4/4/26
Σύντροχοι γεια σας.Σαν ο παππούς τών μηχανοβιων σκέφτηκα πώς πρέπει να μάθετε, τι σήμαινε τότε να ταξιδεύεις με 2 ρόδες. Ανέβαινα και κατέβαινα πολλές φορές το χρόνο Αθήνα - Θες/κη σάν φοιτητής.
Στην σημερινή εποχή, βάζεις ένα σημείο στο χάρτη, καβαλάς την μηχανή σου, και ξέρεις ότι θα πας και θά γυρίσεις χωρίς βλάβες, η έστω οι πιθανότητες για βλάβη είναι κάτω από το 1% . Με την Norton ξεκινούσα το ταξίδι με πιθανότητες 60-65% να φθάσω, και 35-40% να μείνω από βλάβη.
Η Norton και σχεδόν όλες οι εγγλέζικες μηχανές είχαν λίπανση με ξηρό κάρτερ.Για όσους δεν ξέρουν από μηχανολογικά σημαίνει ότι υπάρχει δοχείο λαδιού χωριστά και φαίνεται στη φωτογραφία με ένα αυτοκόλλητο Castrol.
Επίσης όλες σχεδόν οι μοτό έκαιγαν λίγα λάδια.
Το δοχείο είχε μία τάπα άνω για γέμισμα αλλά χωρίς δείκτη. Απλώς άνοιγες την τάπα και κοιτούσες το ύψος τής στάθμης.
Έτσι λοιπόν μια φορά ξεκίνησα για Θεσ/κη κοίταξα το λάδι, κούνησα κατά συνήθεια την μηχανή δεξιά - αριστερά το είδα να γυαλίζει, αλλά έπεσα έξω στην υπάρχουσα ποσότητα. Αντί να είναι γεμάτο ήταν κοντά στο πάτο.Ετσι μετά την Λαμία σε κάτι ανηφόρες η μοτό άρχισε να ζορίζεται και να ζεσταίνεται καί πριν προλάβω να σκεφτώ με ένα περίεργο θόρυβο έσβησε. Κοίταξα το πυρωμένο μοτέρ μετά τα λάδια. Άδειο ούτε σταγόνα. Σκέφτηκα λίγο, πήγα στην άκρη του δρόμου και περίμενα να περάσει κάποιο αυτοκίνητο από τα σπάνια που κυκλοφορούσαν στην Εθνική τότε. Μετά 10-15 λεπτά σταμάτησε ένας ζευγάρι τους έδωσα χρήματα με την παράκληση, στο πρώτο βενζινάδικο να αγοράσουν ένα τετρακιλο λάδι,να βρούν ένα αυτοκίνητο πού θα ερχόταν προς τα εμένα και να μου το φέρει.
Πράγματι μετά από μία μιάμιση ώρα σταμάτησε ένα αυτοκίνητο με το λάδι και άκουσον άκουσον κάτι λίγα ψιλά ρέστα. Αφού τούς ευχαρίστησα θερμά, γέμισα τό δοχείο και δοκίμασα να εκκινησω τον κινητήρα. Μετά από πολλές μανιβελλιες, πήρε δύσκολα εμπρός ρεταροντας και δουλεύοντας ο ένας κύλινδρος. Τι να κάνω,σε λίγες ώρες νύχτωνε. Ανέβηκα στη σέλα και τσουκου τσουκου με ένα κύλινδρο μετά από μερικές ώρες έφθασα στη Λάρισα και πήγα κατ ευθείαν στο σιδηροδρομικό σταθμό όπου πρόλαβα το τελευταίο τρένο,τη φόρτωσα και πήγα Θεσ/κη.
Όταν πήγα στον μάστορα
έμαθα καί τή βλάβη .
Από την υπερθέρμανση η μαντεμενια κεφαλή ράγισε,και πού ακριβώς?
στην έδρα της βαλβίδας με αποτέλεσμα να πέσει η έδρα στον κύλινδρο.
Κανονικά έπρεπε να αλλάξω κεφαλή,αλλά δεν υπήρχε. Η ποιο απλή λύση τελικά κόλλημα. Ευτυχώς υπήρχε ένας μάστορας που κολλάγε παπάδες. Τόσο καλός ώστε δεν ξανά παρουσίασε πρόβλημα από αυτό το σημείο.
Αυτά για ενημέρωση. Ελπίζω να μη σάς κούρασα και σας έκανα να βαρεθειτε. Την επόμενη φορά θα σας πω μια ιστορία με ένα φανταστικό μάστορα στη Λαμία. Εύχομαι σε όλους καλούς δρόμους
και πάντα όρθιοι
με συντροχοικους χεραιτισμους
Γρηγόρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε ενα σχόλιο