Old stories by Grigoris 12/7/26

 12/7//26

Πηγη bikersland facebook 

Αγαπητοί σύντροχοι γεια σας.Μεσοκαλοκαιρο πια, και άλλοι ετοιμάζεστε, άλλοι βρίσκεστε και άλλοι επιστρέφετε από τοις διακοπές σας. Ελπίζω να έχετε λίγο χρόνο να σας διηγηθώ άλλη μία ιστορία, χωρίς νά αρχίσουν μερικοί να λένε ότι δίνω κακό παράδειγμα. Αυτά που διηγουμαι είναι παθήματα δικά μας για να μαθαίνουν οι νεότεροι.                Άκουσα προχθές ένα τραγούδι με την Τάνια Τσανακλίδου.Τα χρόνια τά φοιτητικά. Αρχίζει ως εξής. -- Γυρίζει ο νους καμμία φορά στα χρόνια τά φοιτητικά,στη Σαλονίκη -- έμπαινε ο μήνας στα μισά και εμείς δεν είχαμε λεφτά ούτε για νοίκι.

 Αν ξέρατε πόση αλήθεια κρύβουν αυτοί οι στίχοι.

 Μόνο όσοι έχουν σπουδάσει μακρυά απ' το σπίτι τους το καταλαβαίνουν. Έτσι θυμήθηκα μια ιστοριουλα από τη Σαλονίκη 

ΧΕΙΜΏΝΑΣ ΒΑΡΗ'Σ.Πρωί - πρωί ξεκίνημα για Αθήνα. Το ψοφοκρυο δεν περιγράφεται. Ο Βαρδάρης λυσσομανουσε και η Θερμοκρασία πολύ κάτω από το μηδέν.

 Τα ρούχα για μοτό ανύπαρκτα. Όλοι κάναμε πατέντες,για το καλύτερο αποτέλεσμα.

 Συζητώντας τίς προηγούμενες ημέρες με τους φίλους μηχανοβιους, για το ταξίδι, ένας έριξε την ιδέα.-- Ρε σεις στα βόρεια κλίματα για να ζεσταθούν τρώνε λίπος και πίνουν αλκοόλ. Γιατί νά μη παίρνουμε ένα μικρό φλασκί μαζί μας και στο πολύ κρύο να πίνουμε μία-δυο γουλιες.

 Όλοι συμφωνήσαμε.

 Βέβαια στα πρώτα χρόνια της ιατρικής δεν είχα αρκετές γνώσεις για να αντικρούσω. Μετά έμαθα ότι με το αλκοόλ περισσότερο 

παθαίνεις υποθερμία.

 Για να μαθαίνουν καί όσοι δεν ξέρουν, φέρνει αγγειοδιαστολή στα δερματικά αγγεία, νοιωθεις πρόσκαιρη ζεστασιά, αλλά το αίμα παγώνει περισσότερο στην επιφάνεια και αφαιρείται η εσωτερική ζεστασιά και κρυώνεις περισσότερο.

 Με τη στραβή εκείνη γνώση, αγόρασα ένα πλακέ μεταλλικό φλασκί και το γέμισα κονιάκ. Σημείωση : Ποτέ δεν ήμουν,ούτε και τώρα, πότης. Το πολύ πολύ καμμία μπύρα.

  Ξεκίνησα λοιπόν. Πήρα και την κοπέλα μου να την αφήσω στη δουλειά της . Ξαναλέω για όσους δεν με έχουν διαβάσει, το μίσος πού μας αντιμετώπιζαν οι οδηγοί των αυτοκινήτων.

 Μπήκα στην αρχή της Τσιμισκή προς τα Λαδάδικα. Πίσω μου ερχόταν πολύ κοντά ένα αυτοκίνητο,δεν θυμάμαι και τη μάρκα. Πήγαινα με το όριο ταχύτητας. Πλησιάζοντας στη Διαγώνιο, άναψε κόκκινο 

 Άρχισα πολύ σιγά και απαλά να φρενάρω. Το αυτοκίνητο κολλητός πίσω σε απόσταση αναπνοής. Βλέποντας πλέον ότι ήθελε να με

χτυπήσει οπωσδήποτε, σχεδόν περπατώντας, πέρασα την διάβαση και σταμάτησα μετά από αυτήν αλλά δεν γλύτωσα. Μπαμ μου δίνει μία ελαφριά σκουντιά. Έξαλλος βάζω το σταντ κατεβαίνω, αφήνοντας την συνοδό μου επάνω στη μηχανή.

 Τον πλησιάζω, ανοίγει το παράθυρο προκλητικά -- Τι έγινε ρε φιλαράκι? Τρέμοντας από θυμό λέω -- Γιατί με χτύπησες? -- Έτσι για πλάκα, γιατί τι θα μου κάνεις,και στο επόμενο φανάρι θα σε ξαναχτυπησω. 

 Έξαλλος οπως ήμουν ακουμπισμένος με το δεξί ώμο στο αυτοκίνητο, σηκώνω το αριστερό (αριστερόχειρ γαρ) και δίνω μια ιδιαίτερα δυνατή γροθιά 

που το κεφάλι του,που χτύπησε στο κεφάλι του συνοδηγού του. Ετοιμαζομουν για δεύτερη όταν ένα ατσάλινο χέρι, άρπαξε το δικό μου. Γυρίζω και βλέπω ένα διμετρο τροχονόμο,να με κρατά.

-- Τα είδα όλα, καβάλα και φύγε. Θα του κόψω και μια δύο κλήσεις. Πρώτα πρώτα είναι σταματημένος πάνω στη διάβαση. Θα βρω και άλλα, φύγε.

 Να είναι καλά το παλληκάρι με γλύτωσε από πολλές φασαρίες.

 Στην Αριστοτέλους κατεβάζω το κορίτσι και συνεχίζω για Αθήνα.

  ( να σάς πώ λίγο για τα γάντια της εποχής. Βρήκαμε κάτι γάντια από την Καστοριά γούνινα. Ραμμένα η γούνα από μέσα και το δέρμα από έξω. Ήταν λίγο χοντρο ραμμένα αλλά ήταν τα πιο ζεστά της εποχής εκείνης). Συνέχισα και έπεσα μέσα στη πιο πυκνή ομίχλη, που έχω ζήσει. Κρύο τρομερό, Ορατότης μηδέν. Ούτε στα είκοσι μέτρα. Μόνο η λευκή γραμμή στη μέση του δρόμου ήταν ορατή. Πήγαινα με 40-50

αρκετή γρήγορα για τις συνθήκες. Κρύωνα , θυμήθηκα το φλασκί. Σταματώ στην άκρη και πίνω δύο γερές γουλιες

κονιάκ. Συνέχισα αλλά σε λίγο βαρέθηκα από τόν ρυθμό. Άρχισα να ανοίγω λίγο λίγο μέχρι τα 80. Φυσικά δεν έβλεπα. Όπου έβλεπα κάτι να κοκκινίζει, έκανα αριστερά καί προσπερνούσα. Όπου έβλεπα να ασπρίζει έκανα δεξιά,να περάσει ο απέναντι και μετά πάλι στην άσπρη γραμμή. 

  Το κρύο συνεχιζόταν χωρίς βελτίωση. Ξανασταμάτησα και ήπια 

άλλες δύο γερές γουλιες κονιάκ. Οδηγώντας περίμενα να ζεσταθώ Αποτέλεσμα μηδέν. Ακόμη χειρότερα. Πρωί πρωί νηστικός άρχισα να ζαλίζομαι και να μεθαω απ' το πιοτό. 

 Η ομίχλη καί τό κρύο ασταμάτητα. Έφθασα μετά από πολύ ώρα και με Ηράκλεια  προσπάθεια στη Λάρισα. Τότε άρχισε η ομίχλη να αραιώνει και  λίγο μετά βρέθηκα σε ένα υπέρλαμπρο ήλιο. Συνέχισα λίγο ακόμη, μετά σταμάτησα σιγά σιγά σε ένα ανάχωμα στην άκρη τού δρόμου. Εννοείται ότι δεν είχα δύναμη να την βάλω έστω και στο πλαϊνό σταντ. Την άφησα να γύρει δεξιά στο ανάχωμα και έπεσα ανάσκελα δίπλα της, με τα χέρια ανοιχτά ρουφωντας τη ΖΕΣΤΗ του έδινε απλόχερα,ο ήλιος. Περιττό να σάς πώ,ότι εντός ολίγου, παγωμένο και μεθυσμένο με πήρε ένας βαθύς ύπνος. 

 Δεν ξέρω πόση ώρα κοιμόμουν. Πρέπει να ήταν πολύ πιο πάνω από ώρα, όταν μέσ' τόν ύπνο μου εννοιωσα να ξαναρχίζει το κρύο. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα απειλητικά την ομίχλη να έρχεται και νά με σκεπάζει. Σηκώθηκα πανικόβλητος ανέβηκα στη Norton και όπου φύγει φύγει.              Όπως βλέπετε γλύτωσα καί αυτή τη φορά.

        Ο παππούς Γρηγόρης