8/6/26
Πηγη bikersland facebook
Φίλοι μου σύντροχοι γειά σας.Ο παππούς τών 2 τροχών θα διηγηθεί ένα συμβάν από την εποχή 1965-1970.Πριν αρχίσω,να διευκρινίσω, ότι την ιστορία αυτή, τη
τη γράφω για να μαθαίνετε τι αντιμετώπιζαν οι αναβάτες και τίποτε άλλο. Δεν θέλω να αρχίσουν να λένε μερικοί, ότι παριστάνω τον τότε νταή και σπουδαίο. Είναι απλά περιστατικά από τότε.
Κάθε Σάββατο μεσημέρι στις 4 μμ υπήρχε στην ομάδα μας, ένα μόνιμο ραντεβού,σε ένα βενζινάδικο προς αεροδρόμιο λίγο μετά την διασταύρωση,που πήγαινε Καλαμαριά. Εκεί μαζευόμασταν για Σ.Κ. στη Χαλκιδική. Είτε δύο μηχανές είτε έξι. Τόσοι ήμασταν σε απαρτία., και 4.30 αναχωρούσαμε όσοι μαζευόμασταν για κάποιο προορισμό,που αποφασίζαμε επί τόπου.
Βλέπετε τα κορίτσια μας ήταν όλα εργαζόμενα, και δούλευαν και Σάββατο για αυτό και η αναχώρηση εκείνη την ώρα. Στη παρέα μας ήταν και ένας που φοιτούσε δασολόγος,ο Γιαννάκης. Ήταν ένα πολύ καλό παιδί,αλλά λιλιπούτειος, λεπτός αδύνατος και όλοι απορούσαμε,πώς κουμανταριζε μια Benelli Tornado 650 cc και πανβαρη.
Μια φορά λοιπόν ξεκινήσαμε 4 μηχανές.
Εδώ πρέπει νά κάνω μία παρένθεση,που σας φανεί περίεργη.Οι οδηγοί των αυτοκινήτων όχι μόνο δεν συμπαθούσαν τους διτροχους αλλά τους μισούσαν.Προσπαθούσαν να τους εμποδίζουν με κάθε τρόπο χωρίς να υπολογίζουν ούτε τη σωματική τους ακεραιότητα ούτε τίποτα. Δεν είμαι σίγουρος από πού προερχόταν αυτή συμπεριφορά. Μάλλον υποψιάζομαι, ότι αυτοί έμεναν μποτιλιάρισμενοι
και εμείς περνούσαμε άνετοι. Στη Χαλκιδική τότε δεν υπήρχει η μεγάλη Λεωφόρος μέχρι το πρώτο πόδι. Περνούσαμε υποχρεωτικά από όλα τα χωριουδάκια. Στην επιστροφή ιδίως υπήρχε ένα συνεχές μποτιλιάρισμα.
Κάποια Κυριακή απόγευμα γυρνώντας ήμουν λίγο πίσω και πλησιάζοντας, βλέπω το Tornado γερμένο κάτω και στην άκρη του δρόμου και τέσσερις άνδρες να έχουν τον Γιαννάκη κάτω και να τον χτυπάνε ομαδικά.
Εδώ κάνω άλλη μία παρένθεση. Το καιρό εκείνο το μούσι μου ήταν κατάμαυρο,και νομίζω τό μοναδικό όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά σε όλη την Ελλάδα.
Μόνο οι παπάδες είχαν γενειάδα. Για να καταλάβετε όταν περπατούσα,ιδίως στις γειτονιές,τα παιδάκια σταματούσαν το παιχνίδι και έτρεχαν να μου φιλήσουν το χέρι. Έμπαινα στα λεωφορεία και ιδιαίτερα οι γιαγιάδες σηκώνονταν και έλεγαν - Καθίστε πάτερ. Φυσικά καθόμουν γιατί ήταν δύσκολο να τους εξηγήσω.
Μόλις λοιπόν είδα τη σκηνή με το Γιαννάκη κάτω καί τούς άλλους από πάνω του να τον χτυπούν, σταμάτησα στην άκρη και όρμησα να τον γλυτώσω. Έτσι αγριεμενο που με είδαν να τους επιτειθεμαι , μάλλον τρόμαξαν,που όρμησε ένας παππάς επάνω τους. Εννοηται ότι μοίρασα και μερικές γροθιές.Ηταν τέσσερις από πάνω του. Σηκώνω τον πρώτο, μετά τον δεύτερο, μετά τον τρίτο και απομακρυνθηκαν. Περιέργως ο τέταρτος ήταν ανάσκελα. - Σήκω λέω αγριεμενος. - Δεν με αφήνει μου λέει. - Με δαγκώνει. Πράγματι ο Γιαννάκης τον κρατούσε από πίσω και τον κρατούσε κυριολεκτικά με τα δόντια, εφόσον τον κρατούσε δάγκωμενο στην πλάτη. Ο Γιαννάκης για να γλυτώσει άρπαξε τον πρώτο από πίσω,τον έπιασε με τα δόντια καί ξάπλωσε ανάσκελα.
- Άστον ρε του λέω,όλα
εντάξει. Τότε μόνο τον άφησε.
Κάπου εκεί τελείωσε και ο καυγάς. - Τι έγινε, του λέω. -
Επειδή τους προσπέρασα και μετά μπλοκαρίστηκα και εγώ, βγήκαν απ' το αμάξι και μου όρμησαν.
Τέλος καλό όλα καλά.
Συνεχίσαμε ομαδικώς. Σε λίγα χιλιόμετρα, μπλόκο της χωροφυλακής. Μας σταματάνε,και στο τμήμα. Σκεφτήκαμε όλοι ότι ήταν για τον καυγά.
Όμως όχι. Κάποιοι άλλοι με μηχανάκια ( γιατί άλλες μεγάλες μηχανές δεν υπήρχαν) , έφαγαν σε κάποιο εστιατόριο και έφυγαν χωρίς να πληρώνουν. Βέβαια τότε για όλους μηχανάκια και μηχανές, ήταν ένα δεν μπορούσαν να τα ξεχωρίσουν.
- Ταυτότητες, λέει ο αξιωματικός υπηρεσίας.
Βγάλαμε όλοι τοις φοιτητικές μας ταυτότητες. Τοις διαβάζει καλά καλά και λέει στο όργανο. - Αστους να φύγουν.
- Μα πρέπει να γίνει αναγνώριση από τον εστιατορα,λέει το όργανο
-Τι αναγνώριση.Εδω έχω, ένα μηχανικό, ένα γιατρό, ένα δασολόγο καί ένα καθηγητή. Αποκλείεται να είναι αυτοί. Πήγαινε να πιάσεις άλλους.
Πράγματι ο αξιωματικός υπηρεσίας ήταν σαινι. Μετά και από αυτό συνεχίσαμε και φθάσαμε αργά το βράδυ έχοντας περάσει μια πολύ γεμάτη ημέρα.
Ελπίζω να σας κράτησα λίγη ευχάριστη συντροφιά.
Ο παππούς Γρηγόρης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε ενα σχόλιο