18/8/26
Πηγη bikersland facebook
Διτροχοι φίλοι μου σας χαιρετώ. Εφ όσον είδα ότι καί η τελευταία μου ανάρτηση, άρεσε σε πολλούς,θα σάς διηγηθώ ένα μικρό συμβάν, πάντα από το 1958 έως 1960.
Πήγα για μία ακόμη φορά να νοικιάσω, μία Φλορετα..Μη ξεχνάτε ότι ήμουν 14 με 16 ετών.
Περπάτησα πάλι μέχρι την Νέα Ελβετία στο γνωστό μαγαζί. Φθάνοντας διεπίστωσα με μεγάλη λύπη, ότι δεν υπήρχε ούτε μία. Ήταν όλες νοικιασμένες. Απογοητεύτηκα για την ατυχία μου. Ξεκινώντας να φύγω βλέπω, μέσα από την πόρτα,ένα μηχανάκι. Δεν μπορούσα να περιμένω και ρώτησα αν το νοικιάζει. Βέβαια μου λέει και πιο φθηνά.
Ήταν ένα NSU QUICKLY
με κινητήρα Sachs 2 όπου 2 αναφερόταν σε δύο ταχύτητες. Αυτόν τον κινητήρα ή Sachs τον προμήθευε σε πάρα πολλές εταιρείες, καθότι είχε την φήμη του αθραυστου δίχρονου.
Είχαν 1,2 έως 1,6 ίππους, αυτά που έρχονταν στην Ελλάδα. Υπήρχαν το ίδιο 50αρι μοτέρ και δύο άλλες εκδόσεις.Μια μικρότερη
με 1.0--1,2 ίππους και μία μεγαλύτερη 1,6 -- 1.8.
Μου λέει εντάξει μόνο πρόσεχε το πίσω φρένο κόντρα, έχει ένα τζόγο 90 μοίρες, πρέπει να το ρυθμίσεις γυρνώντας τα πετάλια εμπρός -- πίσω, ώστε όταν πετάλια είναι οριζόντια και πατάς το φρένο να πιάνει. Σημειωτέον ότι σε αυτό το μηχανάκι το κύριο φρένο ήταν το πίσω ,το εμπρός απλώς βοηθητικό όχι όπως σήμερα, που το εμπρός σέ σταματάει και το πίσω είναι για να κρατάει την μηχανή ευθεία.Ξεκίνησα άνοιξα τέρμα το γκάζι και άρχισε ραθυμα να προχωρεί. Έβαλα δεύτερη, αλλά πάλι δεν μπορούσε να τρέξει . Είχα συνηθίσει από τις Φλορετες που είχαν τελική 60-65 χιλ/τρα και τρέχοντας μεθούσες από την ""ιλιγγιώδη ταχύτητα.""
Αυτό το πράμμα ήθελε μέχρι και κανονικό πετάλι,στις ανηφοριτσες
Πήρα κατηφόρα την Φορμίωνος και κάτι γινόταν,θα έπιανε 30-40.
Απογοήτευση. Έφθασα στην Υμηττού, έστριψα, Ευτυχίδου και έφθασα στην κατηφόρα της Ερατοσθένους. Ευτυχία!
Τέρμα γκάζι άρχισε να επιταχύνει στον κατήφορο και εγώ πλέον επλεγα σε πελάγη ευτυχίας, μεθυσμένος από την ταχύτητα. Αυτό εξακολουθούσε να ανοίγει, αλλά εγώ βράχος,το γκάζι τέρμα.
Φθάνοντας στον Άγιο Σπυρίδωνα ήταν ώρα να φρενάρω,δύο τρία στενά πρίν το φανάρι. Στο Φανάρι αριστερά ήταν ένα τεράστιο τρόλεϊ και δεξιά ΙΧ. Γυρίζω κόντρα το πετάλι και πέφτω στο κενό της ρύθμισης. Έτσι βρέθηκε κάθετο,και δεν είχα αρκετή δύναμη,να το πιέσω εμπρός. Ήμουν δυνατό παιδί. Έκανα ότι μπορούσα έκοψε αρκετή ταχύτητα, αλλά στο τέλος καρφώθηκα πάνω στο τρόλεϊ. Σαστισα. Ο εγκέφαλος μου δεν μπορούσε να δουλέψει. Μόνο σκεφτόταν τι ζημιές θα είχε το μηχανάκι και το τρόλεϊ και πώς θα τα πλήρωνα
Έμεινα αποσβολομενος πάνω στη σέλα.Τα μάτια μου ήταν γεμάτα δάκρυα χωρίς να κλαίω και κοίταζα την μπογιά τού τρόλεϊ που είχε πεταχτεί,απο το χτύπημα του εμπρός φτερού ,που κοίταζε αρκετά προς τον ουρανό.
Άνοιξε η εμπρός πόρτα και βγήκε ο οδηγός. Ήμουν έτοιμος να ακούσω φωνές και βρισιες αλλά πάλι βρέθηκα τυχερός. Ήταν ένας κύριος. Μου λέει
-- Πρώτα πρώτα παιδί μου χτύπησες? Τα άλλα θα τα βρούμε
-- Όχι κύριε είμαι καλά
-- Ευτυχώς. Με είδε δακρυσμένο και λέει.
-- Μην ανησυχείς δεν έγινε σοβαρή ζημιά. Λίγο χρώμα έφυγε. Δοσε μου τα στοιχεία σου και τον αριθμό της μηχανής για να δικαιολογήσω, τη μπογιά, αλλά μην ανησυχείς διότι κανείς δεν θα ασχοληθεί με αυτό. Ξέχασε το, πώς έγινε. -- Έσπασε το φρένο είπα και του έδειξα το πετάλι που κουνιόταν ελεύθερο.
Τον ευχαρίστησα όσο πιο θερμά μπορούσα
Ήταν Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ με όλα κεφαλαία.
Πήγε η καρδιά μου στη θέση της. Έκανα στην άκρη και κοίταζα το φτερό που εξακολουθούσε να κοιτάζει ψηλά. Προσπάθησα να το κατεβάσω με τα χέρια, αλλά αδύνατο. Τα μέταλλα ήταν πολύ χοντρά. Σκέφτηκα σκέφτηκα και μετά έκατσα επάνω και χοροπηδαγα. Με τα πολλά κατέβηκε ικανοποιητικά. Ώρα να γυρίσω. Βάζω μπροστά,
βάζω πρώτη,αλλά δεν έμπαινε με τίποτα, ούτε η δεύτερη. Αφού το πήρα απόφαση, ξεκίνησα
να γυρίσω με τα πετάλια
Προχώρησα δεξιά και πήρα την Φορμίωνος απ' την αρχή. Ποδηλατουσα
χωρίς αύριο.Ένα πανβαρο μηχανάκι,μόνο με πετάλια. Πέρασα την Υμηττού,πιο πάνω είχε μερικές απότομες ανηφόρες. Κατέβηκα και άρχισα το σπρώξιμο.
Έκανα πάνω από μία- μιάμιση ώρα Έφθασα σε
άθλια κατάσταση. Λούτσα στον ιδρώτα, ξεπνοος μη μπορώντας να μιλήσω. Τα πόδια καί τά χέρια έτρεμαν, τα πνευμόνια έκαναν σαν φυσερά.
Πέρασε πολύ ώρα πριν μπορέσω , να μιλήσω.
Φυσικά δεν είπα τίποτα για την τράκα, μόνο ότι χάλασαν οι ταχύτητες.
Αυτός ήξερε ότι είχε πρόβλημα, κούνησε κάτι και οι ταχύτητες μπήκαν
Με λυπήθηκε τόσο ώστε ούτε χρήματα δεν πήρε.
Μήπως έβαλα μυαλό?
Όχι βέβαια. Την άλλη Κυριακή ήμουν ξανά εκεί
Ήταν ένα μικρό συμβάν, όπως ζούμε όλοι μας.
Με συντροχικους χαιρετισμούς
Ο παππούς Γρηγόρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε ενα σχόλιο