Τα ατίθασα άλογα παρέα. Στα 2500 μέτρα πάνω από τον κόσμο
Είναι μία από τις διαδικασίες που άγνωστο γιατί , την αγαπάω.
Την εύρεση της εσωτερικής γαλήνης μέσα από τη σωματική δοκιμασία στα όρια.
Ο χάρτης του για πολλούς απονεννοημένου εγχειρήματος,
για εμένα .....
αλλη μια πλήρης ημέρα πάνω στη μοτοσυκλέτα.
Η πορεία μου ξεκινάει στις επτά το πρωί. Ευτυχώς η δροσιά θα με συνοδεύσει τις πρώτες ώρες.
Στα αόρατα πλέον σύνορα στον Προμαχώνα μόνο τα κτίρια έχουν μείνει να θυμίζουν το παρελθόν μαζί με τις περίεργες ματιές των Βούλγαρων τελωνειακών.
Στα στενά της Kresna Εκμεταλλεύομαι τον αργο ρυθμό κίνησης και χώνομαι στην παράκαμψη του μεγάλου τούνελ.
Η κρεμαστή γέφυρα ήτανε μία πρόκληση και δεν θα μπορούσα να αντισταθώ.
Λίγες στιγμές περιπέτειας δεν έκαναν ποτέ κακό.
Σε λίγη ώρα παίρνω την παράκαμψη για το μοναστήρι της Rila.
Στο ομώνυμο χωριό θα σταθώ στο τοπικό μπακάλικο για προμήθειες σε νερό και λοιπά.
Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ότι το μηχάνημα για την πληρωμή με κάρτα είναι αφημένο στην άκρη σκονισμένο, η τεχνολογία θα μπει σιγά-σιγά στον κόσμο του χωριού αλλά κανείς δε δείχνει να βιάζεται.
Και κυρίως κανείς δε δείχνει να τσιμπάει στην ιδέα ότι κάνοντας την συναλλαγή με πλαστικό χρήμα γίνεσαι έστω και για δευτερόλεπτα κάποιος…..
Η ανάβαση στις λίμνες μπήκε στο στόχαστρο εξαιτίας του φίλου μου Σάκη που ανέβασε την μεγάλη BMW GS εκεί πάνω πριν από λίγες μέρες.
Η εικόνα και οι πληροφορίες ήταν εντυπωσιακές.
Πολύ μεγάλο υψόμετρο απολαυστική δροσιά δύο λιμνούλες αλπικές (που τελικά ήταν τεχνητές) και 15 km απαιτητικής ανάβασις σε τσιμεντένιο δρόμο.
Ώρα να το δούμε από κοντά!
Βασική προϋπόθεση είναι να βρεις τη διασταύρωση που στέκει δίχως ίχνος σήμανσης στην είσοδο το επόμενου χωριού.
Αν και ο Σάκης μου έχει δώσει το ακριβές στίγμα στρίβω έχοντας αμφιβολία αλλά ένας καλός κύριος που βρέθηκε εκεί κατάλαβε την ψάχνω και μου απαντά στα νοήματα που έκανα δείχνοντας λίμνη και ψηλές κορυφές This way 10 Miles !
Στα πρώτα 2 χλμ Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που είχα στο μυαλό μου ως τσιμεντοδρομο είναι στην πράξη ότι έχει απομείνει από αυτόν μετά από 100 χρόνια κόντρα στις συνθήκες του βουνού.
Εγκαταλελειμένος υδροηλεκτρικός σταθμός
Αφού αποφασίζω να αγνοήσω το απαγορευτικό με την ένδειξη private road (σιγά μην είσαι και η Εγνατία σκέφτηκα)
Ξεκινούν οι ανταμοιβές!
Πορεία σε πυκνό δάσος με καλό ακόμα οδόστρωμα.
Μου κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση οι μπαριέρες εθνικής οδού σε κάποια σημεία όπως και τα μέτρα αντιστήριξης με μπλοκ από πέτρα,όπως τα παλιά καλά χρόνια.
Στα 10 περίπου χιλιόμετρα υπάρχει μια αμφιλεγόμενη διασταύρωση μιας και ο φαρδύς δρόμος μπροστά σε μπερδεύει ευτυχώς στο σημείο αυτό υπάρχει φυλάκιο με έναν ευγενικό υπάλληλο που μου έδειξε δεξιά τον μικρό δρόμο να χάνεται και πάλι μέσα στην βλάστηση.
Στο πρώτο καλό διάσελο διάσπαρτα ίχνη πολύ παλιάς ανθρώπινης παρουσίας. Ανάμεσα τους και αυτό το Lada Samara που δεν κατάφερε ποτέ ή απλά δεν του άξιζε να κατέβει στα εγκόσμια
Σε αυτόν τον αυχένα επάνω θα βγει ο δρόμος και είναι ώρα να δοκιμάσω μια προς μια τις αλλεπάλληλες φουρκέτες που ειχα δει στο χάρτη
Η κίνηση με αργό ρυθμό και ελιγμούς δεν είναι απ’ τα αγαπημένα γι’ αυτό το μηχανάκι. Το τιμόνι κόβει ελάχιστα σε σχέση με αυτά που ξέρω από την μεγάλη BMW και ο κινητήρας μπερδεύει στις χαμηλές στροφές λόγω της ατελούς ρυθμισης στη σχέση ψεκασμού και γκαζιέρας.
Θα το φτιάξουμε με εν Ελλαδι συνταγές!
Το ελάχιστο πραγματικά βάρος κάνει τελικά τη διαδικασία σχεδόν παιχνίδι και σε λίγα λεπτά ξεχνώντας φυσικά να βγάλω φωτογραφίες βρίσκομαι στο οροπέδιο της κορυφής. Τα άγρια άλογα βρήκαμε παρέα.
Η κάτω λίμνη
Δεν μπόρεσα να καταλάβω τη χρήση του κτιρίου όχι κι ότι το έψαξα βέβαια.
Συνεχίζω με τις οδηγιες του φίλου.
Θα περάσεις την πρώτη λίμνη και θα συνεχίσεις να βρεις την δεύτερη!
Ο δρόμος έχει πλέον αρκετά σημεία που είναι σκέτη πέτρα και ακριβώς δίπλα στις διδυμεσ κορυφές διασελωνει και βλέπω χαμηλά την δεύτερη λίμνη όπου βρίσκεται και το τέλος του δρόμου για τα οχήματα
Για καλή μου τύχη βρίσκω δύο πολύ καλές κυρίες που ορειβατουν από το πρωί και μου δείχνουν όλα τα μυστικά όπως το ποτάμι και το μικρό καταφύγιο Ivan Vazov hut στην ανατολική άκρη του ορίζοντα μας.
Βρισκόμαστε δυτικά των επτά λιμνών του Rola και νοτιοδυτικά του χιονοδρομικού κέντρου του Borovets.
Οι δίδυμες κορυφές (Golyan Kalym peaks στο χάρτη) διπλα μας είναι οι δευτερς ψηλότερες του βουνού με πάνω από 2500 μέτρα ,την πρώτη την αντικρύσαμε φεγγαρόλουστη με τους τυχερούς της φετινής Baladeza nightride!
Εδώ μαθαίνω και την ιστορία του παράξενο τσιμέντο δρόμου Που κατασκευάστηκε σχεδόν 100 χρόνια πριν για να οδηγήσει εδώ τα συνεργεία που έφτιαξαν τα μικρά φράγματα και τις λίμνες που μόλις είδαμε.
Όπως μου θυμίζουν η σχέση της χώρας τους με την αποθήκευση νερού στα βουνά είναι πολύ παλιά.
Στέκομαι αρκετά λεπτά παίρνω βαθιές ανάσες τα μάτια χάνονται στα άπειρο των αμέτρητων κορυφών ….
Σε τέτοια σκηνικά και στιγμές θυμάμαι τον καθηγητή Λαντινη και για λόγους …ασφαλείας τον ξεχνάω αμέσως.
Και μέσα σε μισή ώρα δοκιμάζω αύξηση θερμοκρασίας κατά 20 βαθμούς. Ευτυχώς υπάρχουν τα τραπεζάκια αυτά στη σκιά δίπλα στο ποτάμι για την απαραίτητη ανασύνταξη
Μπαίνοντας στο Kocherinovo
Το μικρό εξ Ανατολών έξω από τη μικρή γιάφκα βουλγαρικής μηχανοκίνητης ιστορίας και υπό το άγρυπνο βλέμμα του Ιωσηφ εξ Ανατολών .
Αν δεν τον εντοπίσατε ακόμα είναι πίσω από τη μισάνοιχτη πόρτα στο μικρό Isseta Bmw !!!
Βλέποντας μπροστά μου την θερμοκρασιακη δοκιμασία του κάμπου αποφασίζω να επιστρέψω με γενναία παράκαμψη μέσω του Μπάνσκο και του: άνω και κάτω Νευροκοπίου.
Δυστυχώς η ζέστη θα με συντροφεύσει μέχρι το απόγευμα
Μία από τις ελάχιστες στάσεις λίγο πάνω από το χωριό Μπάνσκο στο δρόμο για τις πίστες. Παγωμένο νερό εντός και εκτός για να ξυπνήσει τον αναβάτη.
Βρίσκομαι ήδη 8 ωρες στο δρόμο και αυτό αρχίζει να φαίνεται και στα reflex μου.
Μέσα στο χωριό ιδιαίτερη διακόσμηση για μία από τις γνωστές ταβερνες- παγίδες τουριστών
Μην τσιμπήσετε!
Στο Άνω Νευροκόπι φουλάρω καύσιμα σε φυσιολογική τιμή τσιμπαω κι ένα παγωτάκι δώρο για τον επίμονο αναβάτη και χάνομαι για λίγο στις δροσιές της Βροντους
Στην μικρή καφετέρια της κάτω Βροντούς
θα ζήσω μία ωραία στιγμή
Τελειώνοντας το καφεδάκι μου ανάμεσα σε επιφανειακά αγνώστους σηκώνομαι να φύγω και αφού αρματώνομαι χαιρετώ ενα προς ένα τα τραπέζια σαν να είμαστε γνωστοί χρόνια ……και παίρνω από όλους ζεστή απάντηση μαζί με την ευχή καλό δρόμο.
Μαζί καθόμασταν και δεν το ξέραμε σκέφτομαι…
Σαν σκηνικό από μία ταινία
που θα έπρεπε να παίζεται ασταμάτητα στην ελληνική επαρχία και όχι μόνο.
Ελεύθερος μπροστά στον άγιο Ελευθέριο.
Θυμάμαι τα λόγια του συντροχου Στέλιου
γυρνάω ρε φίλε και δεν θέλω να γυρίσω κλείνω το γκάζι και χαζεύω
Λογικό αδερφέ να μη θέλεις να φτάσεις
…γιατί έχεις ήδη φτάσει.
Οι σκιές μας μπροστά στη σκιά ,
εγώ λέω να τη νικήσουμε.
Ε …..αναγκαστικά μέσω Σερρών
(πόση ζέστη έχετε κι αντέχετε ρε παιδιά) και αργά το απόγευμα με ένα χαμόγελο να!!
σβήνω στο σημείο που 13 ώρες πριν έβαλα μπρος το μικρό μηχανάκι (μικρο είναι το μάτι σου).
Τι ωραία ιδέα ήταν αυτή!
See ya!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε ενα σχόλιο