Ασφάλτινα Ελληνικά Βουνά 15 - η προετοιμασία

 

 

 

 

 

 

Μέρα 1η

Παρασκευή 25 /9

 

Αυτή η διαδρομή θα ξεκινήσει νωρίς το μεσημέρι κι αφού μας πάει σε πολλά μυστικά περάσματα και χωριά θα καταλήξει στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας για τη μετάβαση με γεμάτο φεγγάρι στο νησί. 

https://www.google.com/maps/dir/%CE%9C%CE%AD%CF%84%CF%83%CE%BF%CE%B2%CE%BF,+442+00/%CE%9B%CE%AF%CE%BC%CE%BD%CE%B7+%CF%80%CE%B7%CE%B3%CF%8E%CE%BD+%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85+%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%8D,+%CE%92%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1+455+00/%CE%9B%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1,+455+00/%CE%9A%CE%BF%CF%80%CE%AC%CE%BD%CE%B7,+455+00/%CE%9B%CE%AF%CF%80%CF%80%CE%B1,+440+09/%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1,+462+00/%CE%93%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1,+440+17/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%8D%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BF,+440+17/%CE%97%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1,+461+00/%CE%9A%CE%AD%CF%81%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B1/@39.5046681,20.6230961,2029m/data=!3m1!1e3!4m62!4m61!1m5!1m1!1s0x13596350e1138389:0xddae3e8f90e0788e!2m2!1d21.1828612!2d39.7702467!1m5!1m1!1s0x135bf6c370377273:0x3b5918acc77ba4c0!2m2!1d20.841057!2d39.4322208!1m5!1m1!1s0x135bf121ae39b109:0x135de56a1eb0b308!2m2!1d20.8517374!2d39.4639653!1m5!1m1!1s0x135bf11ad614a639:0x218855012538cabb!2m2!1d20.8452056!2d39.47644!1m5!1m1!1s0x135bf364bba2f96f:0x67aedcc3335b0038!2m2!1d20.7465997!2d39.470891!1m5!1m1!1s0x135b8c167ce4744f:0xf301e4b803ec7639!2m2!1d20.634429!2d39.5049002!1m5!1m1!1s0x135b91a0c1745433:0x500bd2ce2ba7ad0!2m2!1d20.5872997!2d39.6108142!1m5!1m1!1s0x135b9af43e9d4c5b:0x500bd2ce2b9e580!2m2!1d20.4988754!2d39.6148879!1m5!1m1!1s0x135b7e5b559cf363:0x621a7ebb7b4f5f13!2m2!1d20.2655339!2d39.5061499!1m5!1m1!1s0x135b5c00bfd150d7:0x400bd2ce2b99410!2m2!1d19.9223461!2d39.6249838!3e0?entry=ttu&g_ep=EgoyMDI2MDkwOS4wIKXMDSoASAFQAw%3D%3D

 

 

 

 

 

 

 

Μέρα 2η 

Σάββατο 26/9

 

ΚΕΡΚΥΡΑ 

 Ο χαρτης είναι υπό κατασκευή,όταν τον ανοίξετε κι ακόμα περισσότερο όταν τον οδηγήσετε 

 

.......θα αταλάβετε γιατί το καλό αργεί!

 

 

 Θα αφήσω τη φαντασία να τρέξει με δύο εικόνες από το καφενείο στο χωριό Αγραφοί.

 

 

 

 

 

 

 

Μέρα 3η

Κυριακή 27/9 

 Ξυπνάμε νωρίς και μπάινουμε στο πλοίο.

Τα κομμάτια που είναι χαμένα στα βουνά βόρεια της Εγνατίας 

θα μας πάνε δυτικά μέχρι τελικής πτώσεως.

 

 https://www.google.com/maps/dir/%CE%91%CE%B3.+%CE%93%CF%8C%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%82,+490+84/%CE%9A%CE%AD%CF%81%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B1/%CE%97%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1,+461+00/%CE%A3%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B1,+463+00/%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%AC+%CE%A3%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B1,+J6P2%2BXJ,+%CE%A3%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B1+463+00/%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%82,+463+00/%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B1,+440+02/%CE%9A%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B1,+441+00/%CE%9A%CE%BF%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CE%B7,+501+00/@39.9128854,20.6021758,15505m/data=!3m1!1e3!4m56!4m55!1m5!1m1!1s0x135ca755053208d5:0x7e81b6e93b8ab8ae!2m2!1d19.8512935!2d39.5470749!1m5!1m1!1s0x135b5c00bfd150d7:0x400bd2ce2b99410!2m2!1d19.9223461!2d39.6249838!1m5!1m1!1s0x135b7e5b559cf363:0x621a7ebb7b4f5f13!2m2!1d20.2655339!2d39.5061499!1m5!1m1!1s0x135b7b2a5b252381:0x400bd2ce2b99770!2m2!1d20.1931847!2d39.6229841!1m5!1m1!1s0x135b7b5c04fba679:0x364c1c179cd70adc!2m2!1d20.201412!2d39.6371447!1m5!1m1!1s0x135b7869804bc705:0xd3bdef962439760e!2m2!1d20.3077691!2d39.6003316!1m5!1m1!1s0x135ba4f15878531d:0x886bd12b8079b04b!2m2!1d20.4796396!2d39.8551288!1m5!1m1!1s0x135a351a807a743d:0x5fb178ab9a9484bc!2m2!1d20.7528378!2d40.0480719!1m5!1m1!1s0x1359d26d8d3e3747:0x42ecab4d6e0dd9dd!2m2!1d21.7887737!2d40.3005586!3e0?entry=ttu&g_ep=EgoyMDI2MDQxNS4wIKXMDSoASAFQAw%3D%

Προτάσεις διαμονής στον Άγιο Γόρδιο 

Ενημερώνετε πως είστε από τα Ασφάλτινα Ελληνικά Βουνά 

Πρώτα εδώ 

Παναγιώτης Παγκράτης. Δίκλινο καί τετρακλινα. 

Τηλέφωνο σε αυτόν.

 Καί κάποια προκαταβολή. 6936765862

 Νομίζω πως έχουν εξαντληθεί αλλά το χωριό προσφέρει πολλές επιλογές.

Αν θέλετε να στήσετε αντίσκηνο επικονωνείτε με μήνυμα στο 6946338032  

 

 

Old stories by Grigoris 1/8/26

 1/8/26

Πηγη bikersland facebook 

Φίλοι μου δικυκλιστες καλό Αύγουστο. Εύχομαι όλοι να περνάτε καλά, διασχίζοντας νέους δρόμους και νέους ορίζοντες.

 Μιας και μπήκε ο κατ εξοχήν καλοκαιρινός μήνας, θυμήθηκα κι εγώ ένα καλοκαιρινό συμβάν.

 Τον καιρό εκείνο μεταξύ 65-72 με τη Norton σκέφτηκα να συμμετάσχω όπως κάθε χρόνο,στο πανυγήρι του χωριού των γονέων μου 

στην Ευρυτανία. Για όσους δεν γνωρίζουν, θεωρώ ότι είναι οι ελληνικές Άλπεις. Ατέλειωτα ελατοσκεπαστα βουνά σε κορυφές και φαράγγια. Αλλά αυτή τη φορά, επειδή ( όπως λέγαμε τότε) διέθετα ""ΡΟΔΑ "" αποφάσισα να ταξιδευσω με τη Norton.

 Όχι και πολύ σοφή επιλογή, λόγω των σχεδόν ανύπαρκτων δρόμων. Εκεί πάνω δρόμος εθεωρητω, δυο χαντάκια πάνω στο βουνό, που περνούσαν μόνο φορτηγά,για τών εφοδιασμό των χωριών με διάφορα απαραίτητα αγαθά. Επίσης περνούσαν και κάτι κοντά ΡΕΟ του στρατού μετασκευασμενα  σε μικρά λεωφορειακια 20 θέσεων,με διπλά διαφορικά για να έχουν πιθανότητες να φθάσουν

 Το να πάς με μηχανή εκεί πάνω εθεωρητω σαν σκέψη και μόνο, τρέλα. Αλλά τα νιάτα έχουν καί από αυτήν, μπόλικη. 

 Να αναφέρω ότι σέ εκείνη την οροσειρά σχεδόν κάθε μεσημέρι, έριχνε μια ωραία καταιγίδα για περίπου μια ώρα και αμέσως ξαναβγαινε ένας λαμπρός ήλιος. 

 Φόρεσα την κερομενη υφασμάτινη φόρμα που είχα αγοράσει από το Βαρδαρι. Μόνο κάτι μου φάνηκε διαφορετικό αλλά δεν μπορούσα να εντοπίσω. Μου φάνηκε πιο ελαφριά και πιο καθαρή αλλά δεν το πολύ βασάνισα στο μυαλό μου. Κακώς βέβαια όπως θα δείτε παρακατω.

 Ξεκίνησα λοιπόν ένα πρωί με περίσσιο θράσος. Δρομολόγιο 

Λαμία,Μακρακώμη, Άγιος Γεώργιος, Τυμφρηστός. Τότε λεγόταν Κα'ψη. Κάτω, μεσαία καί Άνω Καψη άρχιζε δηλαδή η ανάβαση του Τυμφρηστού έως τις Ράχες,  ένα μικρό Ελληνικό Paso με συνεχείς φουρκέτες.

Όταν φθάσεις στην κορυφή, ευθεία πας για Καρπενήσι αριστερά προς Κρίκελλο, Δομνίστα και Νεοχώρι ένθα και το τέλος του ταξιδιού. Η απόσταση είναι περίπου 45-50 χιλιόμετρα. Οι ώρες να τα διασχίσεις 3--4,5 .

 Ακόμη και σήμερα με άσφαλτο,έχεις σίγουρο το δίωρο.

 Στρίβοντας στις Ράχες έπρεπε να έχεις τα μάτια καρφωμένα στο  ένα το πολύ δύο μέτρα, εμπρός από τη ρόδα σου,

να υπολογίζεις τις κοτρόνες πού ήσαν μέσα στη ροδιά,για να τις αποφεύγεις. Από αναρτήσεις η Norton,

εμπρός ένα πρωτόλειο πηρουνιου , πίσω δύο σκληρά ελατήρια,που ήταν σαν να μήν υπήρχαν.

Η κυκλοφορία όπως έχουμε πει σε προηγούμενες αναρτήσεις στις Εθνικές 

έβλεπες αυτοκίνητο απέναντι, κάθε 10 - 15 λεπτά. Σ' αυτόν τον χωματόδρομο, μια φορά στις 15 - 20 ημέρες,καί αυτό δύσκολο.

 Ανεβαίνοντας τις στροφές ο δρόμος,η καλύτερα οι δύο ροδιές,

αριστερά είχαν κενό 50-60 εκατοστών πριν το κάθετο τοίχωμα τού βουνού, δεξιά 50-60 πάλι 

 50-60 εκατοστά γεμάτο με όλων των ειδών και μεγεθών κοτρόνες, και κάτω ένας ωραίος γκρεμός από 20 + μέτρα.

  Κοιτώντας μπροστά με 

ένταση,και χοροπηδώντας συνεχώς,με τα χέρια σφιγμένα στο τιμόνι άρχισα την ανάβαση κοιτώντας αφοσιωμένος 

μόνο στα δύο μέτρα. Μετά μισή και πλέον ώρα άρχισε και η κούραση,αλλά δόντια σφιγμένα και ανάβαση συνεχώς. Ξαφνικά σέ μία 

ευθεία κάτι ανησυχισε μέσα μου. Ασυναίσθητα

σηκώνω τα μάτια και βλέπω στη μικρή ανηφορική ευθεία των 100 μέτρων ένα τεράστιο φορτηγό να έρχεται καταπάνω μου με ταχύτητα,με τα φρένα τέρμα πατημένα, γλυστρωντας, με μπλοκαρισμενους ΚΑΙ

τους τέσσερεις τροχούς 

  Χρόνος αντίδρασης 2-3 δευτερολέπτων. Η λύση μόνο μία. Να φύγω γρήγορα στην άκρη. Με μεγάλη προσπάθεια, πέφτω δεξιά,στη μικρή 

λωρίδα δρόμου με τις πέτρες. Δεν πρόλαβα καλά καλά να βγω, το φορτηγό πέρασε ξυριστα χτυπώντας τον αριστερό 

μου καθρέφτη και χτυπώντας με, με τίς πέτρες που πετάγονταν από τα τα σουρναμενα μπλοκαρισμένο λάστιχα.

 Βάζοντας όλη τη δύναμη καί τίς γνώσεις μου, ξαναμπήκα στη ροδιά, προτού κυλίσω στο γκρεμό.                             Δεν σταμάτησα,

δεν υπήρχε λόγος.

Από το δεξί καθρέφτη είδα το φορτηγό να διανύει άλλα πενήντα μέτρα μπλοκαρισμένο και μετά κι αυτός άφησε το φρένο αλλιώς δεν μπορούσε να στρίψει στην επερχόμενη στροφή. Είναι αυτό που

ακούει κανείς "" είδα το Χάρο με τα μάτια μου ""

Η απορία είναι, πώς έτσι ατσαλα  που πετάχτηκα δεξιά δεν βρέθηκα στο γκρεμό .Φαίνεται ότι είχα μέρες ακόμη μπροστά μου.

 Δεν πρόλαβα ούτε να τρομάξω. Ούτε μια μικρή ταχυκαρδία. Είναι αυτό που λένε   έμεινε"πάγος" 

 Έφτιαξα ένα κινήσει λίγο τον καθρέφτη, που μου στραβωσε το φορτηγό, και μετά από λίγο έφθασα στη κορυφογραμμή,από όπου σε κάποιο σημείο μπορούσα να δω και το Καρπενήσι.

 Μέσα σε λίγα λεπτά συνεφιασε και γρήγορα άρχισε να πέφτει η μεσημεριανή καταιγίδα.

 Μέρος να κρυφτείς,δεν υπήρχε. Δεν πειράζει σκέφθηκα έχω την αδιάβροχη φόρμα. 

  Άρχισαν οι πρώτες χονδρές σταγόνες, και "νταν " πέρασαν το ύφασμα κατ ευθείαν στο

μπράτσο μου. ΩΠΑ κάτι δεν πάει καλά. Δεν πρόλαβα να σκεφτώ, διότι άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού και σε δευτερόλεπτα ήμουν μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο.

 { τι είχε συμβεί. Η μητέρα μου, είδε την φόρμα αρκετά λερωμένη

και μαυρισμένη,και για νά με νοικοκυρεψει, έβαλε καί την έπλυνε με ζεστό νερό. Έτσι αφαιρε θει το κερί και η φόρμα έμεινε σκέτο πανί }

 Δεν υπήρχε λόγος να σταματήσω. Δεν υπήρχε μέρος να καλυφθω. Έτσι

συνέχισα την πορεία μέσα στις λάσπες μέχρι το χωριό. 

 Τα βουνά καί τό καλοκαίρι έχουν πολύ κρύο, όσο πιο

ψηλά, τόσο πιο δροσιά,

αλλά βρεγμένος ήταν σκέτη παγωνιά. Μετά από κάμποση ώρα, η καταιγίδα σταμάτησε τόσο απότομα ,όσο όταν άρχισε. Αλλά όταν είσαι μουσκεμένος δεν έχει διαφορά.Μετα μία- μιάμιση ώρα είχε στεγνώσει επάνω μου,

και κατά τις έξι το απόγευμα παγωμένος έμπαινα στη πλατεία του χωριού.

 Την εποχή εκείνη και λόγω πανηγυριού ήταν ασφυκτικά γεμάτα όλα τα τραπέζια. Με το που βγάζω το κράνος και με βλέπουν, (εκτός του ότι όλα τα παιδάκια του χωριού έτρεξαν να θαυμάσουν την Norton )

με φωνάζουν απ' το κοντινότερο τραπέζι. 

  -- Έλα Γρηγόρη έλα να σε κεράσουμε ένα "Τσίπρο". Τι να κάνω,να μη τούς προσβάλω, πίνω 

το πρώτο. Έτσι γύρισα όλη την πλατεία, πίνοντας, ώσπου στο τέλος έγινα " φέσι"με τουλάχιστον είκοσι τσίπουρα. Άφησα την μηχανή όπως ήταν στην πλατεία καί με χίλια βάσανα έφθασα στο σπίτι. Το μόνο πού πρόλαβα να πω στη μάνα

μου ήταν να μου κάνει μια γερή εντριβή, μήπως και γλυτώσω την πνευμονία. Πράγματι τη γλύτωσα καί αυτή τη φορά.  Εύχομαι σε όλους 

 καλές διακοπές.

    Με συντροχικους χαιρετισμούς 

  Ο παππούς Γρηγόρης

Old stories by Grigoris 20/6/26

 20/6/26

Πηγη bikersland facebook 

Σύντροχοι φίλοι μου ως ο παππούς τών δύο τροχών,θα σας διηγηθώ μία ακόμη μικρή ιστορία από τα παλιά. Συνήθως μέχρι τώρα,οι διηγήσεις μου,αφορούν την περίοδο 1965 με 1972. Έτσι και τώρα.

 Τον καιρό εκείνο οι περισσότεροι αναβάτες ήσαν, εκτός από οδηγοί, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο και μηχανικοί. Σήμερα το 99% βάζουν το κλειδί και φεύγουν. Βέβαια έχουν και ένα ελαφρυντικό. Υπάρχουν τόσα ηλεκτρονικά στις καινούργιες μηχανές που είναι σχεδόν αδύνατο να επέμβεις. Τότε όμως ήταν διαφορετικά. Εάν ήθελες και πιαναν και τα χέρια σου, έκανες πολλά 

 Εγώ ανηκα στην κατηγορία των αναβατών καί προχωρημένων  αυτοδίδακτων  μηχανικών. Βέβαια από ανάγκη λόγω δύσκολων οικονομικών αλλά και από μεράκι.

 Δεν ήταν λίγες οι φορές 

πού μαζί με το συγκάτοικο μου, αφαιρουσαμε τον κινητήρα από το πλαίσιο 

το βάζαμε σε ένα ταψί και μαζί τον κουβαλούσαμε στην κουζίνα του διαμερίσματος. Εκεί τον λύναμε παρέα. Μέχρι ελατήρια αλλάζαμε. Μη με ρωτήσετε πως. Όπως  ο μάστορας μας είχε διδάξει, ξέροντας το οικονομικά μας. Είχαμε ακόμη εκείνο το μηχανισμό πού εσφιγγε τα ελατήρια καί με το σφυράκι σιγά σιγά βάζαμε το πιστόνι στον κύλινδρο. Αυτά ως πρόγευση για να κατανοήσετε την ιστορία μου .

  Η Norton στη δεξιά πλευρά του κινητήρα είχε ένα περίπου τριγωνικό αλουμινένιο κουτί,που είχε τρία γρανάζια. Ένα από το στρόφαλο, ένα για το σασμάν και ένα τρίτο για την κίνηση του μανιατο.

 Όσοι δεν γνωρίζουν τί είναι το μανιατο, είναι ένα όργανο πού καί η μπαταρία να μήν φορτισμένη, παράγει σπινθήρα και ο κινητήρας εκκινεί.

 Το γρανάζι αυτό ήταν φιμπερενιο ενώ τα άλλα μεταλλικά. Υπήρχε λόγος για το υλικό, αλλά ας μη το αναλύσουμε άλλο. Το κακο ήταν ότι πολλές φορές το γρανάζι κουρεβοταν και έμενες εν μέση οδό. Για αυτό είχα πάντα μαζί μου ένα άλλο ρεζέρβα.

  Κάποτε λοιπόν έφθασε μια ωραία ηλιόλουστη πρωτομαγιά. Η παρέα είχε ραντεβού 8 το πρωί για την καθιερωμένη εξόρμηση, πού αλλού - Χαλκιδική.

  Ήρθε η κοπέλα μου στο διαμέρισμα πρωί πρωί στου Χαριλάου που έμενα, με το λεωφορείο, φορτωμένη του κόσμου τα καλά για φαγητό.

 Πήραμε τα κράνη και ότι άλλο χρειαζόμασταν και πήγαμε στο υπόγειο 

του βενζινάδικου να φορτώσουμε τη μηχανή.

 Όλα έτοιμα, βάζω εμπρός δουλεύει ένα λεπτό,και το διαβολεμενο γρανάζι κάνει χρστ και παραδίδει το πνεύμα. Η απογοήτευση δεν περιγράφεται. Αφού αποφασίσαμε ότι δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τους άλλους,πεισμωσα. Έστειλα το κορίτσι μου να περιμένει στο διαμέρισμα, εβγαλα τα εργαλεία μου, έλυσα το καπάκι, άλλαξα σχετικά γρήγορα το αναθεμάτισμενο φιμπερενιο γρανάζι.

 Όμως μέχρι εδώ ήταν τα εύκολα. Δυστυχώς τότε δεν είχα ακόμη μάθει πώς να χρονιζω ένα κινητήρα.

 ( μετά βέβαια έμαθα, να βγάζω το μπουζί να φέρνω το πιστόνι στο άνω νεκρό σημείο κλπ κλπ). 

 Έτσι αφού σκέφτηκα πολύ,και με τρομερό πείσμα άρχισα ( τα τρελά) να μεταθετω την αλυσίδα ένα ένα κομβίο ένα ένα δόντι καί να δοκιμάζω εάν πάρει εμπρός. ΔΕΝ θα το πιστέψετε από τις 7.30 το πρωί έως τις 12 μεσημέρι παιδεύομουν, αλλά στις 12,10 πατώντας την μανιβέλα πήρε εμπρός με ένα εκκωφαντικό θόρυβο.

 Ήμουν ξεθεομενος, αλλά τα νιάτα δεν καταλαβαίνουν τίποτα.

 Καβαλησαμε και ξεκινήσαμε την εκδρομή μας.Βέβαια η ώρα δεν μας έπαιρνε να πάμε Χαλκιδική.Ομως σε πείσμα της ατυχία μας, πήγαμε λίγο έξω από τη πόλη στον Τρίλοφο. Είναι οι λόφοι απέναντι από το αεροδρόμιο.

 Ήταν η καλύτερη πρωτομαγιά που έχω κάνει. Μόνοι μας φάγαμε 

ήπιαμε και χάρηκε ο ένας την παρουσία καί την παρέα και την αγάπη του άλλου. Καθίσαμε μέχρι τις 4-5 . Εκεί πού ετοιμαζόμασταν να ξεκινήσουμε πιάνει ένας ξαφνικός Βαρδάρης και πολύ δυνατό μπουρίνι, και όπου φύγει φύγει.

 Αλλά το μπουρίνι ήταν γρηγορότερο. Με το πού περάσαμε το αεροδρόμιο μέχρι μέσα στη πόλη,στην Κασσάνδρου φάγαμε τόσο νερό,που όταν έφθασα σπίτι είχε πάρει νερό ακόμη και μέσα στο πορτοφόλι μου και άπλωσα τα χαρτονομίσματα να στεγνώσουν.

 Μια όμορφη αξέχαστη νεανική πρωτομαγιά.Τη θυμάμαι ακόμα και μάλλον θα τη θυμάμαι για όλη μου τη ζωή.

 (Εννοείται από τότε πήγα στον τορνο ένα φιμπερενιο γρανάζι και μου έφτιαξαν ένα ίδιο μεταλλικό.)

με συντροχικους χαιρετισμούς 

   Ο παππούς Γρηγόρης

Old stories by Grigoris 29/6/26

 29/6/26

Πηγη bikersland facebook 

 

 

 

 

 

Ο παππούς Γρηγόρης σήμερα θα σάς πει μία πολύ μικρή ιστορία από τά παλιά.

Είπαμε στη Norton το καλοκαίρι,έβγαζα την έξτρα ζελατίνα,και ήμουν χωρίς καμία  κάλυψη από τόν αέρα.

 Τα πρώτα χρόνια 1965-66-67 τα κράνη δεν είχαν εμπρός ζελατίνα, γι'αυτό στα μεγάλα ταξίδια φορούσα για τον αέρα και ένα ζευγάρι γυαλιά για μοτό.

 Μόνο που ήταν και για άλλες χρήσεις όπως π.χ.

για σκι. Αυτά τα γυαλιά στο σημείο πού ακουμπούσαν στο πρόσωπο είχαν ένα λεπτό αφρολεξ, και τα τζάμια ήταν από ένα λεπτό πλαστικό διαφόρων χρωμάτων,τα οποία όμως, έμπαιναν και εφάρμοζαν στο λαστιχένιο η πλαστικό σκελετό, μέσα σε ένα κανάλι. Η προστασία από τον αέρα ήταν άψογη.

 Σε ένα από τα αμέτρητα ταξίδια μου για Θεσ/νίκη 

πλησίαζα την Θήβα.

 Διευκρίνιση. Υπενθυμίζω την σπάνια κυκλοφορία των οχημάτων στην τότε φρέσκια Εθνική οδό. Μπορεί να περνούσε χρόνος 10-15 η 20 λεπτά 

μεταξύ δύο οχημάτων.

 Στο τέλος της μεγάλης ευθείας,μια δύο εκατοντάδες μέτρα πριν την γέφυρα,στο διαχωριστικό παρτέρι υπήρχαν καί θάμνοι, όπου κουρνιαζαν πολλά πουλάκια εφ όσον υπήρχε ησυχία από τα διερχόμενα αυτοκίνητα.

 Πλησιάζοντας στην γέφυρα από το θόρυβο της μηχανής, πετάχτηκε εμπρός μου σε ελάχιστη απόσταση,ένα σμήνος πουλάκια. Ευτυχώς για μένα, μικρού μεγέθους.

 Δεν πρόλαβα ούτε να κόψω ταχύτητα, ούτε να σκύψω. Ήμουν άτυχος.

 Πέτυχα με το δεξί μου μάτι ένα παχουλό παχουλό άτυχο πουλάκι.

 Αποτέλεσμα,παρ όλο ότι η ταχύτητα μου περιέργως ήταν σχετικά μικρή, περίπου 80-100 Χιλ/τρα την ώρα, η κρούση ήταν τόσο βίαιη,που ένιωσα σαν να μου έριξε γροθιά ο Μωχάμετ Αλι. Η ζάλη και ο πόνος πού ένιωσα είναι απερίγραπτα,που απορώ πώς κατάφερα να σταματήσω, πολλά μέτρα πιο κάτω.

 Έβαλα το πλαϊνό σταντ 

για να μη σωριαστω μαζί με τη μηχανή. 

 Το πλαστικό τζαμακι που εκτελούσε υποτίθεται προστασία στο μάτι, από την πρόσκρουση, βρισκόταν κολλημένο μέσα στο μάτι μου. Από τον πόνο δεν μπορούσα να σκεφτώ. Ζάλη και ίλιγγος, ταυτόχρονα.

Έκλεισα με το χέρι το αριστερό μάτι, αλλά από το δεξιό δεν έβλεπα παρά μια σκοτεινή κόκκινη ομίχλη. Κατεβαίνωντας από την μηχανή έπεσε από την αγκαλιά μου στην άσφαλτο το άμοιρο πουλάκι. Άμοιρο αυτό, άμοιρος και εγώ, πού ενώ ο πόνος σιγά σιγά υποχωρούσε, η όραση δεν επανερχόταν. Έμεινα 

πάνω από μία ώρα, χωρίς τίποτα να αλλάξει 

 Έτσι μονόφθαλμος ξεκίνησα για το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού μου.

 Έφθασα το βράδυ στο διαμέρισμα μου,στου Χαριλάου. Δεν είχα κουράγιο να πάω στο ΑΧΕΠΑ. Μετά τόσες ώρες, η όραση είχε ασήμαντη βελτίωση.

 Πήρα ξανά δυνατά παυσίπονα ( είχα πάρει και στο δρόμο) και κοιμήθηκα.

 Το πρωί ξύπνησα,με βελτιωμένη όραση, αλλά όχι πολύ. Κατευθείαν νοσοκομείο. Μετά από ενδελεχή εξέταση, βγήκε η διάγνωση. Αιμορραγία στο βυθό, αποκόλληση υαλώδους και ευτυχώς όχι αμφιβληστροειδούς.

 Η θεραπεία κράτησε πάνω από μήνα και η όραση για να βελτιωθεί αρκετά,πάνω από τρεις μήνες. Σάς βεβαιώ ότι η όραση έκανε πάνω από ένα χρόνο για να φθάσει στο 80-85%, και ποτέ δεν επανήλθε στα 10/10.

 Το συμπέρασμα βγαίνει μόνο του,για τη χρήση του κράνους και την ποιότητα αυτού.

  Πάντα όρθιοι σύντροχοι 

              Ο παππούς

Old stories by Grigoris 8/8.26

 8/8/26

Πηγη bikersland facebook 

Διτροχοι φίλοι μου γεια σας. Ο παππούς αναπαυόμενος 5 μέτρα απ' τη θάλασσα, σε μια σεζ Λονγκ,βλέποντας το ηλιοβασίλεμα,άρχισε να θυμάται διάφορες στιγμές από την μοτό ζωή του. Μη περιμένετε δράκους και γοργόνες, απλά περιστατικά όπως όλοι ζήσαμε και ζούμε.

 Πρέπει νά ήταν καλοκαίρι του 1966.

 Η παρέα μας όπως ξέρετε κάθε Σαββατοκύριακο πήγαινε 

Χαλκιδική. Αλλά δεν μας άρεσαν τα πολυσύχνστα και συνηθισμένα μέρη. Έτσι πιάναμε ένα ένα πόδι και το εξερευνουσα με.                                    Μια φορά ψάχναμε στο μεσαίο πόδι κοντά στη Βουρβουρού. Πηγαίναμε σιγά σιγά στον περιφερικό , χωμάτινο δρόμο καί κοιτούσαμε από ψηλά τις απάτητες παραλίες.

 Να σάς εξηγήσω ότι τότε δεν υπήρχαν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι.Η ασφαλτόστρωση περατώθηκε το 1973 αν θυμάμαι καλά. Το οδικό δίκτυο ήταν πράγματι υποτυπώδες και δύσκολο, αλλά εμας δεν 

μας απέτρεπε αυτό.

  Προχωρώντας και ερευνώντας από ψηλά τις παραλίες, βρήκαμε τον επίγειο Παράδεισο!!!

 Ένας κολπίσκος με αμμουδιά. Στη μέση χυνόταν ένα μεγάλο ρυάκι η μικρό ποταμάκι όπως θέλετε πέστε το.

 Δεξιά και αριστερά άφθονα δένδρα για σκιά.

 Δεξιά υπήρχαν τεράστιοι βράχοι για βουτιές και αριστερά μικρότερες πέτρες,οι οποίες μάλλον έπεσαν 

από την αρχόμενη διάνοιξη του δρόμου.( αντί να τίς απομακρύνουν, δυστυχώς τις πέταγαν στη θάλασσα)

Και το πλέον καταπληκτικό σε απόσταση βολής, ένα μικρό μικρό νησάκι.

 Ήμασταν όλοι  ψαροντουφεκαδες ,και ένας έρημος βράχος, είναι ότι πρέπει για ψαροντουφεκο.

 Σταματήσαμε,και τα τέσσερα ζευγάρια, έκθαμβα.Δεν το χωρούσε ο νους μας. Εφ όσον συμφωνήσαμε ότι φθάσαμε στον προορισμό μας, ήρθε η ώρα να βρούμε τρόπο να κατέβουμε με τις μηχανές.Να τίς αφήσουμε στο δρόμο, ούτε συζήτηση. Ανακαλύψαμε ένα στενό μονοπάτι που άρχιζε από πολύ νωρίτερα. Περίπου 50-60 πόντους πλατύ,και έφθανε την παραλία με δύο φουρκέτες,αλλά με φοβερή κλίση. Δεν μπορώ να σας πω πόση ήταν η κλίση 20-30-40%

Σας λέω ότι ήταν επιεικως τρομακτική.

 Αλλά με τα μυαλά που είχαμε, -μασάγαμε- ?

 Στείλαμε τα κορίτσια μας με τα πόδια, και κάνοντας χωρίς να ξέρουμε, trial , άντε να πέσουμε εδώ, άντε εκεί, άντε γλυστρωντας εδώ και εκεί,με χίλιες δυσκολίες φθάσαμε στη παραλία.

    Χωρίς τίποτα να μας στεναχωρεί χαρήκαμε σαν μικρά παιδιά. Μπάνιο, ρακέτες, παιχνίδια, χαρές, ότι μπορεί να φανταστείτε.

 Έγυρε ο ήλιος στη δύση του και αρχίσαμε να τα μαζεύουμε.

 Έλα όμως που εμείς οι έξυπνοι, πού όλα τα προβλεπαμε,δεν σκεφτήκαμε πώς θα ανέβουν οι μηχανές σ αυτό το απότομο μονοπάτι? Φθάσαμε στην αρχή του, κοιτάξαμε την ανηφόρα,ξεροκαταπιαμε 

κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο, ποιός θα κάνει το τόλμημα. Ξεκίνησα πρώτος σαν ο πιο παλιός και υποτίθεται έμπειρος

 Ανέβηκα τα πρώτα δέκα μέτρα με φόρα, αλλά μετά λόγω υπερβολικής κλήσης του μονοπατιού, άρχισαν τα σπιναρισματα

και φυσικά δεν άργησε η πτώση. Ευτυχώς έπεσα προς το βουνό και όχι στον γκρεμό. Επίσημο λοιπόν, οι μηχανές δεν ανεβαίνουν. Να μη τα πολυλογω οι μηχανές ανέβηκαν ,ως εξής.

 Ο οδηγός απ' το πλάι,όχι καβάλα, χειριζόταν το γκάζι και τον συμπλέκτη 

και άλλοι δύο έσπρωχναν από πίσω. Να μη σας κουράζω, τέσσερις μηχανές χρειάστηκαν δυο- δυόμιση ώρες να ανέβουν, εμείς καθιδροι 

κατάκοποι και ξεπνοοι, καθίσαμε κάτω τουλάχιστον 3/4 τής ώρας να συνέλθουμε και να είμαστε σέ θέση νά οδηγήσουμε. Έτσι λέει και η παροιμία, ""όποιος 

δεν έχει μυαλό έχει ποδαρια."". Μόλις συνήλθαμε,καβαλησαμε και πίσω στη Σαλονίκη.

 Είμασταν όμως πεισμα τάρηδες. Δεν θέλαμε να αφήσουμε,αυτόν τον παράδεισο.                    Έτσι έφτιαξα μια πατέντα.

 Πήρα ένα αρκετά χοντρό καραβοσκοινο, και δοκιμαστικά , το τύλιξα γύρω απ' τον τροχό, ανάμεσα στις ακτίνες, όπως ράβεις ένα ύφασμα,το το έκανα   

"" τρακτερωτο "" για να πιάνει στον ανήφορο. Βέβαια δεν το πέτυχα με την πρώτη, διότι πήρα πολύ χοντρό σχοινί και δεν πέρναγε από το ψαλίδι. Βρήκα όμως το κατάλληλο πάχος και αποκτήσαμε τρακτερωτο λάστιχο για την ανάβαση. Περιέργως 

δούλεψε περίφημα από την αμέσως επόμενη εξόρμηση.  

  Το συμπέρασμα το βγάζετε και μόνοι σάς.

 Πάντα πρίν πάτε κάπου 

φροντιστε να μπορείτε να γυρίσετε. Εμείς είμασταν πολλοί καί τά καταφέραμε. Αν είμασταν ακόμη και δύο θα βρισκόμασταν ακόμη εκεί.

  Με συντροχικους χαιρετισμούς 

    Ο παππούς Γρηγόρης

Old stories by Grigoris 12/7/26

 12/7//26

Πηγη bikersland facebook 

Αγαπητοί σύντροχοι γεια σας.Μεσοκαλοκαιρο πια, και άλλοι ετοιμάζεστε, άλλοι βρίσκεστε και άλλοι επιστρέφετε από τοις διακοπές σας. Ελπίζω να έχετε λίγο χρόνο να σας διηγηθώ άλλη μία ιστορία, χωρίς νά αρχίσουν μερικοί να λένε ότι δίνω κακό παράδειγμα. Αυτά που διηγουμαι είναι παθήματα δικά μας για να μαθαίνουν οι νεότεροι.                Άκουσα προχθές ένα τραγούδι με την Τάνια Τσανακλίδου.Τα χρόνια τά φοιτητικά. Αρχίζει ως εξής. -- Γυρίζει ο νους καμμία φορά στα χρόνια τά φοιτητικά,στη Σαλονίκη -- έμπαινε ο μήνας στα μισά και εμείς δεν είχαμε λεφτά ούτε για νοίκι.

 Αν ξέρατε πόση αλήθεια κρύβουν αυτοί οι στίχοι.

 Μόνο όσοι έχουν σπουδάσει μακρυά απ' το σπίτι τους το καταλαβαίνουν. Έτσι θυμήθηκα μια ιστοριουλα από τη Σαλονίκη 

ΧΕΙΜΏΝΑΣ ΒΑΡΗ'Σ.Πρωί - πρωί ξεκίνημα για Αθήνα. Το ψοφοκρυο δεν περιγράφεται. Ο Βαρδάρης λυσσομανουσε και η Θερμοκρασία πολύ κάτω από το μηδέν.

 Τα ρούχα για μοτό ανύπαρκτα. Όλοι κάναμε πατέντες,για το καλύτερο αποτέλεσμα.

 Συζητώντας τίς προηγούμενες ημέρες με τους φίλους μηχανοβιους, για το ταξίδι, ένας έριξε την ιδέα.-- Ρε σεις στα βόρεια κλίματα για να ζεσταθούν τρώνε λίπος και πίνουν αλκοόλ. Γιατί νά μη παίρνουμε ένα μικρό φλασκί μαζί μας και στο πολύ κρύο να πίνουμε μία-δυο γουλιες.

 Όλοι συμφωνήσαμε.

 Βέβαια στα πρώτα χρόνια της ιατρικής δεν είχα αρκετές γνώσεις για να αντικρούσω. Μετά έμαθα ότι με το αλκοόλ περισσότερο 

παθαίνεις υποθερμία.

 Για να μαθαίνουν καί όσοι δεν ξέρουν, φέρνει αγγειοδιαστολή στα δερματικά αγγεία, νοιωθεις πρόσκαιρη ζεστασιά, αλλά το αίμα παγώνει περισσότερο στην επιφάνεια και αφαιρείται η εσωτερική ζεστασιά και κρυώνεις περισσότερο.

 Με τη στραβή εκείνη γνώση, αγόρασα ένα πλακέ μεταλλικό φλασκί και το γέμισα κονιάκ. Σημείωση : Ποτέ δεν ήμουν,ούτε και τώρα, πότης. Το πολύ πολύ καμμία μπύρα.

  Ξεκίνησα λοιπόν. Πήρα και την κοπέλα μου να την αφήσω στη δουλειά της . Ξαναλέω για όσους δεν με έχουν διαβάσει, το μίσος πού μας αντιμετώπιζαν οι οδηγοί των αυτοκινήτων.

 Μπήκα στην αρχή της Τσιμισκή προς τα Λαδάδικα. Πίσω μου ερχόταν πολύ κοντά ένα αυτοκίνητο,δεν θυμάμαι και τη μάρκα. Πήγαινα με το όριο ταχύτητας. Πλησιάζοντας στη Διαγώνιο, άναψε κόκκινο 

 Άρχισα πολύ σιγά και απαλά να φρενάρω. Το αυτοκίνητο κολλητός πίσω σε απόσταση αναπνοής. Βλέποντας πλέον ότι ήθελε να με

χτυπήσει οπωσδήποτε, σχεδόν περπατώντας, πέρασα την διάβαση και σταμάτησα μετά από αυτήν αλλά δεν γλύτωσα. Μπαμ μου δίνει μία ελαφριά σκουντιά. Έξαλλος βάζω το σταντ κατεβαίνω, αφήνοντας την συνοδό μου επάνω στη μηχανή.

 Τον πλησιάζω, ανοίγει το παράθυρο προκλητικά -- Τι έγινε ρε φιλαράκι? Τρέμοντας από θυμό λέω -- Γιατί με χτύπησες? -- Έτσι για πλάκα, γιατί τι θα μου κάνεις,και στο επόμενο φανάρι θα σε ξαναχτυπησω. 

 Έξαλλος οπως ήμουν ακουμπισμένος με το δεξί ώμο στο αυτοκίνητο, σηκώνω το αριστερό (αριστερόχειρ γαρ) και δίνω μια ιδιαίτερα δυνατή γροθιά 

που το κεφάλι του,που χτύπησε στο κεφάλι του συνοδηγού του. Ετοιμαζομουν για δεύτερη όταν ένα ατσάλινο χέρι, άρπαξε το δικό μου. Γυρίζω και βλέπω ένα διμετρο τροχονόμο,να με κρατά.

-- Τα είδα όλα, καβάλα και φύγε. Θα του κόψω και μια δύο κλήσεις. Πρώτα πρώτα είναι σταματημένος πάνω στη διάβαση. Θα βρω και άλλα, φύγε.

 Να είναι καλά το παλληκάρι με γλύτωσε από πολλές φασαρίες.

 Στην Αριστοτέλους κατεβάζω το κορίτσι και συνεχίζω για Αθήνα.

  ( να σάς πώ λίγο για τα γάντια της εποχής. Βρήκαμε κάτι γάντια από την Καστοριά γούνινα. Ραμμένα η γούνα από μέσα και το δέρμα από έξω. Ήταν λίγο χοντρο ραμμένα αλλά ήταν τα πιο ζεστά της εποχής εκείνης). Συνέχισα και έπεσα μέσα στη πιο πυκνή ομίχλη, που έχω ζήσει. Κρύο τρομερό, Ορατότης μηδέν. Ούτε στα είκοσι μέτρα. Μόνο η λευκή γραμμή στη μέση του δρόμου ήταν ορατή. Πήγαινα με 40-50

αρκετή γρήγορα για τις συνθήκες. Κρύωνα , θυμήθηκα το φλασκί. Σταματώ στην άκρη και πίνω δύο γερές γουλιες

κονιάκ. Συνέχισα αλλά σε λίγο βαρέθηκα από τόν ρυθμό. Άρχισα να ανοίγω λίγο λίγο μέχρι τα 80. Φυσικά δεν έβλεπα. Όπου έβλεπα κάτι να κοκκινίζει, έκανα αριστερά καί προσπερνούσα. Όπου έβλεπα να ασπρίζει έκανα δεξιά,να περάσει ο απέναντι και μετά πάλι στην άσπρη γραμμή. 

  Το κρύο συνεχιζόταν χωρίς βελτίωση. Ξανασταμάτησα και ήπια 

άλλες δύο γερές γουλιες κονιάκ. Οδηγώντας περίμενα να ζεσταθώ Αποτέλεσμα μηδέν. Ακόμη χειρότερα. Πρωί πρωί νηστικός άρχισα να ζαλίζομαι και να μεθαω απ' το πιοτό. 

 Η ομίχλη καί τό κρύο ασταμάτητα. Έφθασα μετά από πολύ ώρα και με Ηράκλεια  προσπάθεια στη Λάρισα. Τότε άρχισε η ομίχλη να αραιώνει και  λίγο μετά βρέθηκα σε ένα υπέρλαμπρο ήλιο. Συνέχισα λίγο ακόμη, μετά σταμάτησα σιγά σιγά σε ένα ανάχωμα στην άκρη τού δρόμου. Εννοείται ότι δεν είχα δύναμη να την βάλω έστω και στο πλαϊνό σταντ. Την άφησα να γύρει δεξιά στο ανάχωμα και έπεσα ανάσκελα δίπλα της, με τα χέρια ανοιχτά ρουφωντας τη ΖΕΣΤΗ του έδινε απλόχερα,ο ήλιος. Περιττό να σάς πώ,ότι εντός ολίγου, παγωμένο και μεθυσμένο με πήρε ένας βαθύς ύπνος. 

 Δεν ξέρω πόση ώρα κοιμόμουν. Πρέπει να ήταν πολύ πιο πάνω από ώρα, όταν μέσ' τόν ύπνο μου εννοιωσα να ξαναρχίζει το κρύο. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα απειλητικά την ομίχλη να έρχεται και νά με σκεπάζει. Σηκώθηκα πανικόβλητος ανέβηκα στη Norton και όπου φύγει φύγει.              Όπως βλέπετε γλύτωσα καί αυτή τη φορά.

        Ο παππούς Γρηγόρης

Old storiew by Grigoris 18/8/26

 

18/8/26

 

 Πηγη bikersland facebook 

Διτροχοι φίλοι μου σας χαιρετώ. Εφ όσον είδα ότι καί η τελευταία μου ανάρτηση, άρεσε σε πολλούς,θα σάς διηγηθώ ένα μικρό συμβάν, πάντα από το 1958 έως 1960.

Πήγα για μία ακόμη φορά να νοικιάσω, μία Φλορετα..Μη ξεχνάτε ότι ήμουν 14 με 16 ετών.

 Περπάτησα πάλι μέχρι την Νέα Ελβετία στο γνωστό μαγαζί. Φθάνοντας διεπίστωσα με μεγάλη λύπη, ότι δεν υπήρχε ούτε μία. Ήταν όλες νοικιασμένες. Απογοητεύτηκα για την ατυχία μου. Ξεκινώντας να φύγω βλέπω, μέσα από την πόρτα,ένα μηχανάκι. Δεν μπορούσα να περιμένω και ρώτησα αν το νοικιάζει. Βέβαια μου λέει και πιο φθηνά.

  Ήταν ένα NSU QUICKLY

με κινητήρα Sachs 2 όπου 2 αναφερόταν σε δύο ταχύτητες. Αυτόν τον κινητήρα ή  Sachs τον προμήθευε σε πάρα πολλές εταιρείες, καθότι είχε την φήμη του αθραυστου  δίχρονου.

 Είχαν 1,2 έως 1,6 ίππους, αυτά που έρχονταν στην Ελλάδα. Υπήρχαν το ίδιο 50αρι  μοτέρ και δύο άλλες εκδόσεις.Μια μικρότερη 

με 1.0--1,2 ίππους και μία μεγαλύτερη 1,6 -- 1.8.

 Μου λέει εντάξει μόνο πρόσεχε το πίσω φρένο κόντρα, έχει ένα τζόγο 90 μοίρες, πρέπει να το ρυθμίσεις γυρνώντας τα πετάλια εμπρός -- πίσω, ώστε όταν πετάλια είναι οριζόντια και πατάς το φρένο να πιάνει. Σημειωτέον ότι σε αυτό το μηχανάκι το κύριο φρένο ήταν το πίσω ,το εμπρός απλώς βοηθητικό όχι όπως σήμερα, που το εμπρός σέ σταματάει και το πίσω είναι για να κρατάει την μηχανή ευθεία.Ξεκίνησα άνοιξα τέρμα το γκάζι και άρχισε ραθυμα να προχωρεί. Έβαλα δεύτερη, αλλά πάλι δεν μπορούσε να τρέξει . Είχα συνηθίσει από τις Φλορετες που είχαν τελική 60-65 χιλ/τρα και τρέχοντας μεθούσες από την ""ιλιγγιώδη ταχύτητα.""

 Αυτό το πράμμα ήθελε μέχρι και κανονικό πετάλι,στις ανηφοριτσες 

 Πήρα κατηφόρα την Φορμίωνος και κάτι γινόταν,θα έπιανε 30-40.

 Απογοήτευση. Έφθασα στην Υμηττού, έστριψα, Ευτυχίδου και έφθασα στην κατηφόρα της Ερατοσθένους. Ευτυχία!

Τέρμα γκάζι άρχισε να επιταχύνει στον κατήφορο και εγώ πλέον επλεγα σε πελάγη ευτυχίας, μεθυσμένος από την ταχύτητα. Αυτό εξακολουθούσε να ανοίγει, αλλά εγώ βράχος,το γκάζι τέρμα.

 Φθάνοντας στον Άγιο Σπυρίδωνα ήταν ώρα να φρενάρω,δύο τρία στενά πρίν το φανάρι. Στο Φανάρι αριστερά ήταν ένα τεράστιο τρόλεϊ και δεξιά ΙΧ. Γυρίζω κόντρα το πετάλι και πέφτω στο κενό της ρύθμισης. Έτσι βρέθηκε κάθετο,και δεν είχα αρκετή δύναμη,να το πιέσω εμπρός. Ήμουν δυνατό παιδί. Έκανα ότι μπορούσα έκοψε αρκετή ταχύτητα, αλλά στο τέλος καρφώθηκα πάνω στο τρόλεϊ. Σαστισα. Ο εγκέφαλος μου δεν μπορούσε να δουλέψει. Μόνο σκεφτόταν τι ζημιές θα είχε το μηχανάκι και το τρόλεϊ και πώς θα τα πλήρωνα 

 Έμεινα αποσβολομενος πάνω στη σέλα.Τα μάτια μου ήταν γεμάτα δάκρυα χωρίς να κλαίω και κοίταζα την μπογιά τού τρόλεϊ που είχε πεταχτεί,απο το χτύπημα του εμπρός φτερού ,που κοίταζε αρκετά προς τον ουρανό.

 Άνοιξε η εμπρός πόρτα και βγήκε ο οδηγός. Ήμουν έτοιμος να ακούσω φωνές και βρισιες αλλά πάλι βρέθηκα τυχερός. Ήταν ένας κύριος. Μου λέει 

-- Πρώτα πρώτα παιδί μου χτύπησες? Τα άλλα θα τα βρούμε 

-- Όχι κύριε είμαι καλά 

-- Ευτυχώς. Με είδε δακρυσμένο και λέει.

-- Μην ανησυχείς δεν έγινε σοβαρή ζημιά. Λίγο χρώμα έφυγε. Δοσε μου τα στοιχεία σου και τον αριθμό της μηχανής για να δικαιολογήσω, τη μπογιά, αλλά μην ανησυχείς διότι κανείς δεν θα ασχοληθεί με αυτό. Ξέχασε το, πώς έγινε. -- Έσπασε το φρένο είπα και του έδειξα το πετάλι που κουνιόταν ελεύθερο.

 Τον ευχαρίστησα όσο πιο θερμά μπορούσα 

 Ήταν Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ με όλα κεφαλαία.

 Πήγε η καρδιά μου στη θέση της. Έκανα στην άκρη και κοίταζα το φτερό που εξακολουθούσε να κοιτάζει ψηλά. Προσπάθησα να το κατεβάσω με τα χέρια, αλλά αδύνατο. Τα μέταλλα ήταν πολύ χοντρά. Σκέφτηκα σκέφτηκα και μετά έκατσα επάνω και χοροπηδαγα. Με τα πολλά κατέβηκε ικανοποιητικά. Ώρα να γυρίσω. Βάζω μπροστά,

βάζω πρώτη,αλλά δεν έμπαινε με τίποτα, ούτε η δεύτερη. Αφού το πήρα απόφαση, ξεκίνησα 

να γυρίσω με τα πετάλια 

 Προχώρησα δεξιά και πήρα την Φορμίωνος απ' την αρχή. Ποδηλατουσα 

χωρίς αύριο.Ένα πανβαρο μηχανάκι,μόνο με πετάλια. Πέρασα την Υμηττού,πιο πάνω είχε μερικές απότομες ανηφόρες. Κατέβηκα και άρχισα το σπρώξιμο.

 Έκανα πάνω από μία- μιάμιση ώρα Έφθασα σε 

άθλια κατάσταση. Λούτσα στον ιδρώτα, ξεπνοος μη μπορώντας να μιλήσω. Τα πόδια καί τά χέρια έτρεμαν, τα πνευμόνια έκαναν σαν φυσερά.

Πέρασε πολύ ώρα πριν μπορέσω , να μιλήσω.

Φυσικά δεν είπα τίποτα για την τράκα, μόνο ότι χάλασαν οι ταχύτητες.

 Αυτός ήξερε ότι είχε πρόβλημα, κούνησε κάτι και οι ταχύτητες μπήκαν 

 Με λυπήθηκε τόσο ώστε ούτε χρήματα δεν πήρε.

 Μήπως έβαλα μυαλό?

Όχι βέβαια. Την άλλη Κυριακή ήμουν ξανά εκεί 

 Ήταν ένα μικρό συμβάν, όπως ζούμε όλοι μας.

 Με συντροχικους χαιρετισμούς 

 Ο παππούς Γρηγόρης

Old stories by Grigoris 13/8/26

 13/8/26

Πηγη bikersland facebook 

Σύντροχοι σήμερα ο παππούς θα σας γυρίσει πολύ πίσω,πριν απο το 1960, τότε που είμασταν οι πιονιεροι των δύο τροχών και οι περισσότεροι από σάς δεν θα είχατε γεννηθεί.

Το 1959 για την ακρίβεια 

 μαθητής  γυμνασίου ( νυν λυκείου), έκανα φροντιστήριο για πανελλαδικές εξετάσεις 

 Ο πατέρας,μου έδινε 3.00 δραχμές ημερησίως 

για τα εισητηρια του λεωφορείου,ώστε από το Παγκράτι πού ήταν το σχολείο,να πάω στην οδό Πανεπιστημίου στην Ζωοδόχο Πηγή,που ήταν ένα από τα μεγαλύτερα φροντιστήρια για ιατρική,του Παπαγεωργίου και το βράδυ να επιστρέψω στο σπίτι στο Βύρωνα.

 Εγώ όμως είχα άλλες προτεραιότητες. Πήγαινα και ερχόμουν με τα πόδια και μάζευα τα χρήματα. Μη νομίζετε ότι ήταν εύκολο. Η απόσταση μεγάλη και ο χρόνος για να τη διανύσω λίγος. Δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί μεγάλη καθυστέρηση. Η διαδρομή ήταν κάτι σαν τζοκινγκ, για να είμαι εντός χρονικών ορίων.

 Μάζευα λοιπόν 3 Χ 6 ημέρες την εβδομάδα 18 δραχμές.Την εποχή εκείνη οι εργάσιμες και σχολικές μέρες της εβδομάδος ήταν έξι.

 Την Κυριακή μετά τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό έφευγα δήθεν για μια κοντινή βόλτα με ένα συνομήλικο γειτονοπουλο. Φεύγαμε σφαίρα για Νέα Ελβετία όπου κάποιος ενοικίαζε 

έξι - επτά Φλορετες (Kreidler Floret) γερμανικές όπως καταλαβαίνετε. Εννοείται 50 άρια. Τα πρώτα με τρεις ταχύτητες,αργότερα με τέσσερις. Φθάναμε λαχανιασμενοι

και ενοικιαζα μια,για μισή ώρα 15 δραχμές.

 Η απόλυτη πορωση. Βέβαια εάν δεν ήξερες να την βάζεις εμπρός δεν στη νοίκιαζε. Μη νο μισετε ότι ήταν εύκολο αυτό.Παντα μισομπουκωμενες και στο καρμπυρατέρ και με μισοβουλωμενη εξάτμιση. Βέβαια όταν την γύριζα πίσω κελαηδούσε, την είχα στίψει και είχε καθαρίσει. Την πρώτη φορά που πήγα, επειδή δεν ήξερα αν καταφέρω να την εκκινησω, έκανα ένα κόλπο,που είχα σκεφθεί από πολύ πρίν.

 --Ασε του είπα, θα την βάλω μετά. Το μαγαζί ήταν σε μια καλή κατηφόρα. Καβαλησαμε, άνοιξα το διακόπτη την άφησα να κυλήσει καί νά πάρει φόρα, έβαλα δεύτερη στο σασμάν και άφησα τον συμπλέκτη. Μετά από πολλά μέτρα πήρε με το χαρακτηριστικό ήχο του δίχρονου πενηνταριου.

 Με δύο λέξεις ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΩΣΗ.

 Κάποια Κυριακή ξεκινήσαμε κατεβήκαμε Παγκράτι, πήραμε την Ερατοσθένους, στρίψαμε αριστερά και απέναντι απ' το Παναθηναϊκό Στάδιο, νασου ο τροχονόμος σινιάλο να σταματήσω. Σταματάμε.

 Το όργανο -- Κατεβείτε.

Κατεβαίνουμε. Είστε παράνομοι και σας κόβω κλήση.  -- Τι κάναμε κύριε πολισμαν. -- Είστε δύο πάνω στο μηχανάκι,ο νόμος λέει μόνο ένας.

 Προσπάθησα να τον λογικεψω. -- Μα κύριε πολισμαν κοιτάξτε πόσο μεγάλη είναι η σέλα. Είναι για δύο. Κοιτάξτε τα μαρσπιε για να πατά ο δεύτερος,δεν ξέρουν από το γερμανικό εργοστάσιο κατασκευής? 

  Τίποτα το όργανο ανένδοτο. 

Γράφει την κλήση ( επώνυμο, όνομα διεύθυνση όλα) . Δεν είχαμε ταυτότητα ,αλλά ποιος τολμούσε τότε να δώσει ψεύτικα στοιχεία 

στην αστυνομία. Κανείς.

Την Τρίτη το πρωί είχα δικάσιμο. Στο σπίτι εννοείται ( μόκο) . Ρώτησα όλους τούς γνωστούς, και μου είπαν ότι συνήθως,τρως ποινές 100 "μεταλλικές"

δραχμές. Ισοτιμία μεταλλικής και χάρτινης 

 Μία μεταλλική 10-12 χάρτινες δραχμές. Εκατό μεταλλικές περίπου 1000 χάρτινες.

 Την Δευτέρα επιδόθηκα

 στο κυνήγι,να μαζέψω κρυφά, ένα τρομερό ποσό. 1000 δραχμές, όταν ο μισθός του πατέρα μου ήταν 800.

 Μέχρι το βράδυ, είχα δανεισθεί 700. Άλλες δεν βρήκα. Τρίτη πρωί στο δικαστικό Μέγαρο ,

Αρσάκειο.

 Τρέμοντας από τον φόβο μου, μπήκα στην αίθουσα. Το δικαστήριο ήταν μόνο για τροχαία περιστατικά 

Πριν από μένα δικαζόταν ένας φορτηγατζης. Είχε πατήσει την διπλή γραμμή,ένας μάγκας αυθεντικός, παλιάς κοπής. Πρόεδρος -- Την πάτησες τη διπλή γραμμή? Οδηγός.Ναι την πάτησα κε πρόεδρε και τι έγινε τ άντερα της βγήκανε?

 Από τα γέλια έγινε της κακομοίρας, μέχρι ο πρόεδρος γελούσε, μέχρι καί εγώ που από την αγωνία μου πλησίαζα να πάθω     έμφραγμα.Δεν θυμάμαι.   εάν τιμωρήθηκε ή όχι.

 Έρχεται η σειρά μου.

Φωνάζει ο πρόεδρος,το όργανο. -- Τι έκανε ο νέος?  Όργανο -- Επέβαινε μοτοποδηλατου μετά ετέρου ατόμου Πρόεδρος σε έξαλλη κατάσταση -- Δηλαδή ήταν τρεις πάνω στο δίκυκλο? Όργανο -- Όχι κε πρόεδρε, δύο ήταν. 

Πρόεδρος --Τι έπαθες αστυφυλαξ γιατί με απασχολείς με ανόητα πράγματα. Εδώ έχουμε πολλές και σοβαρές υποθέσεις.Αθώος ο κατηγορούμενος.

 Μόνο που δεν φίλησα τον πρόεδρο. Σηκώθηκα με τρέμωντα γόνατα και σιγά σιγά γύρισα σπίτι.

Όλη την άλλη ημέρα έτρεχα να επιστρέψω τα δανεικά.

 Άργησα σχεδόν μήνα να ξανανοικιασω Φλορετα.Αλλα που μυαλό. Το χόμπυ είναι ο εαυτός σου.

Ήταν μία εικόνα από την δεκαετία του πενήντα.

 Εύχομαι να διασκεδάσατε και με αυτή την ιστορία.

  Αγάπη σε όλους και πάντα όρθιοι ή έστω πλαγιασμενοι.

 Ο παππούς Γρηγόρης

Old stories by Grigoris 24/8/26

24/8/26

Πηγη bikersland facebook 

Σύντροχοι και φίλοι γεια σας. Εύχομαι, να σας βρίσκω όλους καλά,όσοι γύρισαν να απολαύσουν τις αναμνήσεις τους και όσοι ακόμη ταξιδεύετε να δημιουργείτε νέες και ωραίες αναμνήσεις.

 Πριν αποχαιρετήσω την δεκαετία του πενήντα έχω μία ακόμη ιστορία.

 Όμως προβληματίστηκα

πάρα πολύ καί για πολλές ημέρες,για το αν έπρεπε να το κάνω. Ξέρω ότι το διαδίκτυο είναι σκληρό και αμείλικτο. Όμως σκέφθηκα και τούς τόσους πολλούς καλούς συντροχους που με παροτρύνουν για μια καλή ιστορία.

 Πριν ξεκινήσω θα ήθελα την επιείκεια σας,και παρακαλώ,τους μη καλοπροαίρετους, πρίν γράψουν κάτι σκληρό,να θυμηθούν τη δική τους εμπειρία και ίσως μαλακώσει η κριτική τους. Ξέρω ότι η ανάμνηση μου αυτή, θα συγκινήσει περισσότερο τις κύριες της παρέας, αλλά γιατί όχι και τους κυρίους. Όλοι πιστεύω θα θυμηθείτε την δική σας περίπτωση με τρυφερότητα και νοσταλγία. Οι ιστορίες  με τις μηχανές, λογικά εμπλέκονται και με την προσωπική ζωή καθενός 

Πάμε λοιπόν.

 1959 δέκα πέντε ετών πάλι με μία νοικιασμένη Φλορετα βολταριζα στην περιοχή μου τον Βύρωνα. Σε μια δεξιά στροφή  που την πήρα λίγο ανοικτά , βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα τρίκυκλο μηχανάκι,που πήρε την δική του στροφή πιο κλειστά. Φρεναραμε και οι δύο, και σταματήσαμε με την μπροστινή μου ρόδα πέντε πόντους από την εμπρός πλευρά του τρίκυκλου. Έτσι βρέθηκα δίπλα δίπλα με το οδηγό του. Παρένθεση.(Ήταν ένα τρίκυκλο μηχανάκι με 12 αρες ροδες 1,80 πλατύ και 2.00 η 2.20 μακρύ.Με 125 κ.εκ. κινητήρα. Οι ταχύτητες ήταν χειροκίνητες στη δεξιά πλευρά του οδηγού σε μία υπερυψωμένη κατασκευή. Υπήρχε στην κορυφή ένα μεγαλουτσικο λεβιέ,που εκκινητω σειριακά από εμπρός προς τα πίσω,με τρεις ταχύτητες.)

Μου λέει -- Την  γλυτώσαμε. -- Ευτυχώς 

 Πιάσαμε ήρεμα ήρεμα την κουβέντα. Ήταν ένα πολύ καλό παιδί και από ένα παραλίγο τρακάρισμα γίναμε κολλητοί φίλοι. Μου έδινε και οδηγούσα το τρίκυκλο. Κάναμε ένα σωρό τρέλες. Στριβαμε απότομα, σηκωνόταν ο εσωτερικός τροχός, και ξεπερνιωμασταν ποιος θα διασχίσει περισσότερη απόσταση στους δύο τροχούς. Είχαμε καλές επιδόσεις.

 Πολλές φορές διασχίζαμε 100 και 150 μ

Δεν είναι λίγο. Εύκολο ήταν να έρθεις  "" καπάκι ""  Να συμπληρώσω με την περιγραφή του τρίκυκλου,ότι ο οδηγός καθόταν σε ένα πάγκο και μπορούσαν να καθίσουν από ένας, δεξιά και αριστερά του οδηγού.

  Σε λίγες εβδομάδες  Ο Μπάμπης με κάλεσε στο σπίτι του,για κουβεντουλα και καμμία πορτοκαλάδα.Έμενε στο τέλος της οδού Αγίας Σοφίας στρίβοντας αριστερά στην ανηφόρα που στο τέλος ήταν τα νταμάρια.

 Πήγα ένα απογευματάκι,

 καθίσαμε και κουβεντιάσαμε,τι άλλο?

για μηχανάκια. Σε λίγο άκουω μια πόρτα να ανοίγει πίσω μου. Λέει ο Μπάμπης. Να σου γνωρίσω την αδελφή μου την Ειρήνη. Σηκώθηκα, γύρισα και έμεινα κεραυνοβολημενος.

  Βρέθηκα εμπρός σε ένα Άγγελο. Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Ούτε 

ένα -- Γειά,πώς είσαι.

 Ο Άγγελος είχε δύο τεράστια μάτια ανοιχτά γαλάζια, μία κομψή μύτη, 

σαρκώδη χείλη, θεληματικο σαγόνι σε ένα περιτύλιγμα από λευκό άψογο δέρμα,και για φωτοστέφανο? σκούρα ξανθά πυκνά μαλλιά, πλεγμένα σέ δυο χοντρές πλεξούδες, που 

αναπαύονταν εμπρός, πάνω σε ένα περήφανο στήθος. Περίπου στην ηλικία μου η 1-2 χρόνια μεγαλύτερη.

Κατέβαλα μεγάλη  προσπάθεια να συνέλθω,

και να ψελλίσω ένα χαιρετισμό. Μέσα στη ζάλη μου, όμως, διέκρινα 

την ευχαρίστηση της γυναίκας,που βλέπει, ότι έκανε τέτοια εντύπωση.

 Δεν θυμάμαι τη συνέχεια του απογεύματος, μόνο ότι μου έδειξε καί αυτή  ενδιαφέρον. Χαιρέτησα και έφυγα.

Γυρίζοντας στο σπίτι,σε όλο το δρόμο σκεφτόμουν με ποιο τρόπο,θα την κατακτήσω 

Λέω μέσα μου, πρέπει με κάτι να την εντυπωσιάσω. Ο μόνος τρόπος που σκέφτηκα,

ήταν να νοικιάσω μία Φλορετα,να την πάω βόλτα στο βουνό.

    Παρένθεση.       Η Νέα Ελβετία τελείωνε στην σημερινή οδό Καραολή και Δημητρίου. Στο τέλος της, ευθεία συνεχίζεις για το κοιμητήριο του Βύρωνα,η στρίβεις δεξιά στη λεωφόρο Καρέα 

 Η δόμηση,οι τελευταίες οι πολυκατοικίες έφθαναν έως την Καραολή και Δημητρίου.

Από εκεί άρχιζε ο Υμηττός,με χαμηλή 

βλάστηση,όπως ρίγανη, θυμάρι,φασκόμηλο , φρύγανα, άγριες Ορχιδέες, μεγαλύτερα φυτά όπως χαμηλοί  θάμνοι, πουρνάρια

κουμαριές, σχίνα, αγριελιές , χαρουπιές, πευκάκια και άλλα πολλά. Εκεί προς το μέρος του κοιμητηρίου, υπήρχε μια Μονή της Ζωοδόχου Πηγής,που γύρω γύρω περιβάλλετω από ένα τοίχο ύψους 4-5 μέτρων. Περνώντας δεν την βλέπω πια. Οι πολυκατοικίες την έχουν κρύψει. Τότε ήταν 

μόνο βουνό.Η πολύ χαμηλή βλάστηση ήταν το 90%. Λίγα και σπάνια τα μεγαλύτερα φυτά σ' αυτό το υψόμετρο.

 Αρκετά μέτρα μακριά από τον τοίχο της Μονής 

υπήρχε μια συστάδα,η μοναδική,υψηλών θάμνων και χαμηλών δένδρων που μπορούσες να κάτσεις, μακριά από αδιάκριτα μάτια.

  Κλείνω την παρένθεση,

   Έτσι ένα ωραίο ανοιξιάτικο μεσημέρι, μετά από συνεννόηση μαζί της , πήγα με τά πόδια στην Νέα Ελβετία πήρα μια Φλορετα, κατέβηκα μέχρι το σπίτι της,την πήρα και ξεκινήσαμε για τον Υμηττό, να βρεθούμε μόνοι μας. Ανεβαίνοντας την Λεωφόρο Καρέα, είδα από μακριά ,την μοναδική στην περιοχή συστάδα θάμνων και δένδρων. Έστριψα το μηχανάκι από τον δρόμο σε ένα αδιόρατο σχεδόν μονοπάτι,και κάνοντας σλάλομ μεταξύ των μικρών θάμνων,με δυσκολία φθάσαμε στην ευεργετική σκιά και απομόνωση των δέντρων.

 Κατεβήκαμε καθίσαμε δίπλα δίπλα στο χώμα.

 Στην αρχή αμηχανία, μετά αγκαλιαστηκαμε, και σαν άγουροι έφηβοι 

δώσαμε, το αληθινά τρυφερό,πρώτο φιλί,την πρώτη αγκαλιά, κι τα πρώτα αθώα χάδια.Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει.

 Όμως ο χρόνος αμείλικτος. Η φλορετα 

έπρεπε νά επιστραφεί.

Δεν καθίσαμε πάνω από ένα τέταρτο. Σηκωθηκαμε με θλίψη καβαλησαμε και φύγαμε.

 Την πήγα σπίτι, γύρισα στη Νέα Ελβετία, άφησα το δίτροχο πλήρωσα αλμυρουτσικα το νοίκι,και γύρισα με τα πόδια στο Βύρωνα. Ολόκληρο ταξίδι.         Μετά λίγες μέρες όταν ξανασυναντήθηκαμε, μου λέει. Γιατί δεν ζητάς από τον Μπάμπη να σου δώσει το τρίκυκλο. Δεν θα σου αρνηθεί γιατί ξέρω ότι σε έχει απ' τους καλύτερους φίλους 

 Όπερ και εγένετο.

Λίγες μέρες αργότερα πήρα το τρίκυκλο και την Ειρήνη και ξεκινήσαμε για τη δενδρινη φωλιά Κουβαλούσε ένα αρκετά βαρύ δεμα,το πέταξε στην καρότσα και δεν έδωσα άλλη σημασία.

 Η ""φωλιά "" είχε δύο εισόδους, μία από πάνω, εύκολη και βατη,και μία 

από κάτω με πολύ απότομο ανηφόρα κι που το όχημα δεν ανέβαινε διότι σπιναριζε.Η όλη επιφάνεια ήταν κατηφορική. Φθάνοντας έβαλα πρώτη και έσβησα το μοτέρ.

 Πήγαμε καθίσαμε πίσω,στην καρότσα. Πάλι λίγα φιλιά , η υπόθεση άρχισε να σοβαρευει. Άνοιξε το δέμα, και έβγαλε μια χωριάτικη κουρελου,

την έστρωσε και ξαπλώσαμε. Άγουρα παιδιά άρχισαν να εξερευνούν με απίστευτη τρυφερότητα 

τον έρωτα. Με τις καρδιές μας,να βροντοκτυπουν στο στέρνο μας πετάχτηκαν τα ρούχα και μια για πρώτη φορά μία τρυφερή μυσταγωγια ετελεσθη.

 Μια δύο φορές εννοιωσα σαν να γινόταν σεισμός και να κουνιωμασταν. Το μυαλό μου,το απέρριψε. Όταν συνήλθαμε με έκπληκτα μάτια βλέπουμε ότι είμασταν έξω από την ευεργετική κάλυψη των δέντρων. Τι είχε συμβεί.

Στην κατηφόρα,με το χαμό που γινόταν στην καρότσα, ο κινητήρας πήρε μερικές στροφές, 

τσουλισε το μηχανάκι και χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε εκτός κρυψώνας.Εξ ου και ο σεισμός που εννοιωσα Έντρομοι κοιτάζαμε γύρω μας, αλλά ευτυχώς, ποιός θα περπατούσε μέσα στην ερημιά του βουνού μεσημεριατικα. Το σπρωξαμε και βρεθήκαμε πάλι στην ευεργετική κάλυψη μας.

 Εν τη αφέλεια μου έλεγα, τι ωραία τά κατάφερα. Λίγο καιρό αργότερα συνειδητοποιούσα ότι στην πραγματικότητα την κατεύθυνση του εγχειρήματος την είχε εκείνη.

 Κράτησε ο δεσμός χρόνια, μέχρι που έφυγα 

φοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Εμένα δεν με ένοιαζε. Εκείνη είχε άλλη γνώμη, οτι δεσμός από μακριά δεν ευδοκιμεί. Χωρίσαμε 

ήρεμα, ευγενικά και ίσως φανεί αστείο,με αγάπη. Βέβαια έκανα μήνες να συνέλθω, από το χωρισμό του πρώτου καί αδολου έρωτα μου.

  Μετά από αυτά κανείς δεν μπορεί,να αρνηθεί ότι το πάθος μου για τις μηχανές, μεγάλωσε, όσον σε ένα μηχανάκι ανδρώθηκα έστω και τρίκυκλο.

   Θέλω να πιστεύω ότι θά είστε επιεικείς, και να αναλογιστεί,ο καθένας τη δική του ιστορία.  

   Με αγάπη ο παππούς Γρηγόρης.

Old stories by Grigoris 8/6/26

 8/6/26

Πηγη bikersland facebook 

Φίλοι μου σύντροχοι γειά σας.Ο παππούς τών 2 τροχών θα διηγηθεί ένα συμβάν από την εποχή 1965-1970.Πριν αρχίσω,να διευκρινίσω, ότι την ιστορία αυτή, τη 

τη γράφω για να μαθαίνετε τι αντιμετώπιζαν οι αναβάτες και τίποτε άλλο. Δεν θέλω να αρχίσουν να λένε μερικοί, ότι παριστάνω τον τότε νταή και σπουδαίο. Είναι απλά περιστατικά από τότε.

  Κάθε Σάββατο μεσημέρι στις 4 μμ υπήρχε στην ομάδα μας, ένα μόνιμο ραντεβού,σε ένα βενζινάδικο προς αεροδρόμιο λίγο μετά την διασταύρωση,που πήγαινε Καλαμαριά. Εκεί μαζευόμασταν για Σ.Κ. στη Χαλκιδική. Είτε δύο μηχανές είτε έξι. Τόσοι ήμασταν σε απαρτία., και 4.30 αναχωρούσαμε όσοι μαζευόμασταν για κάποιο προορισμό,που αποφασίζαμε επί τόπου.

 Βλέπετε τα κορίτσια μας ήταν όλα εργαζόμενα, και δούλευαν και Σάββατο για αυτό και η αναχώρηση εκείνη την ώρα. Στη παρέα μας ήταν και ένας που φοιτούσε δασολόγος,ο Γιαννάκης. Ήταν ένα πολύ καλό παιδί,αλλά λιλιπούτειος, λεπτός αδύνατος και όλοι απορούσαμε,πώς κουμανταριζε μια Benelli Tornado 650 cc και πανβαρη.

 Μια φορά λοιπόν ξεκινήσαμε 4 μηχανές.

 Εδώ πρέπει νά κάνω μία παρένθεση,που σας φανεί περίεργη.Οι οδηγοί των αυτοκινήτων όχι μόνο δεν συμπαθούσαν τους διτροχους αλλά τους μισούσαν.Προσπαθούσαν να τους εμποδίζουν με κάθε τρόπο χωρίς να υπολογίζουν ούτε τη σωματική τους  ακεραιότητα ούτε τίποτα. Δεν είμαι σίγουρος από πού προερχόταν αυτή συμπεριφορά. Μάλλον υποψιάζομαι, ότι αυτοί έμεναν μποτιλιάρισμενοι

και εμείς περνούσαμε άνετοι. Στη Χαλκιδική τότε δεν υπήρχει η μεγάλη Λεωφόρος μέχρι το πρώτο πόδι. Περνούσαμε υποχρεωτικά από όλα τα χωριουδάκια. Στην επιστροφή ιδίως υπήρχε ένα συνεχές μποτιλιάρισμα.

  Κάποια Κυριακή απόγευμα γυρνώντας ήμουν λίγο πίσω και πλησιάζοντας, βλέπω το Tornado γερμένο κάτω και στην άκρη του δρόμου και τέσσερις άνδρες να έχουν τον Γιαννάκη κάτω και να τον χτυπάνε ομαδικά.

  Εδώ κάνω άλλη μία παρένθεση. Το καιρό εκείνο το μούσι μου ήταν κατάμαυρο,και νομίζω τό μοναδικό όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά σε όλη την Ελλάδα.

Μόνο οι παπάδες είχαν γενειάδα. Για να καταλάβετε όταν περπατούσα,ιδίως στις γειτονιές,τα παιδάκια σταματούσαν το παιχνίδι και έτρεχαν να μου φιλήσουν το χέρι. Έμπαινα στα λεωφορεία και ιδιαίτερα οι γιαγιάδες σηκώνονταν και έλεγαν - Καθίστε πάτερ. Φυσικά καθόμουν γιατί ήταν δύσκολο να τους εξηγήσω.

 Μόλις λοιπόν είδα τη σκηνή με το Γιαννάκη κάτω καί τούς άλλους από πάνω του να τον χτυπούν, σταμάτησα στην άκρη και όρμησα να τον γλυτώσω. Έτσι αγριεμενο που με είδαν να τους επιτειθεμαι , μάλλον τρόμαξαν,που όρμησε ένας παππάς επάνω τους. Εννοηται ότι μοίρασα και μερικές γροθιές.Ηταν τέσσερις από πάνω του. Σηκώνω τον πρώτο, μετά τον δεύτερο, μετά τον τρίτο και απομακρυνθηκαν. Περιέργως ο τέταρτος ήταν ανάσκελα. - Σήκω λέω αγριεμενος. - Δεν με αφήνει μου λέει. - Με δαγκώνει. Πράγματι ο Γιαννάκης τον κρατούσε από πίσω και τον κρατούσε κυριολεκτικά με τα δόντια, εφόσον τον κρατούσε δάγκωμενο στην πλάτη. Ο Γιαννάκης για να γλυτώσει άρπαξε τον πρώτο από πίσω,τον έπιασε με τα δόντια καί ξάπλωσε ανάσκελα.

 - Άστον ρε του λέω,όλα 

εντάξει. Τότε μόνο τον άφησε.

  Κάπου εκεί τελείωσε και ο καυγάς. - Τι έγινε, του λέω. -

Επειδή τους προσπέρασα και μετά μπλοκαρίστηκα και εγώ, βγήκαν απ' το αμάξι και μου όρμησαν.

 Τέλος καλό όλα καλά.

 Συνεχίσαμε ομαδικώς. Σε λίγα χιλιόμετρα, μπλόκο της χωροφυλακής. Μας σταματάνε,και στο τμήμα. Σκεφτήκαμε όλοι ότι ήταν για τον καυγά.

 Όμως όχι. Κάποιοι άλλοι με μηχανάκια ( γιατί άλλες μεγάλες μηχανές δεν υπήρχαν) , έφαγαν σε κάποιο εστιατόριο και έφυγαν χωρίς να πληρώνουν. Βέβαια τότε για όλους μηχανάκια και μηχανές, ήταν ένα δεν μπορούσαν να τα ξεχωρίσουν. 

- Ταυτότητες, λέει ο αξιωματικός υπηρεσίας.

  Βγάλαμε όλοι τοις φοιτητικές μας ταυτότητες. Τοις διαβάζει καλά καλά και λέει στο όργανο. - Αστους να φύγουν.

- Μα  πρέπει να γίνει αναγνώριση από τον εστιατορα,λέει το όργανο 

 -Τι αναγνώριση.Εδω έχω, ένα μηχανικό, ένα γιατρό, ένα δασολόγο καί ένα καθηγητή. Αποκλείεται να είναι αυτοί. Πήγαινε να πιάσεις άλλους.

 Πράγματι ο αξιωματικός υπηρεσίας ήταν σαινι. Μετά και από αυτό συνεχίσαμε και φθάσαμε αργά το βράδυ έχοντας περάσει μια πολύ γεμάτη ημέρα.

  Ελπίζω να σας κράτησα λίγη ευχάριστη συντροφιά.

   Ο παππούς Γρηγόρης.

Old storiew by Grigoris 1/6/26

 1/6/26

Πηγη bikersland facebook 

Αγαπητοί φίλοι, σύντροχοι,ο παππούς σάς εύχεται ( καλή - ο) ημερα,εβδομάδα, μήνα και καλοκαίρι .

 Αναπολώντας το παρελθόν θυμάμαι διαρκώς και άλλα παλιά περιστατικά,από τη μοτοζωη μου. Θυμήθηκα 

ένα ελαφρώς περίεργο ταξίδι,το οποίο αρχίζω να το διηγουμαι.

 Νυχτερινό ταξίδι στη βόρεια Ελλάδα. Ξεκίνησα με το κορίτσι μου για κάποια ( ούτε θυμάμαι πια ) δουλειά.

 Είχε φθάσει 1-2 πρωινή.

Περνούσαμε μέσα από χωριουδάκια, ανοητως βέβαια με υψηλή ταχύτητα 80-110. Όλα ήταν έρημα. Τέτοια ώρα ο κόσμος κοιμόταν. Οι δρόμοι ήταν φωτισμένοι κανονικά,αλλά άδειοι. Μετά από αρκετή ώρα πλησιάζαμε στο επόμενο χωριό. Παρατήρησα από μακριά ότι τα φώτα στο κεντρικό δρόμο, ήταν σβηστά. Έκοψα λίγο ταχύτητα καί ξανακοίταξα με μεγάλη προσοχή το δρόμο.

 Εφ όσον δεν είχε φώτα 

 ο δρόμος έπρεπε να είναι κατασκοτεινος , μαύρος κατράμι. Όμως παρατήρησα ότι υπήρχε κάτι περίεργο. Από το δρόμο,υπήρχε μια περίεργη ανταύγεια στην αστροφεγγιά, αλλόκοτη και  ακατανόητη. Καλού κακού έπεσα στα φρένα, και σταμάτησα στο 20 χιλ/τρα την ώρα. 

 Φθηνά τη γλυτώσαμε όλοι. Άκουσον άκουσον τις 1-2 το πρωί ο δρόμος από άκρη σε άκρη,ήταν γεμάτος κόσμο που περπατούσε πάνω κάτω, το γνωστό νυφοπαζαρο .

 Ανατριχιασα.Τι θα συνέβαινε αν δεν είχα σταματήσει.  Σχεδόν όλοι σκουφορεμενοι. Περασαμε σιγά-σιγά ανάμεσα τους,και προσπαθούσα να καταλάβω από πού είδα ερχόμενος την ανταύγεια. Και ξαφνικά κατάλαβα, ήταν από τα ΠΡΟΣΩΠΑ τους , για αυτό ήταν αυτό το απόκοσμο φώς. Η ανταύγεια είχε το χρώμα που είχαν τα πρόσωπα τους. Ο Θεός μας λυπήθηκε όλους.

 Έκαναμε πολύ ώρα να 

 συνέλθουμε. Σταματήσαμε περίπου 20 με 30 λεπτά να μπορέσω να οδηγήσω.

 Υπάρχει και συνέχεια, το περιπετειώδες ταξίδι, δεν είχε τελειώσει ακόμη. Προχωρήσαμε πολλές ώρες. Ξημερώνοντας πλησιάζαμε πάλι σε κάποιο χωριό. Ήταν η ώρα, όπως όλοι ξέρετε πού ούτε με τα φώτα βλέπεις καλά,ούτε με το αχνό φως της ημέρας.

 Στα πρώτα σπίτια, υπήρχε μία διασταύρωση και βλέπω στη μέση ακριβώς ένα σκούρο όγκο. Στην αρχή φοβήθηκα για κάποιο σκύλο. Ύστερα είδα ότι σχεδόν δεν εκκινητω. Πλησιάζαμε με πολύ προσοχή, σχεδόν περπατώντας,και για δεύτερη φορά σέ ένα βράδυ ανατριχιασα. Τι ήταν στη μέση του δρόμου αχαραγα. Ένα ΜΩΡΟ περίπου ενός έτους είχε φθάσει μπουσουλωντας στη μέση της διασταύρωσης και κρατούσε κάτι στα χεράκια του και προσπαθούσε να το φάει. Δεν ξέρω τι ήταν, αλλά το πέταξα μακριά.

 Έβαλα τη μηχανή στην άκρη, η κοπέλα μου το πήρε αγκαλιά. Και τώρα τι κάνουμε 5 η ώρα το πρωί? Πήρα απόφαση και άρχισα να χτυπάω μια μία τις πιο κοντινές πόρτες, ξυπνώντας τους όλους. Στη τρίτη τέταρτη πόρτα μια κυρία το γνώρισε. Είναι από εκείνο το σπίτι. Πήγαμε χτυπήσαμε, ΚΑΝΕΙΣ. Γυρίσαμε πίσω και της είπα τα καθέκαστα. Της δώσαμε το παιδί,και είπε μονολογώντας -- Φαίνεται ότι έφυγαν για το χωράφι και το άφησαν να κοιμάται και θα προλάβαιναν να γυρίσουν πριν ξυπνήσει.        Εκείνο όμως ξύπνησε και μόνο ο Θεός ξέρει πώς βρέθηκε μπουσουλωντας στη μέση της διασταύρωσης. 

 Μετά από αυτό, ανεβήκαμε στην μηχανή και γυρίσαμε  Θεσσαλονίκη κατάκοποι 

   Μια ακόμη συνηθισμένη ιστορία στους Ελληνικούς δρόμους της παλιάς εποχής. Εύχομαι να σας κράτησα για λίγο, ευχάριστη συντροφιά 

   Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση,και εύχομαι το  αυτονόητο ΠΑΝΤΑ ΟΡΘΙΟΙ και ευτυχείς.

  Ο παππούς Γρηγόρης

Old stories by Grigoris 12/5/26

 12/5/26

Πηγη bikersland facebook 

Αγαπητοί σύντροχοι γεια σας. Ο παππούς θα σας διηγηθεί, μια δοκιμασία πού πέρασε, σε ένα από τα πολλά ταξίδια του.

 Πριν ενάμισυ χρόνο είχα ένα άλλο προφίλ στο FB το οποίο όμως είχε διάφορα προβλήματα διαχείρισης καί τό έκλεισα. Τη σημερινή διήγηση την είχα τότε δημοσιεύσει, αλλά λόγω του προβληματικού προφίλ δεν είμαι σίγουρος αν ανέβηκε και το διάβασαν οι σύντροχοι. Έτσι την επαναλαμβάνω για όσους δεν την διάβασαν 

  Χειμώνας στη Θεσσαλονίκη με πολύ κρύο. Η  Norton πήγε για ρεκτιφιε. Ο κυρ Μπάμπης ο μηχανικός θα την συναρμολογουσε την Δευτέρα,να την παραλάβω το απόγευμα.

Θα την έστρωνα,όλη την εβδομάδα,ώστε την Παρασκευή να ταξιδευσω για Αθήνα.

Πότε την παρέδωσε? Παρασκευή απόγευμα.

Από τότε οι μηχανικοί στις παραδόσεις είχαν την ακρίβεια ρολογιού.

 Ώσπου νά την παραλάβω 

να ντυθώ να ετοιμαστω σουρουπωσε.

-- Πήγαινε μου είπε τα πρώτα χιλιόμετρα σιγά σιγά με σαράντα και ο κινητήρας θα στρωθεί.

 Ξεκίνησα με σαράντα.Αν σας πει κάποιος ότι ο δρόμος περνάει με αυτή την ταχύτητα,μη τον πιστέψετε. Πέρασα την μεταλλική γέφυρα του Αξιού και συνέχισα προς Αλεξάνδρεια. Εθνική Θεσ/κη Κατερίνη δεν υπήρχε.Εκει στις στροφές σε μια ανηφοριτσα άνοιξα λίγο το γκάζι, όμως σε δευτερόλεπτα ακουστικε ένας ανατριχιαστικος ήχος γκλανγκ γκλανγκ καί ο κινητήρας κόλλησε. Ίσα που πρόλαβα να τραβήξω τον συμπλέκτη και να μη πέσω. Τσουλησα λίγο πίσω στην άκρη του δρόμου και έμεινα όπως ήμουν στο πλαϊνό σταντ περιμένοντας να κρυώσει για να συνεχίσω.Μεσα  στο κρύο 12 με 1 το πρωί μισοκοιμησμενος, παγωμένος μέσα σε μια νοητική χαυνωση.

 Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε, μέσ' την ερημιά.

( εννοείται ότι αυτοκίνητα τη νύχτα κυκλοφορούσαν ελάχιστα 2-3 όλα κι όλα)

Όμως με συνέφερε σε κλάσματα του δευτερολέπτου ένα δυνατό, ανατριχιαστικό ουρλιαχτό 3-4 μέτρα πίσω μου.

ΟΟΟΟΥΟΥΟΥ ΟΟΟΥΟΥΟΥ

Τρόμαξα, με είχαν περιτριγυρίσει ΛΥΚΟΙ 

Ανοίγω καλά τα μάτια μου, κοιτάζω εμπρός καί βλέπω μέσα την αστροφεγγιά 6-7 ζευγάρια μάτια να λάμπουν στο σκοτάδι.Πισω μου δεν τόλμησα να κοιτάξω 

 Να πω ότι δεν φοβήθηκα, αστείο πράγμα. Ο λύκος πίσω ξαναούρλιαξε πιο κοντά.

 Έκανα μια νοερη προσευχή να πάρει εμπρός ο κινητήρας.

 Με άπειρη προσοχή άνοιξα τον διακόπτη και πάτησα την μανιβέλα όπως ποτέ στη ζωή μου 

 Άλλωστε πραγματικά κρεμόταν από μία μανιβε

λια. Ήμουν στ αλήθεια τυχερός. Πήρε  αμέσως. Έβαλα πρώτη και ανάβοντας τα φώτα κορνάροντας με τους αεροτενορους ξεκίνησα σας να με κυνηγούσαν χίλιοι διάβολοι. Οι λύκοι 

τα έχασαν. Στο πέρασμα μου ανάμεσα τους, ένιωσα στις μπότες μου να χτυπάνε πισινοι και ουρές.

 Όταν απομακρύνθηκα έκοψα ταχύτητα να μη ξανακολησει, και να ηρεμήσει η καρδιά μου που χτύπαγε σαν παλαβή 

 Πέρασε πολύ ώρα να συνέλθω και ηρεμήσω,

πλησίαζα σχεδόν την Κατερίνη. Τώρα πήγαινα με 60. Ο δρόμος με αυτή την ταχύτητα ήταν ατελείωτος.

 Πέρασα Κατερίιιινη, τον Πλαταμώωωωνα, τα Τέεεεμπη, έφθασα Λάαααρισα, και αμέσως μετά ο εγκέφαλος μου έκανε ένα ΚΛΙΚ και κοιμήθηκα. ΝΑΙ ΝΑΙ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ Παρ όλο που είμαι γιατρός μη με ρωτήσετε ποια κέντρα του εγκεφάλου οδηγούσαν τη Norton γιατί δεν ξέρω να σας απαντήσω. Το ταξίδι συνεχίστηκε ενώ κοιμόμουν. Σε δύο - δυόμιση ώρες πριν τη Στυλίδα ξύπνησα και τότε,παρ ολίγον να πέσω 

Ώσπου να συνειδητοποιήσω που βρισκόμουν, έχασα την ισορροπία, έφυγε η μηχανή στο αριστερό ρεύμα τού δρόμου, σε ένα μεγάλο τόξο και λίγο πρίν τσακιστω κατάφερα,(ο Θεός ξέρει πώς)  να επανέλθω στη πορεία μου. Ήμουν τυχερός πού δεν εκκινητω κάποιο όχημα στο αντίθετο ρεύμα. Είπαμε όμως κίνηση ελάχιστη. 

 Προχωρώντας είδα στους καθρέφτες πολλά φώτα και καμμιά δεκαριά φορτηγά να με ακολουθούν. Δεν έδωσα σημασία καί συνέχισα μέχρι τη Ρούμελη,  (ναι ναι υπήρχε από τότε.)

 Κατέβηκα παρήγγειλα φαγητό και τρεις διπλούς καφέδες.

 -- Να σου φέρω μια μεγάλη κούπα, λέει το γκαρσονι.

-- Όχι θέλω 3 διπλούς να τους βλέπω.

 Το φορτηγά σταμάτησαν 

 και αυτά, κάθησαν στα τραπέζια δύο-δύο  τρεις- τρείς καί με κοιτούσαν περίεργα.

 Σε λίγο σηκώνεται ένας μάγκας έρχεται στο τραπέζι μου.

   -- Να κάτσω? ρωτάει.

   -- Κάτσε του λέω

   -- Αδερφάκι μου δεν μοιάζεις για μπάτσο 

    -- Ε  δεν είμαι. Είναι υποχρεωτικό να είμαι μπάτσος?

   -- Κοίτα, ήσουν μπροστά μας, φοράς χακί φόρμα και άσπρο κράνος, πήγαινες και με το όριο ταχύτητας, καί σε περάσαμε για μπάτσο.

Έτσι όποιος προσπαθούσε να προσπεράσει,του κάναμε συνιαλο να μείνει πίσω.

 Γιατί δεν μας έκανες σινιάλο να περάσουμε?

 -- Δεν σας είδα.

 -- Πως δεν είδες τόσα φώτα

  -- Φίλε δεν θα το πιστέψεις,αλλά  κοιμόμουν 

  Για λίγο έμεινε άφωνος.

 -- Δεν είναι δυνατόν. Εγώ μέσα στη ζεστή καμπίνα,αραγμενος,να κοιμηθώ. Εσύ όρθιος μέσ' το κρύο,δεν γίνεται.

 -- Ποιος ερχόταν πίσω μου 

  -- Εγώ.

 -- Δεν είδες πρίν τη Στυλίδα,που πήγα στο απέναντι ρεύμα.

 -- Το είδα και νόμισα ότι 

έπαθες λάστιχο.

 -- Όχι φίλε, τότε ξύπνησα και ώσπου να συνέλθω έγινε αυτό. Αν δεν βιάζεται, περίμενε το γκαρσονι να δεις την παραγγελία.

 Όταν είδε τούς καφέδες 

πίστεψε.

 -- Αδερφάκι μου ο Θεός να σε φυλάει.

  Μετά από λίγο συνέχισα για Αθήνα, έφθασα ξημερώματα και πήγα κατ ευθείαν στο κρεβάτι μου.

 Μια συμβουλή. Μη ταξιδεύετε χωρίς όλες σας τις δυνάμεις και άυπνοι 

   Ο Παππούς Γρηγόρης

Old stories by Grigoris 1/5/26

 1/5/26

Πηγη bikersland facebook 

Σύντροχοι φίλοι μου γειά σας. Ως ο παππούς σας, επανέρχομαι με μικρές απλές καθημερινές ιστορίες, από την μοτοζωη μου,που όπως μου γράψατε,σας διασκεδάζουν και ενδιαφέρουν, μαθαίνοντας, πώς ήταν η καθημερινότητα σε δύο τροχούς τα παμπάλαια χρόνια.

 Πριν αρχίσω,θα σας ενημερώνω για το πώς πέρασα το περασμένο Π.Σ.Κ. Υπήρχε ένα καλά διοργάνωμενο event off road,που ξεκινούσε από την Άνω Χώρα Ναυπακτίας,που ακολουθεί ο μεγάλος γιός μου και ο ανιψιός μου. Έτσι ξεκίνησα μαζί τους μια πολύ ωραία διαδρομή, μέσω Λιδορικίου για να έχει και ενδιαφέρον η διαδρομή για την Άνω Χώρα. Μαζεύτηκαν 120-150 μοτό,οι οποίες ξεσαλωσαν στις Hard, medium και soft διαδρομές τους. Εμένα βέβαια εκτός της Tracer,

η ηλικία μου,δεν επιτρέπει βουνά και ρεματιές, ούτε την παραμικρή ανώδυνη πτώση. Έτσι το Σάββατο έκανα περίπου πηγαινελα 140 χιλιόμετρα γυρίζοντας μόνος και γνωρίζοντας μερικά γραφικά υπέροχα χωριουδάκια, δυστυχώς τα περισσότερα έρημα.

 Για όσους δεν γνωρίζουν την περιοχή 

της Ναυπακτίας και της Ευρυτανίας σας λέω ότι είναι οι Ελληνικές Άλπεις,θα κυκλοφορείτε συνεχώς μέσα σε δάση από έλατα.Σας συμβουλεύω στην πρώτη ευκαιρία να τις επισκεφθείτε.

Έκανα το τριήμερο περίπου 850 χιλιόμετρα 

και επειδή είχα αρκετό καιρό να εκδραμω, όπως όλοι η μηχανοβιοι, αναζωογονηθηκα. 

  Πάμε λοιπόν να θυμηθώ 

 μία συνηθισμένη, απλή ιστοριουλα.

 Κάθε Πέμπτη είχαμε μάθημα Φυματιολογιας,

το οποίο κάναμε στο Σανατόριο σε ένα χωριό έξω από την Θεσσαλονίκη, στο Ασβεστοχώρι. Μία φορά λοιπόν ξύπνησα πρωί πρωί, ντύθηκα και βγήκα 

έξω. Ένιωσα ένα έντονο εξωπραγματικό κρύο. Σκέφτηκα ότι απλώς έπεσε η θερμοκρασία. Πήγα στο διπλανό βενζινάδικο που είχα τη Norton και ξεκίνησα για Πανόραμα. Δεν σήκωσα το βλέμμα μου ο ανόητος να κοιτάξω ψηλά το βουνό. Φθάνοντας στην Πυλαία!!!   " ΤΟΜΠΟΛΑ "

ένα ωραίο χιονακι, τουλάχιστον 5-6 εκατοστών, στρωμένο παντού. Αν είχα σηκώσει τα μάτια μου στο βουνό θα το είχα δει ο ανόητος

 Σταμάτησα στην άκρη και έκανα ένα υπολογισμό, εάν με έπαιρνε ο χρόνος,να γυρίσω,να διασχίσω όλη την πόλη,να πάρω την οδό Λαγκαδά και να ανέβω από εκεί στο Ασβεστοχώρι,που θα είχε λιγότερο χιόνι η καθόλου. Δυστυχώς ο χρόνος δεν μου έφθανε.

Ετσι συνέχισα την πορεία μου,με μικρή ταχύτητα διαλέγοντας το απάτητο χιόνι,που γλιστρούσε λιγότερο.

 Σε μερικά χιλιόμετρα άκουσα ένα κορναρισμα πίσω μου. Σταμάτησα 

και δίπλα μου ήρθε ένα Φιατ 124 με πέντε συμφοιτητές μου πού πήγαιναν και αυτοί στο μάθημα. Τούς ζήτησα να έρχονται πίσω, ώστε εάν δεν μπορώ να συνεχίσω,

να με πάρουν μαζί τους,

για να μη χάσω το μάθημα. Μέχρι το Πανόραμα πήγα αρκετά καλά με μια-δύο πτώσεις

 Και μετά συνέχισα πολύ καλά αν σκεφθητε ότι όσο ανέβαινα στο βουνό 

τόσο το χιόνι γινόταν παχύτερο. Έφθασα λοιπόν στη διασταύρωση 

δεξιά για Χορτιάτη αριστερά για Ασβεστοχώρι.Απο εκεί καί πέρα ήταν ισιωμα και ελαφρά κατηφόρα.Ευκολακι.

Πριν την διασταύρωση είχε μία μικρή ανηφόρα 

20-30 μέτρα.Λεω μέσα μου, μπράβο έφθασα. Αλλά  όμως "άλλαι βουλαι του υψίστου." Ανεβαίνοντας ξαναεπεσα 

Δεν πειράζει λέω θα συνεχίσω. Ανεβαίνω, αλλά πώς θα κρατήσεις

ισορροπία με ένα μαρσπιε. Το αριστερό είχε σπάσει, βλέπετε τότε δεν υπήρχαν σπαστά μαρσπιε.Το μάζεψα απ' το χιόνι, μπήκα στο Φιατ και πήγαμε στο μάθημα, αφήνοντας τη Norton στην άκρη του δρόμου.

 Μετά από δύο περίπου ώρες επιστρέφω, ευχαρίστησα θερμά τούς συναδέλφους και έφυγαν. Την σηκώνω αλλά δεν έβλεπα να οδηγήσω. Ξέχασα να σας πω ότι το χειμώνα λόγω του ισχυρότατου ψύχους 

τοποθετούσα στο τιμόνι ένα τεράστια ζελατίνα.

 Έτσι οι χιονονιφάδες πάγωσαν,και Ορατότης μηδέν. Στη μέση του πουθενά δεν υπήρχε νερό ή ξύστρα να την ξεπαγωσω. Έτσι με ένα μαντήλι,πολύ χουχουλιασμα και άπειρη υπομονή, καθάρισα λίγο στο ύψος των ματιών. Έτσι σιγά σιγά ( μη ξεχνάτε ότι το χιόνι,με την ώρα πάγωνε 

όλο και περισσότερο), γύρισα στη πόλη κατευθείαν για να κολλήσω το μαρσπιε.

 Μία μικρή  καθημερινή περιπέτεια ανάμεσα σε δεκάδες,που δείχνει ότι όταν είσαι νέος ( κακώς) δεν υπολογίζεις τίποτα.

 Εύχομαι και ελπίζω να μη σάς κούρασα. Στην επόμενη ανάρτηση,θα σας διηγηθώ μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, πραγματική περιπέτεια,

και ολίγον άγρια,που σίγουρα όσοι την διαβάσουν θά την θυμούνται για καιρό,αν και πιστεύω ότι πολλοί δεν θα την πιστέψουν.

  Σας δείχνω φωτογραφίες από την τελευταία εξόρμηση 

   Φιλικότατα ο παππούς 

                     Γρηγόρης

Old stories by Grigoris 15/4/26

 15/4/26

Πηγη bikersland facebook 

Αγαπημένοι μου σύντροχοι εύχομαι να περάσετε υπέροχα. Τώρα που θα χωνεύετε αραγμενοι το αρνάκι σας είναι ευκαιρία για μία νέα ιστορία.

 Θα σας την διηγηθώ τώρα με την ευκαιρία που μου έδωσε ένας σύντροχος, καθώς ειρωνικά και πολύ εύστοχα και ειρωνικά, όταν έγραψα ότι φόρτωσα τη Νorton στο τρένο απήντησε ότι " τότε τουλάχιστον είχατε τρένα ( καλό).

 Να λοιπόν μια ιστορία με τρένο.

 Δεκέμβριος 1971. Ήρθα στην Αθήνα για διακοπές, αλλά κατά κακή μου τύχη συνέβη κάτι στη σχολή που έπρεπε να είμαι παρών.

 Ετοίμασα τη μηχανή από βραδυς και διάβασα όπως πάντα το δελτίο καιρού. Άσχημη πρόβλεψη. Βροχές και καταιγίδες σε όλη την Ελλάδα. Είδε τον καιρό και ο πατέρας μου και λέει 

 -- Παιδί μου αύριο θά βρέχει. Δεν τη φορτώνεις στο τρένο γιατί θα γλυστραει ο δρόμος.

 Να σάς πω την αλήθεια δεν ψηνομουνα για ένα δεκαωρο ταξίδι υπό βροχή. Έτσι συμφώνησα.

 --Αλλα να έρθεις να με βοηθήσεις να τη φορτώσ

ω

Την άλλη μέρα πρωί πρωί ( γύρω στις 7 έφευγε) ναμαστε στο σταθμό Λαρίσης. Φορτώσαμε τη μηχανή,χαιρετιστηκαμε, έφυγε καί πήγα να βρω τη θέση μου.

 Πήγα στο βαγόνι, ανοίγω την πόρτα και πριν προλάβω να αναπνεύσω,μου κόπηκε η ανάσα. Θεέ μου εκεί μέσα ο αέρας κοβόταν με το μαχαίρι. Ζέστη, βρώμα, όλα τα παράθυρα κλειστά. Προσπάθησα πάλι, αλλά αδύνατο. Κοιτάζω μέσα, βλέπω καμιά τριανταριά - σαράντα φαντάρους,που πήγαιναν σπίτι τους για τις διακοπές. Να μπω μέσα αδύνατον. Πηγαίνω στο δεύτερο βαγόνι, τα ίδια. Τρέχω με αγωνία στο τρίτο καί τελευταίο, τα ίδια και χειρότερα.

 Γυρίζω γρήγορα στη σκευοφορο και ζήτησα από τον αχθοφόρο να με βοηθήσει να την κατεβάσω. -- Μα τώρα την φορτώσαμε. -- Γρήγορα είναι ανάγκη.Την κατεβάσαμε,τον ευχαρίστησα θερμά, και πριν προλάβω να αναπνεύσω η αμαξοστοιχία σφύριξε και σιγά σιγά ξεκίνησε.

 Έκατσα πέντε - δέκα λεπτά να συνέλθω, ντύθηκα με τη ησυχία μου,και ξεκίνησα το ταξίδι.

  Έφαγα πολύ μα πολύ νερό, πού τό θυμάμαι ακόμη,αλλά έφθασα το απόγευμα 6-7 αισίως στη Θεσσαλονίκη.

 Όπως πάντα όταν έφθανα τηλεφωνούσα ότι έφθασα καλά. Παιρνω τηλέφωνο 

 -- Γεια σας έφθασα καλά.

-- Με το τρένο.

-- Ναι με το τρένο.

-- Ποιο τρένο μας λες. Το " Ακρόπολις εξπρές." πού μπήκες, συγκρουστηκε με άλλη αμαξοστοιχία λίγο μετά το Δομοκό, πέντε νεκροί και δεκαπέντε συν τραυματίες. 

 Έμεινα κόκκαλο. Δεν το πίστευα. Φανταστείτε την αγωνία τους μέχρι να τηλεφωνήσω, καθότι δεν είχαν ακόμη ανακοινωθεί τά ονόματα.

 Τούς εξήγησα το λόγο που κατέβηκα και ηρέμησαν. Λεει ο πατέρας.

-- Παιδί μου σε έστειλα με το πιο σίγουρο συγκοινωνιακό μέσο και την πάτησα. Δεν πρόκειται να σου ξαναπώ πώς θα ταξιδεύεις. Αποφασίζεις μόνος σου.

  Όπως βλέπετε αγαπητά μου παιδιά και εγγόνια, ποτέ καί πουθενά δεν είσαι σίγουρος. Τι έφταιξε? Όπως πάντα ο ανθρώπινος παράγων. Σε όλα τα δυστυχήματα πάντα υπεισέρχεται ο άνθρωπος. Τα τρένα δεν συγκρούονται μόνα τους,οι μηχανές δεν πέφτουν μόνες τους, ο αναβάτης τη ρίχνει. Έχετε δεί όλοι σε βίντεο ο αναβάτης να πέφτει και η μηχανή όρθια να πηγαίνει για δεκάδες μέτρα. Τα αυτοκίνητα δεν συγκρούονται μόνα τους,οι οδηγοί φταίνε, τα πλοία δεν βουλιάζουν μόνα τους,ο καπετάνιος τα βουλιάζει. Έχετε δεί τεράστια πλοία εγκαταλελειμμένα από το πλήρωμα,να τα βρίσκουν μετά από πολλές μέρες να επιπλέουν.

  Όλα αυτά είναι στη ζωή 

  Εύχομαι τα καλύτερα σε όλους 

 Ο παππούς Γρηγόρης

Old stories by Grigoris 7/4/26

 7/4/26

Πηγη bikersland facebook 

Σύντροχοι γεια σας και χαρά σας. Ο παππούς τών δύο τροχών πρώτα πρώτα σάς εύχεται καλή Ανάσταση με υγεία και ευτυχία σέ όλους σας,στις οικογένειες σας και τά αγαπημένα σας πρόσωπα.

 Για να έχετε κάτι διασκεδαστικό και να μαθαίνετε πως ήταν τότε,η ζωή σέ δύο τροχούς,οι οποίοι όμως ταξίδευαν συνεχώς, θα διηγηθώ μια ιστορία που σας υποσχεθηκα.

 Άνοιξη 66-67 Δρομολόγιο Θεσ/κη Αθήνα. Ξεκίνησα με κέφι πρωί να απολαύσω μία ακόμη διαδρομή στην Ελληνική φύση.

 Όλα έβαιναν καλώς μέχρι πριν τη Λαμία. Τότε άρχισε να αλλάζει ο ήχος του κινητήρα.

 Ιδέα μου σκέφτηκα. Προχώρησα μερικά χιλιόμετρα,ο ήχος δυνάμωσε, ώστε δεν μπορούσα να τον παραβλέψω. Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου, έβγαλα το κράνος για να ακούω καλά καί έσκυψα στην "καλή μου" που δούλευε στο ρελαντί. Άκουσα ένα ρυθμικό τσούφ τσούφ με κάθε πιστονια. Δεν χρειαζόταν περισσότερη φιλοσοφία. ΚΑΜΜΕΝΗ ΦΛΑΝΤΖΑ κεφαλής. Έβαλα το χέρι μου εμπρός δεξιά κοντά στην εξάτμιση και ένιωσα το φύσημα από την τρύπα τής φλάντζας. Σκέφτηκα λίγο μήπως μπορέσει να με πάει Αθήνα, αλλά η απάντηση ήταν αρνητική 

 Όταν σε τόσο λίγα χιλιόμετρα ο ήχος χειροτέρευσε τόσο πολύ 

 Αθήνα γιοκ. Κοντινότερη πόλη η Λαμία, όπου όταν έφθασα ρώτησα και βρήκα ένα συνεργείο μοτό. Μέσα στην ατυχία μου ήμουν τυχερός που βρήκα το συγκεκριμένο και όχι κάποιο άλλο.

 Πρώτα πρώτα ο μάστορας ήταν Άνθρωπος πού ήθελε να βοηθήσει ένα φτωχό φοιτητή ,που αλλιώς θα κοιμόταν το βράδυ σε κανένα παγκάκι αγκαλιά με τη Norton. Δεύτερον ήταν μάστορας πού αγαπούσε τη δουλειά του και τρίτον πολύ εύστροφος όπως θα διαπιστώσετε και οι ίδιοι.

Λύνει την κεφαλή βγάζει την καμένη φλάντζα και λέει.  -- Τέτοια φλάντζα στη Λαμία δεν υπάρχει να αγοράσουμε. Πρέπει να φτιάξουμε μια. Χρειαζόμαστε ένα μαλακό μέταλο,κατά προτίμηση ένα φύλο χαλκού. Πώ πω, είναι Σάββατο καί είναι κλειστά τα καταστήματα. Αυτός που τα πουλάει ειναι περίεργος με πολλούς υπαλλήλους,δεν θα μας ανοίξει για ενα κομμάτι χαλκό. Τι άλλο μαλακό μέταλο υπάρχει.

-- Το αλουμίνιο του λέω αλλά πάλι κλειστός είναι.

-- Μπράβο αλουμίνιο,αλλά αλουμίνιο θα βρούμε πιο εύκολα.

 Σε λίγα δευτερόλεπτα λέει.Το βρήκα. Σήμερα Σάββατο οι νοικοκυρές στέλνουν το φαγητό στο φούρνο να ψηθεί. Τα περισσότερα ταψιά είναι αλουμινένια, χρειαζόμαστε λοιπόν ένα ταψί.Έμεινα άφωνος

  Και πώς θα μας δώσουν το ταψί τους.

-- Άσε, εδώ δίπλα είναι ένας φούρνος και ο φούρναρης φίλος μου. Θα αδειάσει ένα ταψί πού τό φαγητό ένα έτοιμο ψημένο σε ένα άλλο σκεύος καί θά πάρουμε το ταψί. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό.

Ώσπου να το κλείσω, στρίβει στη γωνία και εξαφανίζεται. Σε 10-15 λεπτά εμφανίζεται με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, κρατώντας στο χέρι ένα φρέσκο πλυμένο στρογγυλό αλουμινένιο ταψί .

-- Ορίστε μου λέει το αλουμίνιο μας.

 Παιδιά σε λιγότερο από μία ώρα έφτιαξε μια φλάντζα που εάν δεν τον έβλεπα να την φτιάχνει 

θα έλεγα ότι κάποια πρέσα ακριβείας από κάποιο σπέσιαλ εργοστάσιο την κατασκεύασε.

Συναρμολόγησε την μηχανή ,την έβαλε μπροστά καί μου λέει.-- Ορίστε σαν καινούργια.

Δεν έβρισκα λόγια να τον ευχαριστήσω -- Όχι μου λέει η ευχαρίστηση ήταν δική μου.

Σε λιγότερο από τρεις ώρες ημου και πάλι στο δρόμο για Αθήνα.

 Πρέπει νά σάς βεβαιώσω ότι η φλάντζα επί 4-5 χρόνια μέχρι που πούλησα τη μηχανή, και 1-2 ακόμη που είχα επαφή με ένα πιλότο της πολεμικής αεροπορίας,που την αγόρασε η φλάντζα δεν έκανε κιχ. 

Πέστε μου τώρα πώς μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει αυτόν τον τύπο. Ο άνθρωπος ήταν από άλλο πλανήτη.Οι κρίσεις δικές σας.

 Έχω ιστορίες που μπορούν να γεμίσουν όχι ένα όχι δύο αλλά τρία βιβλία.Θα σας διηγουμαι αν μπορώ δύο φορές τον μήνα από μια. Δεν θέλω όμως και επιμένω σε αυτό σε καμμία περίπτωση να μη ενοχληθεί και βαρεθεί κανείς σας.Εαν συμβεί αυτό εννοείται θα διακόψω τις αναρτήσεις.

Τις καλύτερες ευχές μου για το Πάσχα 

   Ο παππούς Γρηγόρης.