20/6/26
Πηγη bikersland facebook
Σύντροχοι φίλοι μου ως ο παππούς τών δύο τροχών,θα σας διηγηθώ μία ακόμη μικρή ιστορία από τα παλιά. Συνήθως μέχρι τώρα,οι διηγήσεις μου,αφορούν την περίοδο 1965 με 1972. Έτσι και τώρα.
Τον καιρό εκείνο οι περισσότεροι αναβάτες ήσαν, εκτός από οδηγοί, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο και μηχανικοί. Σήμερα το 99% βάζουν το κλειδί και φεύγουν. Βέβαια έχουν και ένα ελαφρυντικό. Υπάρχουν τόσα ηλεκτρονικά στις καινούργιες μηχανές που είναι σχεδόν αδύνατο να επέμβεις. Τότε όμως ήταν διαφορετικά. Εάν ήθελες και πιαναν και τα χέρια σου, έκανες πολλά
Εγώ ανηκα στην κατηγορία των αναβατών καί προχωρημένων αυτοδίδακτων μηχανικών. Βέβαια από ανάγκη λόγω δύσκολων οικονομικών αλλά και από μεράκι.
Δεν ήταν λίγες οι φορές
πού μαζί με το συγκάτοικο μου, αφαιρουσαμε τον κινητήρα από το πλαίσιο
το βάζαμε σε ένα ταψί και μαζί τον κουβαλούσαμε στην κουζίνα του διαμερίσματος. Εκεί τον λύναμε παρέα. Μέχρι ελατήρια αλλάζαμε. Μη με ρωτήσετε πως. Όπως ο μάστορας μας είχε διδάξει, ξέροντας το οικονομικά μας. Είχαμε ακόμη εκείνο το μηχανισμό πού εσφιγγε τα ελατήρια καί με το σφυράκι σιγά σιγά βάζαμε το πιστόνι στον κύλινδρο. Αυτά ως πρόγευση για να κατανοήσετε την ιστορία μου .
Η Norton στη δεξιά πλευρά του κινητήρα είχε ένα περίπου τριγωνικό αλουμινένιο κουτί,που είχε τρία γρανάζια. Ένα από το στρόφαλο, ένα για το σασμάν και ένα τρίτο για την κίνηση του μανιατο.
Όσοι δεν γνωρίζουν τί είναι το μανιατο, είναι ένα όργανο πού καί η μπαταρία να μήν φορτισμένη, παράγει σπινθήρα και ο κινητήρας εκκινεί.
Το γρανάζι αυτό ήταν φιμπερενιο ενώ τα άλλα μεταλλικά. Υπήρχε λόγος για το υλικό, αλλά ας μη το αναλύσουμε άλλο. Το κακο ήταν ότι πολλές φορές το γρανάζι κουρεβοταν και έμενες εν μέση οδό. Για αυτό είχα πάντα μαζί μου ένα άλλο ρεζέρβα.
Κάποτε λοιπόν έφθασε μια ωραία ηλιόλουστη πρωτομαγιά. Η παρέα είχε ραντεβού 8 το πρωί για την καθιερωμένη εξόρμηση, πού αλλού - Χαλκιδική.
Ήρθε η κοπέλα μου στο διαμέρισμα πρωί πρωί στου Χαριλάου που έμενα, με το λεωφορείο, φορτωμένη του κόσμου τα καλά για φαγητό.
Πήραμε τα κράνη και ότι άλλο χρειαζόμασταν και πήγαμε στο υπόγειο
του βενζινάδικου να φορτώσουμε τη μηχανή.
Όλα έτοιμα, βάζω εμπρός δουλεύει ένα λεπτό,και το διαβολεμενο γρανάζι κάνει χρστ και παραδίδει το πνεύμα. Η απογοήτευση δεν περιγράφεται. Αφού αποφασίσαμε ότι δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τους άλλους,πεισμωσα. Έστειλα το κορίτσι μου να περιμένει στο διαμέρισμα, εβγαλα τα εργαλεία μου, έλυσα το καπάκι, άλλαξα σχετικά γρήγορα το αναθεμάτισμενο φιμπερενιο γρανάζι.
Όμως μέχρι εδώ ήταν τα εύκολα. Δυστυχώς τότε δεν είχα ακόμη μάθει πώς να χρονιζω ένα κινητήρα.
( μετά βέβαια έμαθα, να βγάζω το μπουζί να φέρνω το πιστόνι στο άνω νεκρό σημείο κλπ κλπ).
Έτσι αφού σκέφτηκα πολύ,και με τρομερό πείσμα άρχισα ( τα τρελά) να μεταθετω την αλυσίδα ένα ένα κομβίο ένα ένα δόντι καί να δοκιμάζω εάν πάρει εμπρός. ΔΕΝ θα το πιστέψετε από τις 7.30 το πρωί έως τις 12 μεσημέρι παιδεύομουν, αλλά στις 12,10 πατώντας την μανιβέλα πήρε εμπρός με ένα εκκωφαντικό θόρυβο.
Ήμουν ξεθεομενος, αλλά τα νιάτα δεν καταλαβαίνουν τίποτα.
Καβαλησαμε και ξεκινήσαμε την εκδρομή μας.Βέβαια η ώρα δεν μας έπαιρνε να πάμε Χαλκιδική.Ομως σε πείσμα της ατυχία μας, πήγαμε λίγο έξω από τη πόλη στον Τρίλοφο. Είναι οι λόφοι απέναντι από το αεροδρόμιο.
Ήταν η καλύτερη πρωτομαγιά που έχω κάνει. Μόνοι μας φάγαμε
ήπιαμε και χάρηκε ο ένας την παρουσία καί την παρέα και την αγάπη του άλλου. Καθίσαμε μέχρι τις 4-5 . Εκεί πού ετοιμαζόμασταν να ξεκινήσουμε πιάνει ένας ξαφνικός Βαρδάρης και πολύ δυνατό μπουρίνι, και όπου φύγει φύγει.
Αλλά το μπουρίνι ήταν γρηγορότερο. Με το πού περάσαμε το αεροδρόμιο μέχρι μέσα στη πόλη,στην Κασσάνδρου φάγαμε τόσο νερό,που όταν έφθασα σπίτι είχε πάρει νερό ακόμη και μέσα στο πορτοφόλι μου και άπλωσα τα χαρτονομίσματα να στεγνώσουν.
Μια όμορφη αξέχαστη νεανική πρωτομαγιά.Τη θυμάμαι ακόμα και μάλλον θα τη θυμάμαι για όλη μου τη ζωή.
(Εννοείται από τότε πήγα στον τορνο ένα φιμπερενιο γρανάζι και μου έφτιαξαν ένα ίδιο μεταλλικό.)
με συντροχικους χαιρετισμούς
Ο παππούς Γρηγόρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε ενα σχόλιο