21 Νοε 2018

Γεωργία,η συναρπαστική άγνωστη

Κείμενο-Φωτογραφίες
Φένια Τσαγανάκη


Να κλείσω τα μάτια και να σκεφτώ ένα μέρος ήρεμο, γαλήνιο, όπου η ψυχή μου βρίσκει καταφύγιο. Βλέπω βουνά με χιονισμένες κορφές, βλέπω ένα καταγάλανο ουρανό, χαμηλή πράσινη βλάστηση στην οποία βόσκουν προβατάκια ελεύθερα, κι ένα εκκλησάκι, στην κορυφή ενός λόφου, όσο πιο κοντά στον ουρανό γίνεται.




18 Νοε 2018

Rain road stories στην Κερκίνη


18 Νοεμβρίου και η βροχή ξεκίνησε νωρίς.
Η χωμάτινη μοτοεκδρομή μας αναβλήθηκε λόγω του απροσπέλαστου
και το κενό της Κυριακής θα καλυφθεί εκδρομικά ποικιλοτρόπως.
Επιλέγουμε αυτοκίνητο και κατεύθυνση (όσο αφήνουν τα σύννεφα) προς τη λίμνη Κερκίνη


Φτάνοντας υπό  συνεχή βροχή στο Λιθότοπο όπου βρίσκεται το φράγμα



Σκοτάδι στο καταμεσήμερο και οι φακοί καταφέρνουν λίγα πράγματα...



Το λιμανάκι στο Λιθότοπο..




Με κατεύθυνση το χωριό Κερκίνη 




και με τη Φύση δίπλα στον παραλίμνιο δρόμο να μας κερνάει άγρια μούρα!!


ιστορίες με τον τουρισμό που ήρθε κι έφυγε μαζί με τις ελπίδες


Η βόλτα αυτρή έχι τον καιρό εναντίον της αλλά και μία ατμόσφαιρα μοναδική.
Ανοίγω το παράθυρο για μερικές ανάσες.



Στην πλατεία της Κερκίνης αλλά και σε όλο το χωριό γίνονται έργα πεζοδρόμησης.
Στο τέλος θα δείξει  αν άξιζε η τωρινή αναστάτωση


Το τρένο περνάει μέσα από πολλά χωριά της περιοχής.
Στάση και επιβίβαση από τη Λιβαδιά με προορισμό τη Θεσσαλονίκη.




Το κουτουκάκι στο κτίριο του παλιού σταθμού στη Βυρώνεια
το ξέρουμε απο προηγούμενες εξορμήσεις.
Το υψηλής ποιότητας φαγητό και το αντίστοιχης αισθητικής περιβάλλον μας ξαναέφεραν εδώ!
Τόσο απλά όσο απλοί είναι και οι καλόκαρδοι άνθρωποι που τρέχουν το όλο σκηνικό.
Αν νομίζετε πως θέλετε να δοκιμάσετε τον τέλειο βουβαλίσιο καβουρμά ....
είναι η ώρα να περάσετε από τα τραπέζια του!



Γειά μας!!


Θέλει όντως προσοχή,τα εμπορικά τρένα περνούν με μεγάλες ταχύτητες!


Εικόνες απο το χωριό σχεδόν κινηματογραφικές.



Ωρα για επιστροφή και παιδικό Θέατρο,
τα λέμε στην επόμενη-έκπληξη!

16 Νοε 2018

Μη μου λες ότι δε μπορώ να ταξιδέψω στην Υπερδνειστερία


Κείμενο-Φωτογραφίες 
Φένια Τσαγανάκη
 
Το 2011 βρέθηκα σε μια ταξιδιωτική παρέα που συζητούσε και διοργάνωνε ένα ταξίδι στην Υπερδνειστερία.Δήλωσα ρητά ότι κι εγώ ήθελα να πάω μαζί τους αλλά μου είπαν ότι αυτό δεν είναι μέρος για γυναίκες κι ότι θα πήγαιναν μόνο άντρες.
Πολλοί με θεωρούσαν παράλογη που ήθελα να πάω. Ποτέ μη λες σε μια γυναίκα τι ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ να κάνει. Τα χρόνια πέρασαν, η ΕΣΣΔ παρέμεινε διακαής πόθος, τη γύρισα όσο μπορούσα κι ακόμα τη γυρίζω. Η ευκαιρία για ένα ταξίδι στη Μολδαβία μου γλιστρούσε συνεχώς από τα χέρια ώσπου μια πολύ οικονομική πτήση από Θεσσαλονίκη για το Ιάσιο της Ρουμανίας και ένα 4ήμερο ρεπό με βοήθησαν να πραγματοποιήσω το ταξίδι.
Έτσι βρέθηκα στο Ιάσιο ένα απόγευμα, να παίρνω τη μαρσρούτκα για Κισινάου, με έναν οδηγό που απορούσε πώς ήξερα τη λέξη ”μαρσρούτκα”. Δίπλα μου καθόταν ένας ευαίσθητος Μολδαβός ... νταλικέρης. Πιάσαμε λίγο την κουβέντα. Ήξερε πολύ καλά αγγλικά γιατί είχε ζήσει στο Λονδίνο. Εν τέλει κρατήσαμε παρεούλα ο ένας στον άλλο σε όλη την πορεία μέχρι το Κισινάου. Μου έδειξε το μπλογκ με ποιήματα που έγραφε. Ήταν μάλλον απαισιόδοξος, όπως όλες οι ευαίσθητες ψυχές.
Ήταν όμως το μοναδικό άτομο που γνώρισα σε όλο αυτό το ταξίδι, μιας και αφενός δεν είμαι πολύ κοινωνική και δεν ανοίγω εύκολα συζήτηση και αφετέρου ξέρω ότι δε δείχνω και πολύ προσιτή. Κάποια στιγμή στα σύνορα για Μολδαβία, αφού είχαμε παραδώσει τα διαβατήριά μας για έλεγχο, μου σύστησε να κατέβω και να κάνω λίγο συνάλλαγμα . Εγώ κατέβηκα αλλά μέχρι να εξυπηρετηθώ ο έλεγχος των διαβατηρίων είχε ήδη πραγματοποιηθεί έτσι ολόκληρη η μαρσρούτκα περίμενε εμένα. Μπαίνοντας, όλοι με κοιτούσαν και κρυφογελούσαν πίσω από την πλάτη μου, ώσπου ένας παππούς που καθόταν πίσω μου πέταξε δυνατά στα ρώσικα τις λέξεις : ”Ελληνίδα- Τεμπέλα” !
Όλοι άρχισαν να γελάνε, όχι κοροϊδευτικά, έτσι για τη χαρά της στιγμής. Ρώτησα το νταλικέρη που τον έλεγαν Φέντια τί είπε ο παππούς για μένα, και μου το μετέφρασε. Τότε ξεκινήσαμε μια κουβέντα πολιτικής φύσεως με τον παππού και διερμηνέα τον σχεδόν συνονόματό μου Φέντια. Ο παππούς ήταν κάθετος σχετικά με την τεμπελιά των Ελλήνων. Με ηρεμία προσπάθησα να του εξηγήσω κάποια πράγματα, όπως λχ ότι δε μπορεί όλοι οι Έλληνες να είναι ίδιοι. Κάποια στιγμή άρχισε να γίνεται λίγο πιο επιθετικός. Όλοι παρακολουθούσαν τη συζήτηση. Είπα στο Φέντια ”πες του παππού ότι θα έπρεπε να σέβεται τουλάχιστον το γεγονός ότι έρχομαι να επισκεφτώ τη χώρα του”.

Αυτό έδειξε να τον προβληματίζει λιγάκι, πράγματι. Μου είπε ότι είχε επισκεφτεί το Άγιο Όρος και του άρεσε πιο πολύ το ρώσικο μοναστήρι. Τον ρώτησα τί γνώμη έχει για τον Πούτιν και μου είπε την καλύτερη. Με ρώτησε πού αλλού έχω ταξιδέψει στην ΕΣΣΔ και εξεπλάγη που είχα επισκεφτεί τόσα μέρη. Μου είπε ότι ο ίδιος είχε ζήσει στη Ντουσαμνπέ και ότι είναι πολύ ωραία πόλη. Σε μια ερημιά κατέβηκε από τη μαρσρούτκα, και είπε σα να έβγαζε λόγο ”Από σήμερα δεσποινίς αλλάζω γνώμη για τους Έλληνες, καλώς ήρθες στη χώρα μου” όταν μου το μετέφρασε ο Φέντια του απάντησα ”σπασίμπα, ντασβιντάνι” και μου είπε ”Εφόσον μου ευχήθηκες ”εις το επανιδείν” θα ξανάρθεις σύντομα στη Μολδαβία”. Ο παππούς μου είπε ο Φέντια ήταν πρώην δήμαρχος στο χωριό του και αξιοσέβαστο πρόσωπο.
Όταν φτάσαμε στο Κισινάου ξεκίνησα για το ξενοδοχείο μου αποχαιρετώντας το Φέντια. Η ώρα ήταν 12 το βράδυ. ”Περίμενε, μου είπε, που πας βραδιάτικα, να σε συνοδέψω τουλάχιστον μέχρι το ξενοδοχείο” . Του είπα ότι δε χρειαζόταν γιατί ήμουν κοντά. Αυτός όμως επέμενε.” Κορίτσι πράμα μόνο του νυχτιάτικα σε άγνωστη πόλη”. Θα ερχόντουσαν και δυο φίλοι του να τον πάρουν από το σταθμό, οπότε μπήκα στο αμάξι τους και σε δυο λεπτά είχαμε φτάσει. Με ρώτησαν πώς και άφησα τις θάλασσες της Ελλάδας και ήρθα διακοπές στη Μολδαβία. Τους είπα ότι ήρθα για την Υπερδνειστερία. Τότε γύρισαν όλοι και με κοίταξαν με ανοιχτό στόμα. Εν τέλει ακόμα και για τους Μολδαβούς η Υπερδνειστερία αποτελεί μυστήριο ή ένα είδος άβατου ή δε ξέρω τι αλλο!
“You are a woman with balls” μου είπαν. Κι εκεί, ενώ το είχα απωθήσει στο υποσυνείδητό μου ότι πριν κάποια χρόνια μια ταξιδιωτική παρέα με απέρριψε λόγω...φύλου, το θυμήθηκα . Από μικρή πείσμωνα πολύ όταν μου έλεγαν ότι κάποια πράγματα δε μπορώ να τα κάνω επειδή είμαι γυναίκα...
Αυτή ήταν η μοναδική συνδιαλλαγή μου με ντόπιους. Δυστυχώς. Την επομένη πήρα λεωφορείο για Τιρασπόλ.
Υπερδνειστερία λοιπόν. Ακούγεται σαν αυτοάνοσο νόσημα αλλά είναι χώρα. Mια άγνωστη χώρα, μια στενή λωρίδα γης μέσα στο μολδαβικό έδαφος, μια χώρα που ”δεν υπάρχει” καθώς κανένα κράτος δε δέχεται την ανεξαρτοποίησή της, πλην του γνωστού ”λόμπι” των αυτόνομων αμφισβητούμενων περιοχών της ΕΣΣΔ- Αμπχαζία, Ναγκόρνο -Καραμπάχ, Νότια Οσσετία. Μια χώρα για την οποία μου είχαν πει ιστορίες του παραλόγου ,ότι οι γυναίκες δεν είναι επιθυμητές, ότι για να μπεις χρειάζεται να σπρώξεις δολάρια μες το διαβατήριο κοκ.
Για να μπεις χρειάζεσαι βίζα και έλεγχο διαβατηρίων. Ο έλεγχος είναι σχεδόν κωμικός. Έδωσα όμως στο φύλακα το διαβατήριό μου αποφασιστικά και σθεναρά, με σταθερή φωνή του ζήτησα τη βίζα, ανοίγοντας εσκεμμένα το διαβατήριο στο σημείο που προϋπήρχε βίζα διαρκείας για τη Ρωσία. Με συνοπτική διαδικασία και βοηθούμενος από το αναγραφόμενο στα κυριλλικά όνομά μου, μου δίνει το πολυπόθητο χαρτάκι που μου εξασφάλιζε τη δεκάωρη παραμονή μου.
Περιηγήθηκα τις επόμενες ώρες στα σοβιετικά αξιοθέατα της Τιρασπόλ, φωτογράφισα τα τανκς, τα άρματα, τα αγάλματα του Λένιν και το περίφημο δημαρχείο. Έπειτα προσπάθησα να κοιτάξω τη ζωή που διεξάγεται μέσα στα στενά παράθυρα των πανομοιότυπων blocks με τις φτωχικές κουρτίνες και τα ραγισμένα τζάμια. Οι ελάχιστοι κάτοικοι που με προσπερνούν στην πόλη-φάντασμα δείχνουν να μη με προσέχουν καν. Τουρίστας άλλος δεν υπάρχει. Το hotel Moscow μοιάζει έρημο κι εγκαταλειμμένο, λες και κατοικείται μόνο από το υποτακτικό προσωπικό του.
Στους φτωχικούς αλλά καθαρούς δρόμους παρκαρισμένα lada κι άλλα σοβιετικά οχήματα. Ο χρόνος εδώ έχει σταματήσει κάπου στο 1990, ίσως και πιο πριν. Τα ένδοξα μνημεία του πολέμου θυμίζουν στους κατοίκους καθημερινά την περηφάνεια τους ,μια περηφάνεια όμως την οποία μόνο αυτοί γνωρίζουν. Άνθρωποι των οποίων την ύπαρξη ελάχιστοι ξέρουν, υπερήφανοι για εκείνα που άλλοι απαξιούν. Περήφανοι και κλεισμένοι στο χρονοντούλαπό τους.
Νιώθω να περιφέρομαι αόρατη σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου δε μπορώ να αφήσω κανένα αποτύπωμα. Νιώθω τουρίστρια. Τρώω στα γρήγορα ένα γεύμα σε κάποιο εστιατόριο, αόρατη πάντα, πληρώνω με τα χρήματα που μόνο εδώ υπάρχουν και μόνο εδώ έχουν αξία και φεύγω. Έτσι απλά όπως είχα μπει. Σαν επισκέπτης τυχαίος που απλά βρέθηκε κάπου κάποτε

12 Νοε 2018

Κρατώντας στα χεράκια μου το λύχνο του Αλλαδίνου

Κείμενο-Φωτογραφίες
Φένια Τσαγανάκη


Το γκρίζο χλωμό φως που έμπαινε από τη λεπτή σα τούλι κουρτίνα ήταν αρκετό για να με ξυπνήσει. Πετάγομαι άξαφνα όρθια και ψάχνω μες το σκοτάδι του δωματίου τα γυαλιά μου. Κοιτάζω γύρω γύρω σα χαμένη αλλά σε 3-4 δευτερόλεπτα έχω θυμηθεί που βρίσκομαι.

10 Νοε 2018

Βέρμιο,γωνία Χειμώνα και Φθινοπώρου.


Κείμενο-Φωτό Πασχάλης Τσαλίκης


Το Σάββατο είναι η μέρα που προκύπτει αραιά και πότε βόλτα με το κορίτσι της ζωής μου.
Ποτέ δεν αφήνουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη,
πόσο μάλλον τώρα που το φθινόπωρο δίνει τις τελευταίες του πινελιές στα βουνά και τα δάση.
Προορισμός μας το Βέρμιο κοντινή και σίγουρη απόλαυση
και με μία ανάμνηση απο το εξαιρετικό Ανεμοχάδι στη Ζωοδόχο Πηγή
όπου μας περίμενε πιστό στο ραντεβού του το μεσημεριανό επιδόρπιο της χρονιάς.
Ο κύκλος μας ξεκινά απο τη Νάουσα όπου φτάσαμε με συνοπτικές διαδικασίες μιάς και το νέο πολυεργαλείο καταπίνει  τις Εθνικές ακόμα πιο αμάσητες.




4 Νοε 2018

Απο την ηρωική Σκούρτζα στα Κουπατσαρέικα Λημέρια










Κείμενο Πασχάλης Τσαλίκης
Φωτογραφίες του ιδίου (η σκιά που χαιρετάει)


To πρωί του Σαββάτου ξεκίνησε σε αντίθετη κατεύθυνση από τον προορισμό μου.
Αιτία ήταν η συμμετοχή μου σαν μαθητής στην αξιολόγηση Α επιπέδου
 του ινστιτούτου ασφαλούς οδήγησης Μοτοθέσις. 
Σε πρώτη εμφάνιση στις σελίδες του Blog η νέα R 1200 GS Αdv 
που αναλαμβάνει τα χρέη  στις μετακινήσεις μου με μοτοσυκλέτα.

31 Οκτ 2018

Μάθημα ζωής στην Κιργιζία






Κείμενο-Φωτογραφίες

Φένια Τσαγανάκη




Όταν ο θεός δημιούργησε τον κόσμο, μάζεψε όλες τις φυλές για να μοιράσει στην κάθε μία από έναν τόπο για να ζήσουν. Την ημέρα εκείνη όμως οι Κιργίσιοι είχαν αποκοιμηθεί, έτσι έχασαν τη μοιρασιά. Όταν ξύπνησαν και αντιλήφθηκαν τί είχε συμβεί, έτρεξαν στο θεό να του ζητήσουν μερίδιο στη γη. Ο θεός τότε αφού σκέφτηκε λιγάκι , τους είπε : έχω κρατήσει ένα μέρος που το φύλαγα για μένα, αλλά θα το παραχωρήσω σε σας, να χτίσετε εδώ τη ζωή σας.


29 Οκτ 2018

Θεσσαλονίκη η ευρυγώνιος ματιά στην πόλη.





Η νέα οπτική ματιά του blog τριγυρνά στην ακόμα καλοκαιρινή Θεσσαλονίκη.
Το παρόν θα κυλάει ανάποδα απο ότι έχουμε συνηθίσει ημερολογιακά 
με σκοπό οι νέες δημοσιεύσεις να εμφανίζονται πρώτες προς ανάγνωση!

 Με ένα κενό σχεδόν ενός μήνα στο οποίο η κατασκευάστρια εταιρεία 
αποφάσισε να αντικαταστήσει την καμερα με καινούρια!!
 λόγω προβλήματος στην αδιαβροχοποίηση
(φθορά διακόπτη εκκίνησης) συνεχίζουμε!







Νοέμβριος και το καλοκαίρι καλά κρατεί

Μεσοβδόμαδη νυχτερινή περιπλάνηση στην παλιά Παραλία 



Και λίγο πιό μέσα στην πλατεία Αριστοτέλους


Ανάμεσα στο Ν.Ο.Θεσσαλονίκης και το παλατάκι η άναρχη γωνιά των ψαράδων.
Κάθε λιμάνι και καημός




Η μικρή ταμπέλα πάνω στο δρόμο γράφει Ακτή Καλαμίτσα.
Τί...δεν το ξέρατε?Ούτε κι εμείς!





Η Τετάρτη....και τελευταία μέρα του μήνα Οκτωβρίου του 2018
έκρυβε μία μεγάλη έκπληξη για τα μεγάλα..μικρά παιδιά! 

Νέο παιδί στην πόλη,ομορφούλικο κι στρουμπουλό!



Σαββατοκύριακο 28ης Οκτωβρίου στην πόλη με τις μεγάλες αγάπες.







Ημέρα 4η Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2018 






Ημέρα 2η Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018







Ημερα 1η Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2018