση θα λαδώσεις την αλυσίδα?
Όχι βρε...τους εκκεντροφόρους.
Ο απίθανος φούρνος του χωριού φρόντισε για τις προμήθειες σε σνακ όλης της ημέρας.
Λίγο πριν συμπληρώσουμε μία ώρα στο δρόμο είμαστε κάτω από τα διάσημα βράχια του Λεωνίδιου.
Ένα αναρριχητικό πεδίο που έχει συγκεντρώσει κόσμο διαφορετικών εθνοτήτων
κάτι που δίνει ένα ιδιαίτερο χρώμα στην μικρή κωμόπολη.
Ανηφορίζουμε για τα χωριά του οροπέδιου.
Στις πρώτες στροφές η Πούλιθρα και πιο πάνω το Πυργάκι
Ο χαρακτηριστικός βράχος με την ωραία θέση το εκκλησάκι και το κρυφό παγκάκι πίσω του
σηματοδοτεί την είσοδο στο οροπέδιο.
Μικροί παραδοσιακοί οικισμοί με αυθεντικό αέρα Πελοποννήσου σαν το Πυργάκι βρίσκονται παντού
Λίγο πιο κάτω στην κατάβαση για την παραλία Φωκιανού , λουλούδι στα λουλούδια.
Να και το πέλαγος με φόντο την ιδιαίτερη ακτογραμμή της περιοχής.
Κάτω στην παραλία του Φωκιανού άνθρωποι και μηχανές κάνουν ανασυγκρότηση
Απλωμένοι στον ήλιο κουβεντούλα και καφέδες που έκπληκτοι βλέπουμε
να σερβίρονται από δύο ποδηλάτες που μας μιλούν σπαστά Ελληνικά.
Ο νεαρός από την Αγγλία και η κοπέλα από τη Γαλλία μας εκμυστηρεύονται
ότι μένουν στο πιο πάνω χωριό κι είναι μάλιστα εδώ όλο το χρόνο.
Κοντινό πλάνο από τα γρήγορα της ομάδας.
Τα λίγα μικρά σπίτια της παραλίας έχουν αναπαλαιωθεί εξαιρετικά προσεκτικά.
Και το κυριότερα δεν έχουν περιέργως πολλαπλασιαστεί
Πάμε για το Κυπαρίσι σε ρυθμό ......βόρειο
Ποιος μπορεί να δώσει μια εξήγηση για κάποια έργα του ανθρώπου?
Κανείς.
Ειδικά όταν αυτός αναζητά το δρόμο προς τον Θεό του
Η κρυφή περίτεχνη σκάλα ανάμεσα στο Κυπαρίσι και το λιμάνι του Ιέρακα
οδηγούσε σύμφωνα με μαρτυρίες σε κάποιο μάλλον ασκηταριό κρεμασμένο στο βράχο.
Στα μικρά χωριά το κοπάδι ανέμελο.
Εξομολόγηση προς κάθε πλευρά
Και να που φτάσαμε σε αυτό το μοναδικό φυσικό φιόρδ της Ελλάδας.
Αποτέλεσε κάποτε ορμητήριο των κατατρεγμένων της θάλασσας
ενώ σήμερα το κρατούν στη ζωή οι λίγες δεκάδες κάτοικοι , ψαράδες κι αγρότες.
Το χώρο τον λειτουργούσε ως καφενείο-παντοπωλείο-κρεοπωλείο
ο παππούς μου μας λέει ο Παναγιώτης.
Μέχρι που τον έκλεισε ένα από τα κύματα , όχι της θάλασσας αλλά της ανάπτυξης
Νάτος στα 65 του να μας αφηγείται πως έφυγε από αυτόν τον τόπο
μόνο για τα 2 χρόνια υπηρεσίας του στον Ελληνικό Στρατό.
End of the road μπροστά στην μπούκα του μικρού λιμανιού.
Κάποτε έδενε και το δελφίνι που έφτανε μέχρι τα Κύθηρα και το Καστέλι στην Κρήτη.
Δεν περιγράφω ούτε έζησα ιδιαίτερα την Μονεμβασιά
στην οποία κάναμε ένα τυπικό πέρασμα
και είναι το σημείο του χάρτη που ξεκινάει ο δεύτερος Πελοποννησιακός κύκλος
Φτάνουμε μέχρι τον Άγιο Φωκά και μετά με κατεύθυνση δυτικά πρέπει να ανέβουμε μέχρι το Γύθειο.
Tρώμε λίγη ώρα ώστε να τελειώσουμε με τα αδιάφορα κομμάτια του δρόμου
στον απέραντο οπωρώνα με τα πορτοκάλια στη Σκάλα.
Η παραλία στο Γύθειο.
Μετά τον Κότρωνα με κατεύθυνση δυτικά/βορειοδυτικά ακολουθούμε τις οδηγίες του Χάρη
για να φτάσουμε στην Αρεόπολη πλαγίως.
Χόρτα καθαρίζω παλληκάρι μου αλλά τι να με κάνεις στη φωτογραφία έτσι?
Bad weather conditions
H Αρεόπολη μας φιλιξένησε η δεύτερη νύχτα.
Στην ψησταριά του Αλέπη θα φας και θα το ευχαριστηθείς!
Πρωινή βόλτα στα σοκάκια
Αναχώρηση στις 9 ακριβώς για την ομάδα των καλεσμένων
Έξω από το Γύθειο το μάτι σε μια στροφή πέφτει στο ναυάγιο του φορτηγού πλοίου Άγιος Δημήτριος
Τα πορτοκάλια σε ορισμένα σημεία φτάνουν μέσα στο δρόμο!
Τα δένδρα όλα φορτωμένα με αμάζευτο καρπό τόσο που
νομίζεις ότι αν πλησιάσεις στην άκρη του δρόμου με ανοιχτό παράθυρο
ο δεξιός καθρέφτης θα τα κόψει και θα ρίξει μέσα στο αυτοκίνητο!
Τελικά το κάνουμε σταματώντας και γεμίζοντας με την ευωδιά τους την καμπίνα.
Ανάβαση προς το μαρτυρικό χωριό Κοσμάς.
Περιποιημένος καφές και το γνωστό γαλακτομπούρεκο
Με το θερμόμετρο βαριά στους 6 βαθμούς ώρα για να βρούμε τη διαδρομή
μέσα στον Πάρνωνα όπως το θέλει ο γούγλης.
Η πρώτη από τις 3 σημερινές διελεύσεις μέσα σε χιονισμένο τοπίο.
Οι χαλαρές ανηφόρες προς το Πολύδροσο.
Το χιόνι στο βάθος μας περίμενε αν επιλέγαμε τη σύντομη
χωμάτινη διαδρομή από Κοσμά για Πολύδροσο
Abando κίτσος!
Έτσι λέγαμε το σκαραβαίο μας τη δεκαετία του '70
έτσι τους φωνάζω και σήμερα σε όποια γωνιά και κατάσταση αν τους πετύχω
Ο τίτλος της βόλτας αν ήταν οδικό δίκτυο θα ήταν Twisty roads.
Είμαστε στην καρδιά του δυτικού Πάρνωνα και οι δρόμοι έχουν αρκετές διακλαδώσεις
που καραδοκούν να σε μπερδέψουν και να σε βάλουν στον κεντρικό Σπάρτης-Τρίπολης.
Το δασαρχείο όμως έχει φροντίσει για την επαρκέστατη σήμανση κατευθύνσεων
Αφήνοντας το Πολύδροσο να απολαμβάνει την ασφάλεια
του ανοίγματος στη γη που το φιλοξενεί
Φτάνουμε μέσα από ένα μυστηριώδες δάσος στις Καρυές.
Εδώ είδαμε για πρώτη φορά κόσμο μαζεμένο στο κέντρο
και λίγο πριν στρίψουμε σε αυτό το Αμπάντο κομμάτι που θα μας βγάλει κοφτά στον Αγιο Πέτρο
την ταμπέλα για τα πλατάνια του Μενέλαου.
Στον αυχένα αυτής της σύντομης διαδρομής τα χιόνια είναι ακόμη πάνω στο δρόμο.
Άγιος Πέτρος κεντρική πλατεία,κι εδώ υπάρχει πάλι τουριστική κίνηση.
Τα παιδιά μας ενημερώνουν τηλεφωνικά ότι όλες οι μοτοσυκλέτες της μικρής μας ομάδας είναι στο γνωστό καφενείο στα Άνω Δολιανά έχοντας ήδη παραγγείλει τα πρώτα.
Το διασωθέν παλιό κουρείο του χωριού πόσο όμορφα πράγματα υπήρχαν στα παλιά
Και το εσωτερικό ανέγγιχτο,μαγεία.
Εις υγείαν με μέτρο!
Κατηφορίζοντας για την Τρίπολη
Next stop ο θρυλικός Ελληνικός route 66 που ξεκινά από το Λεβίδι
ανεβαίνει στο πάσο της Κανδήλας και καταλήγει στο λίμνη Στυμφαλία.
Για τρίτη φορά σήμερα ο Μάρτιος μας φύλαγε ένα πέρασμα
μέσα από τη χιονισμένα βουνά που χαζεύαμε τόση ώρα γύρω μας.
Μετά τον αυχένα ο δρόμος είναι η χαρά της μοτοσυκλέτας με ανοιχτά γρήγορα κομμάτια που εναλλάσονται με ανοιχτές καμπές και ατέλειωτο χάσιμο του βλέμματος στις γύρω κορυφές.
Αρκετή ώρα μετά αντικρύζουμε ότι έχει μείνει από τη Στυμφαλία
σε διάφορες γωνιές του πρώην πυθμένα της.
Φτάνοντας στο Κιάτο που σηματοδοτεί το τέλος της διαδρομής ο χρόνος για τον τελικό δύσκολο προορισμό τη Θεσσαλονίκη υπολογίζεται σε άλλες 5 περίπου ώρες.
Χωρίζουμε από τους φίλους με τις μηχανές που έχουν μαζέψει ήδη πολύ κρύο.
Θα βγάλουμε 13 ώρες σύνολο στο τιμόνι αλλά αξίζει τον κόπο
για έναν προορισμό που μας χάρισε τέτοιες εικόνες παρέα και γεύσεις.
Δύση στον Αμβρακικό ,η επιλογή επιστροφής μέσω Ιωαννίνων είχε ένα μυστικό-παγίδα.
Όλη η διαδρομή Ιωάννινα -Γρεβενά αλλά και όλες οι σήραγγες
πριν τη Βέροια έχουν περιορισμό κίνησης σε μία λωρίδα.
Δίχως καμία προειδοποίηση δίχως κανένα έργο σε εξέλιξη στο κλειστό κομμάτι του δρόμου
με όλα τα φορτηγά να κουράζουν αλλά και να περιορίζουν πολύ τη μέση ωριαία ταχύτητα
η αποφυγή της Εγνατίας είναι μονόδρομος με κερασάκι στην τούρτα
συν το ότι τα διόδια χρεώνονται κανονικά....και φυσικά καταχρηστικά.
Εδώ κλείνει με φόντο το Λευκό Πύργο ο άξιος όγδοος κύκλος των Αμπάντο
όπως αγαπάμε να λέμε την ανοιξιάτικη εκδρομή μας στα άγνωστα
και παραμελημένα Ελληνικά δρομάκια και περάσματα.
Κι αν φέτος μας έλαχε να τα ζήσουμε μέσα από το όχημα υποστήριξης ,
πάλι με χρόνια και καιρούς , πάλι δικά μας κι δίτροχα θα είναι!
See ya!
