Ανοιξιάτικο Πήλιο.Γωνία 51ης και Timeless square

Η τρίτη χρονιά κατά σειρά που γιορτάζω τη γενέθλια ημέρα μου
στο ανοιξιάτικο  Πήλιο μαζί με το κορίτσι της ζωής μου.
Φέτος η έξοδος απο την 51η λεωφόρο της ζωής
μας έφερε στην timeless πλατεία του Λαύκου στο νότιο Πήλιο.
Σε μία τεράστια συνεχόμενη έκπληξη,αυτήν απο τη ζωή για λίγες ώρες
σε μία κοινωνία ανέγγιχτη απο το χρόνο και τα προβλήματα του.
Είναι απο τις λίγες φορές που θέλω να ξεκινήσω
και να τελειώσω μία ιστορία του δρόμου δίχως ούτε μία φωτογραφία.

 Αλλά......

Νικήτας ο κρυμμένος θησαυρός

Σάββατο και οι βόλτες τέτοια μέρα τείνουν να εξελιχθούν σε εθισμό.
Πάντα θέλουμε να φεύγουμε μακριά απο τα ''εμπορικά'' κέντρα
και τους ακίνητους, δίχως νόημα καφέδες του φαίνεσθαι (με τρύπιες κάλτσες κλπ).
Παρά το ότι βρισκόμαστε στο 3ο δεκαήμερο του Μαρτίου
ο καιρός έχει προσωρινά γυρίσει και το κρύο είναι αισθητό.
Προετοιμασία και επιλογή της Χαλκιδικής που μας περιμένει έρημη και δίχως κυκλοφοριακό.

Φτάνοντας στο φανάρι της Νικήτης έχεις μπροστά σου 3 επιλογές.
Συνεχίζεις και χάνεσαι στον παράδεισο της Σιθωνίας κάνεις δεξιά και κατεβαίνεις στην παραλία για να δεις πως θα έπρεπε να είναι ΟΛΟΙ οι παραθαλάσσιοι οικισμοί της ρημάδας της πατρίδας σου και την τελευταία, αριστερά, προς τον παλιό Νικήτα.
Εκεί πήγαμε σήμερα ...παρά το εμφανές ρίσκο του αριστερά.

Κρυμμένη Κύπρος

Abandoned Roads 1

Κείμενο Πασχάλης Τσαλίκης
Φωτό Βόρεια Παρέα






Ο Μάρτιος πλησίαζε και η παρέα του ''Ανατολή
στο Αιγαίο'' ήταν έτοιμη για την επανάληψη.
H ιδέα του εκδρομικού στους εγκατελλειμένους δρόμους
ήρθε κάπου εκεί, στην κουβέντα για τα περσινά.
Abandoned Roads.
Είναι σπάνιο το όνομα να μου ''κάθεται'' με τη μία στα Αγγλικά,
 κι αυτή η περίπτωση ήταν μία απο αυτές.
Ο Χρήστος φτιάχνοντας το υπέροχο λογότυπο έβαλε σε μία στροφή... το 1.


 

Δεν είμαι και πολύ της επανάληψης και λίγο κοντοστάθηκα.
Μου θυμίζει αυτούς που δίνουν 5 φορές το όνομα της γυναίκας τους
 σε ένα κότερο στο οποίο πάνω ψιλοφαντάζεστε τι γίνεται.
Θυμήθηκα όμως μετά τα ''Ασφάλτινα Ελληνικά Βουνά''
που πάνε φέτος για το νούμερο 7 και που με την απρόσμενη επιτυχία τους
πέσανε ως και θύμα αντιγραφής -εννίοτε αστείας -και αναθεώρησα.

Οι διαδρομές σχεδιάστηκαν στο τραπέζι με τον φίλο Αναστάση
 και με τη βοήθεια του Νίκου και του πρόεδρου
 οικοδεσπότη και ...μπαμπά Ανέστη,
ελέγχονταν καθημερινά πριν την εκκίνηση για την βατότητα τους.

Γιατί το να επιχειρήσεις να διασχίσεις τα Βαρδούσια
και κομμάτια της Ευρυτανίας με χωματόδρομο Μάρτιο μήνα στα πλαίσια
μιας αμιγώς ασφάλτινης εκδρομής έχει το πρωτόκολλο του.
Πρέπει να είσαι έτοιμος με εναλλακτικές πάντα με γνώμονα
την διασφάλιση των συνοδοιπόρων και την καλοπέραση όλων ανεξαιρέτως.

'Ολυμπος μαγνήτης οδηγών και σκέψης 11-3-18

 


Κείμενο
 Πασχάλης Τσαλίκης


Φωτογραφίες
Πασχάλης Τσαλίκης 
Μιχάλης Σαμαρίνας


Ήθελα απλά να θυμηθώ για ποιόν ακριβώς λόγο αγόρασα
 κάποτε μια μηχανή 1200 ολόκληρων κυβικών.
Να θυμηθώ πώς τότε έφευγα γρήγορα,ένα δεύτερο μετά την πρώτη σκέψη.
Και πώς ακόμα πιό γρήγορα γυρνούσα γεμάτος απο την οδήγηση,
το ρολάρισμα μιάς μεγάλης, το τρέξιμο με μεγάλα τριψήφια.

Bansko-Vihren `13

Για τους περισσότερους το Bansko συνεπάγεται με χιόνι,χιονοδρομικό, πακέτο διακοπών με group και χειμώνα. Για τους απανταχού μοτοσυκλετιστές όμως όχι. Σε 220 χλμ από Θεσσαλονίκη ή 160 από Καβάλα είσαι σε ένα Αλπικό τοπίο με Βουλγάρικες όμως επιρροές. Καλύτερη εποχή είναι από Απρίλιο που τελειώνει η χιονοδρομική σεζόν έως κατά τον Οκτώβριο, εκτός κι αν έρθει Ινδιάνικο καλοκαίρι και πάρει παράταση.
Βέβαια μην περιμένετε να είναι Αυστρία αλλά είναι οικονομικά και στην τελική πετάγεσαι έστω και αυθημερόν.
Ξεκίνησα να πηγαίνω πριν χρόνια και μια φορά είδα έναν δρόμο να συνεχίζει προς το βουνό, και λέω δεν πας προς τα `κεί? Στις πίστες θα πηγαίνει. Μόλις μπήκα προς τα μέσα ο δρόμος έγινε όνειρο.

Καλοστρωμένος, λίγο σφιχτός βέβαια, μέσα στο δάσος και νάσου και οι εγκαταστάσεις του χιονοδρομικού.Ανεβαίνοντας προς τα πάνω φτάνω στο camp Banderica όπου έχει καφέ και φαγητό αρκετά καλά θα `λεγα. Από `κει λίγο πιο πάνω ειναι το καταφύγιο Vihren στα 1950μ. υψόμετρο.

 

 Εκεί στο βάθος της κοιλάδας είναι το Bansko.

Κόσμο είχε αρκετό αλλά ήταν όλοι Βούλγαροι που ήρθαν για πεζοπορία στο βουνό και ορειβασία. Βλέπω κι αυτά και λέω Α, υπάρχουν κι άλλα μηχανάκια εδώ.

Ο Ντομινάτορας και το άλλο κι εγώ δεν ξέρω τι είναι το Ρώσικο. Ξαφνικά σκάει μύτη ένας Βούλγαρος γύρω στα 55 με την κυρά ντυμένοι με πλήρη εξάρτηση, καβαλάνε τον Ντομινάτορα και βουρ για Σόφια απ`οτι κατάλαβα από την πινακίδα. Real biking λέω από μέσα μου!Αφού ήπιαμε από μία πορτοκαλάδα την οποία μας την έστιψαν εκείνη την ώρα αρχίσαμε να κατηφορίζουμε κι εμείς να πάμε να κάνουμε κανα spa (αυτά είναι τα ωραία). Αξίζει να σημειωθεί οτι ο δρόμος τον χειμώνα κλείνει όχι μόνο επειδή έχει ένα σκασμό χιόνι εκεί πάνω αλλά περνάει μέσα από μία πίστα.

Ετούτη εδώ.

Αφού κάναμε 16 χλμ.σε πιο σφιχτό πεθαίνεις δρόμο κατεβήκαμε στην πόλη.

Πάμε στο Kempinski για spa, δίνουμε 15 ευρώ το κεφάλι και λιώνουμε για όσο θέλουμε.

Για μια απλή Κυριακάτικη βόλτα το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Transalpina '15

Φέτος πολλά έλεγα για μοτοδιαδρομές, το είχα πάρει ζεστά αλλά δεν μπόρεσε κανένας να ακολουθήσει. Στην αρχή απελπίστηκα αλλά έκατσα και σκέφτηκα πως όταν κάποιος θέλει κάτι πολύ δεν έχει παρά να το κάνει. Στην αρχή λέγαμε με την Μαρία (η γυναίκα μου είναι αυτή) να πάμε προς Transfagarasan μεριά που ξαναπήγα και ήθελε να το δει αλλά μας έστειλε γράμμα ένας πελαργός και δεν μπορούσε γιατί έπρεπε να τον περιμένει. Οπότε αλλαγή προγράμματος εξολοκλήρου και φίλε αφού δεν ακολουθάει κανείς, μόνος.

Βγάζω μία διαδρομή 3 με 4 διανυκτερεύσεων και ετοιμάζω βαλίτσες. 
Ξεκίνησα μεσημέρι με προορισμό την Craiova. Κατά τις 23:00 θα είμαι εκεί λέω. (Εσύ είσαι που το λες);

Almendras floreciendes(Ανθισμένες αμυγδαλιές)

Kείμενο-Φωτογραφίες
Πασχάλης Τσαλίκης
 


Οι ανθισμένες αμυγδαλιές της μοτο-ψυχής μας
περίμεναν την πρώτη ανοιξιάτικη μέρα πώς και πώς.
Απο το πρωί η πρόγνωση επιβεβαιωνόταν και μία πολύτιμη μετά το χειμώνα
βόλτα γεμάτη με εναλλαγές χρωμάτων μας περίμενε.

Δεξιόστροφη Βαλκανική γύρα.

   Μετά από ένα χρόνο απραξίας, αποφάσισα να ξεκουνηθώ εν μέσω μίας ανακατωσούρας που περιλάμβανε ανεργία, αλλαγή, προσαρμογή δουλειάς και πίεσης από έναν πιτσιρικά.
   Ο χρόνος δεν επέτρεπε και πολλά πολλά, οπότε με έβλεπα για τέταρτη φορά στην αγαπημένη μου Ρουμανία η οποία ήταν η μόνη που μπορούσε να μου προσφέρει ο,τι κοντινότερο σε Άλπεις.
 

Ξεκίνημα εν μέσω βροχής με πρώτη στάση στο Gotse Delchev για ανεφοδιασμό.


Μιας και μου άρεσε η  διαδρομή που έκανα το `15 με προορισμό την Κραιόβα είπα να την ξανακολουθήσω ψυλλιασμένος αυτή τη φορά.

Τιτιβίσματα Άλπεων part 1… (Με αεροπλάνα και βαπόρια και πρωταγωνιστή το Fazer)

Άγχος άγχος άγχος! 

Είχα πολύ άγχος γι' αυτό το ταξίδι τόσο στην ονειροπόληση του, τόσο στην προετοιμασία αλλά και κατά τη διεκπεραίωση του! Οι πιο αγχώδεις διακοπές της ζωής μου ολοκληρώθηκαν ναι μεν με  επιτυχία, αλλά με τρελό άγχος! Ούτε πανελλήνιες να έδινα.

 Όλο αυτό το άγχος φυσικά προήλθε καθαρά από το μηχανάκι μην με αφήσει πουθενά και πάλι σε καμιά βουνοκορφή, μιας και στο να με αφήνει το φέιζερ, αν έδινε πανελλήνιες, με την επιτυχία που είχε, σίγουρα θα περνούσε στην ιατρική Αθηνών

  
Όλοι μου λέγαν και ας ξεκινήσουμε από τη δουλειά… ρε Νίκο είναι παλιό μηχανάκι, 2001 μοντέλο με 113.000 km, λογικό είναι να σου βγάλει πλέον προβλήματα! Πάρε ένα άλλο αφού σου αρέσει να ταξιδεύεις πάρε ένα άλλο, για να ολοκληρώνεις και περισσότερα ταξίδια. 

Άνθρωποι του χώρου με έλεγαν όχι μόνο είναι παλιό αλλά είναι και παρτάλι! Παρταλιάσμένο από το παλιό ιδιοκτήτη και εσύ προσπαθείς να συμμαζέψεις τα ασυμμάζευτα. Πάλι θα σε αφήσει! Ο μηχανικός και ο ηλεκτρολόγος δεν έλεγαν τίποτα αλλά τους έλεγά εγώ, αν με αφήσει το φέιζερ όπως είναι το τσουλάω και κατευθείαν στο φαράγγι! 

Το εννοούσα δεν γίνεται να πολεμάω ένα χρόνο να μαζέψω τα απαιτούμενα χρήματα, να κάνω όνειρα με τη γυναίκα μου το πώς θα περάσουμε, να κανονίζω άδεια από την δουλειά και εκεί που ξεκινάω ,να γυρνάω αεροπορικώς πίσω με την ADAC! Εντάξει ανεπανάληπτη εμπειρία, αλλά μία φορά είναι αρκετή .

Αλλά τι να κάνω που είμαι  συναισθηματικός τύπος και δένομαι μετά οχήματα μου όποτε έλεγα στον εαυτό μου, αν με αφήσει προς το τέλος των διακοπών με μισή καρδιά θα το κρατήσω, αλλά αν με αφήσει στην αρχή… Στο φαράγγι! Ναι έβαζα και τα λεγόμενα ψιλά γράμματα στην αναμέτρηση του Φέιζερ, με τον άπατο!!

Ειχα βέβαια και εναλλακτικές όπως το αν χαλάσει να πάρω τηλέφωνο στη δουλειά και να τους πω ξέρετε κάτι, δεν γυρνάω πίσω. Βρείτε άλλον! Οπότε περιμένοντας να το φτιάξω θα άραζα σε κανένα κάμπινγκ με έξοδα σίτισης και στέγασης ημερησίως κανένα εικοσάρικο, θα το έφτιαχνα και θα γυρνούσα πίσω τον Οκτώβριο.

Και από τη δουλειά μου έλεγαν.

– Μας ζάλισες ή έχεις μηχανή ή δεν έχεις.

Βέβαια και οι συνθήκες του ταξιδιού μου διόγκωναν το άγχος και αυτό γιατί, επειδή εγώ είχα περισσότερες μέρες άδειας από ότι η Ανθή θα ξεκινούσα εγώ πρώτος και αυτή, θα ερχόταν μετέπειτα αεροπορικώς να την παραλάβω από το Μιλάνο.

Οπότε αν το φειζερ δεν έφτανε στο Μιλάνο η Ανθή θα έπαιρνε την επόμενη πτήση και το μόνο που τελικά θα έβλεπε από την Ιταλία, θα ήταν το τσεκ – ιν ! Ωραία πράγματα βούτυρο στο ψωμί των δικηγόρων! Και σκεφτόμουν με το δεδομένο το ότι η Ανθή ερχόταν Κυριακή, εγώ να ξεκινήσω Πέμπτη από Ηγουμενίτσα. Με το καράβι να φτάσω Σάββατο στην Βενετία και με μόλις, 300 km απόσταση από το αεροδρόμιο να εκμηδενιζόταν και  οι πιθανότητες του δικαστηρίου!

Αλλά χαλιόμουν κιόλας! Και αυτό γιατί θα έχανα τέσσερις μέρες από τις διακοπές μου μόνο και μόνο από τον φόβο, μην το φειζερ δεν φτάσει μέχρι το Μιλάνο! Οπότε το μηχανάκι και πάλι θα με χαλούσε τις διακοπές όχι από μηχανικό πρόβλημα, αλλά από το φόβο του μηχανικού προβλήματος.

Έτσι από τη μία είχα τον δικηγόρο και την Ανθή, από την άλλη είχα το μηχανάκι και τις  διακοπές με εμένα να έπρεπε να επιλέξω, τι είναι προτιμότερο να ρισκάρω σε αυτό το κατά τα άλλα χαλαρωτικό εικοσαήμερο κάπου στις Άλπεις. Την οικογενειακή μου γαλήνη ή τις ταξιδιωτικές μου φιλοδοξίες και όπως καταλάβατε, επέλεξα να πάω όσο το δυνατόν περισσότερες μέρες διακοπές! 

Και όχι μόνο, αλλά τελικά πήρα και μία μέρα νωρίτερα άδεια από τη δουλειά οπότε θα έμενα πέντε μέρες μόνος στις Άλπεις και όχι τέσσερις που ήταν το προαποφασισμένο. Τα ήθελε και εμένα ο κώλος μου!

– Ανθή τελικά θα φύγω την Κυριακή μια μέρα νωρίτερα.

– Το ξεφτέλισες!!! Μία είπες θα ξεκινήσεις Πέμπτη μια Τετάρτη. Μια Δευτέρα και τώρα Κυριακή.

– Ζουζουνίτσα μου, αφού γουστάρω.

– Καλά.

 – Αν δεν έρθω θα σε πάρω τηλέφωνο.

– Κανόνισε!

Ταξιδιωτική ετοιμασία!

Επειδή θα είχα παραπάνω μέρες από την άνθη και θα την έβγαζα σε κάμπινγκ,, αναγκαστικά θα έπρεπε να έπαιρνα και την προίκα μου… Σκηνή υπνόσακο υπόστρωμα, αλλά επειδή δεν είχα το απαιτούμενο χώρο στο μηχανάκι με το που ερχόταν η Ανθή, θα έπρεπε ή, να φουντάρω κάπου όλα μου τα υπάρχοντα (πιθανότατα μαζί με το φέιζερ). Η, θα έπρεπε να τα αποθηκεύσω κάπου μέχρι να τα ξανά παραλάβω, αφού θα άφηνα την άνθη στο Μόναχο να δει τους γονείς της και εγώ θα γυρνούσα, με άγνωστο ακόμα τρόπο στην Ελλάδα (Ευχόμενος μαζί με το φέιζερ!).

 – Ανθή θα πάρω την καλοκαιρινή σκηνή μαζί μου και το καλοκαιρινό υπνόσακο οπότε μόλις έρθεις, θα τα φουντάρω.

– Την κάμπριο και αν βρέξει;. 

 

– Αν βρέξει θα γελάσει και ο κάθε πικραμένος. 

Τιτιβίσματα Άλπεων… (Με αεροπλάνα και βαπόρια και πρωταγωνιστή το Fazer) Part 2

 Ημερα 11 Τεταρτη 09 - 08 - 2018


Ξυπνάμε το πρωί χωρίς να βρέχει και με υπόνοιες, ηλίου. Μπαίνουμε στο ίντερνετ και βλέπουμε ότι ο καιρός προς Ιταλία είναι ναι μεν σκατά, αλλά θα έχει και κάποια διαστήματα ηλιοφάνειας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τώρα που να πάμε, καλά κάτσε να πιούμε καφέ και θα το σκεφτούμε.

Κατεβαίνουμε κάτω 6.45 ενώ το πρωινό σερβιριζόταν στις εφτά. Στο εστιατόριο ήταν ένας ευγενέστατος κύριος και μας λέει.

 – Αν θέλετε μπορώ να σας κάνω καφέ παρότι δεν ανοίξαμε.

– Και το ρωτάς.

Χορτιάτης oldies but goldies

Στον Όλυμπο με ήλιο ανοιξιάτικο

Κείμενο-Φωτογραφίες
Πασχάλης Τσαλίκης 



Τριήμερο Καθαρής Δευτέρας.
Το πρωινό του Σαββάτου μας βρήκε μακριά απο τις ουρές των χιονοδρόμων.
Η φωτιά για βόλτα με τη μοτοσυκλέτα σιγόκαιγε όλο τον παγωμένο Ιανουάριο και η ώρα είχε έρθει.
Βλέπεις μετά τη συνάντηση των Μammoth στο Μενοίκιο
επικρατούσε ανησυχητική εκδρομική ησυχία,σκηνικό που δεν είναι το αγαπημένο μου.
Συζυτήθηκε η Αμμουλιανή, επικράτησε το βουνό των Θεών.
Οι εικόνες στο net απο τον παλιό Αγιο Παντελεήμονα
έκαναν την πολύτιμη συνεπιβάτιδα μου σε όλα, να θέλει μία επίσκεψη εκεί.
Για ένα παράξενο λόγο και η κίτρινη μοτοσυκλέτα ήθελε
να κατέβει το δρόμο που ανέβηκε ακριβώς πριν δέκα χρόνια αλλάζοντας ιδιοκτήτη.
Και χατίρι σε κορίτσια,δεν χαλάς.





Στο Λιτόχωρο και λίγο πριν τα τελωνεία πιάνεις παράδρομο

 

Πίσω από τα φώτα και τις κάμερες

Η αναφορά έχει να κάνει με τη συντήρηση
την επιτήρηση και την υποστήριξη στα παράξενα
που συμβαίνουν στη συμβίωση με μία ευρωπαική μοτοσυκλέτα.
Έχει να κάνει με το συνεργείο-άνθρωπο στην περίπτωση μας
στη γνωστή γωνιά της οδού Θάσου στην Τούμπα.

 


Δεν έχει νόημα να γράψω τη διεύθυνση αυτοί που ξέρουν....την έχουν.
Μάστορα κλείσαμε 60.000 με το πρώτο και 190.000 (χιλιόμετρα είναι αυτά) με το δεύτερο BMW
δίχως ούτε μία ακινητοποίηση ούτε μία ξαφνική αβαρία ούτε μία παραφωνία λειτουργική.

 


 


 


Αυτά!!

Σαββατιάτικη απόδραση απο τα τσιμέντα

Κείμενο-Φωτογραφίες
Πασχάλης Τσαλίκης

Σάββατο του χειμώνα...
Μία ξαφνική βόλτα σε μέρα που θα περνούσε στο παράθυρο.
Kαι καλά να έχεις παράθυρο σε καμμιά θάλασσα, αν δεν?
Σπρώχνουμε τη διάθεση μας προς τα πάνω τα πόδια μας προς την εξώπορτα
καβαλάμε τον λευκό ιάπωνα εργάτη και σε λίγα λεπτά ανηφορίζουμε το Δερβένι.
Ο δρόμος προς τις Σέρρες είναι ο αγαπημένος μας.
Απαλλαγμένος γρήγορα απο εικόνες αστικές
μακριά απο τις βιοτεχνικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις
 (στις οποίες δεν τα πηγαίνουμε και πολύ καλά σε θέματα αισθητικής)
με ωραίο οδόστρωμα,στροφές, θέα και χωρίς διόδια.
What else?

Mετά τις Σέρρες επιλέγουμε ανάβαση για Λαιλιά
όπου κάποτε λειτουργούσε κι ένα μικρό χιονοδρομικό με 2 lift.
Kάποτε.....