Ημέρα 0
Let's make it happen
Μετάφραση ...Τσακμακώσας και βζζζζζννν
Γιατι ετσι πρεπει να ειναι
ενα εκδρομικο σε ομορφα κι ασφαλη μερη.
Ημέρα 1η Πέμπτη
Ξυπνάμε με το Νίκο στο Άγκιστρο μιας και έπρεπε
να ρυθμιστεί το θέμα της εκκίνησης του από την Αθήνα.
Η κοιλάδα του Στρυμόνα στα πρώτα του βήματα εντός Ελλάδας
Περναμε ευκολα τα συνορα με τους αγουροξυπνημενους τελωνειακους
να μας κοιτουν με απορια φουλαρουμε και ''μπαινουμε στη ραμπα'' που οδηγει στας Ευρωπας.
Μέχρι τη Σόφια υπάρχει μόνο το εμπόδιο των στενών της Kresna
Απο εκεί και μετά καθαρός καλός αυτοκινητόδρομος μας πάει στο Nis Beograd Zagreb και στο ηλιοβασίλεμα Ευρώπη σε μια από τις πιο όμορφες εκδοχές της , τη φύση της Σλοβενίας.
Στη ράμπα με 10 ώρες αυτοσυγκέντρωσης και διαγωνισμού φάλτσου τραγουδιού εντός κράνους
Δοκιμές καφέδων και ισοτονικών κόντρα στην αφίδρωση
Και να σου σε μια στροφή η κούκλα Σλοβενία αντικαθιστά τη βαλκανική εικόνα μια και καλή
Νύχτωσε σταματάμε στρίβουμε ψάχνοντας το ιδιαίτερο Hotel μας
Η αγωνία κορυφώνεται
Παράξενες μορφές αναζητούν
Από μέσα ακούγονται φωνές των φρουρών στη reception
αλλά και των δικών μας που βλέπουν τις χρεώσεις για έναν ύπνο
κι οι άλλοι το χαβά τους με τα κινητά να κλικάρουν ανέμελοι
Κλείσαμε τελικά σε ωραίο παραδίπλα , μισή τιμή.
Όλοι μαζί θα το γιορτάσουμε με πίτσα και μπύρα σε ένα μικρό μπαράκι στην άκρη του δρόμου
Με τα πολλά και τα λίγα φαγωμένοι και χαλαροί αράξαμε στα ιδιαίτερα του χρώματα
Ημέρα 2η Παρασκευή
Απολαμβάνουμε ως γνήσιοι ...sportsmen το απολαυστικό πρωινό
Οι αιθέριες υπάρξεις πηγαίνουν και έρχονται με ρυθμό καλοκαιρινής βροχής
ας αρκεστώ σε μια ματιά από το παράθυρο
Είναι ώρα να ξεκινήσουμε ξεκούραστoι και να κατευθυνθούμε προς τις πρώτες Aλπικές διαδρομές
Ξεκόβω από την παρέα και αφού προσέξω πως να κατέβω στο γρασίδι
χωρίς να τσακιστώ από την ύπουλη υγρασία κερδίζω κάδρο καρτ ποσταλ
Πρωινή κίνηση στη νοικοκυρεμένη autostrada
Τα πρώτα χλμ επαρχιακού μας είναι οικεία τα έχουμε ξαναδιαλέξει σε προηγούμενο Alpexpress
Το ζευγαράκι μέσα στην σπάνιου πράσινου χρώματος Ιταλίδα είναι γερά πάνω από τα 70
Αλλά ο έρως χρόνια δεν κοιτά
Ξεκινάμε στο πάσο του Vrsik μοιράζοντας οδηγικά αυτόγραφα
στο αγαπημένο μου είδος , κάτι μπαρμπάδια ραλίστες μπεμβεδάκηδες από τη Γερμανία.
Αυτό που βλέπω στο βάθος αλλά δεν γνωρίζω τι είναι ...είναι το Mangart
η χαρακτηριστική γρανιτένια κορφή των Σλοβενικών Άλπεων.
ο δρόμος κινείται παράλληλα με την κοίτη του ποταμού τα νερά έχουν ένα μαγικό ανοιχτό γαλάζιο
σαν τις θάλασσες της Λευκάδας αλλά χωρίς τις ξαπλώστρες και το αλάτι
και σε πολλά σημεία βλέπεις σταματημένα οχήματα στο πουθενά.
Είναι εκεί που μπορείς να κατέβεις για μια γρήγορη δροσιστική βουτιά.
Σήμερα μας έλαχε να ζήσουμε την συνάντηση με δύο διαφορετικά είδη ανθρώπων.
Ο πρώτος είναι ένας σχεδόν αστείος Σλοβένος που αρνήθηκε
να μας σερβίρει καφέ στο μαγαζί του επειδή λέει τρέχαμε μπροστά του.
Τι προβλήματα έχει ο κόσμος ....έφτασε να μου δώσει συμβουλή
την άλλη φορά που θα έρθω να πηγαίνω πιο σιγά…
Εν τω μεταξύ και οι τέσσερις είμαστε από τους πιο ψαρωμένους στο δρόμο
Σχεδόν Νορβηγοί στο οδήγημα μιας και δεν έχουμε όχι μακρινό αλλά ούτε καν προορισμό.
Έχουμε συνηθίσει να δεχόμαστε κέρασμα σε αντίστοιχες περιπτώσεις και αυτό φάνηκε κάπως!
Φωτογραφία old school αναβάτη με το ωραίο αντίστοιχο Yamaha του
Κατά τη διάρκεια της βόλτας αλλά και εδώ λίγο πιο κάτω συναντούμε κάποιος παλαβούς πιτσιρικάδες που γυρνάνε το βουνό με αρχαίας κατασκευής δίχρονο ευρωπαϊκά και μη
Τους χάρηκα πρώτα μύριζες το Castrol μετά τους άκουγες και μετά τους περνούσες.
Βρίσκουμε σε μια στροφή την πινακίδα για την κορυφή.
Τι στο καλό, έχουμε περάσει από εδώ
ποιος ξέρει σε τι ρυθμό κύριε Μπάμπη
και πρώτη φορά την παρατηρώ.
Δεν αφήνουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη κι ανηφορίζουμε
Μέχρι το σημείο που τον δρόμο κλείνει μία ξύλινη μπαρα.
Ο ευγενικός κύριος μας εξηγεί πως υπάρχει ένα εισιτήριο αξίας 10 € ανά μοτοσικλέτα
το οποίο πληρώνουμε και συνεχίζουμε προς την κορυφή
Μαζί με τη θέα μας ξυπνάει και η δροσιά ο καιρός είναι τέλειος κι έτσι το πάει και η βόλτα.
Καραούλι σλοβένικο καπετάνιο.
Δε χάνουμε την ευκαιρία να αποτυπώσουμε την ομορφιά μας που κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό το τοπίο.
Συνάντηση μέσων εις το μέσον της διαδρομής
Ροβολάμε δυτικά να περάσουμε απέναντι στα ιταλικά πιστάκια
Κάνω διάφορα αεροπλανικά μαζί με κινήσεις κορμιού εμπνευσμένες
από τη yoga για να πιάσω κάδρα σαν αυτό με την βαριά DSLR ..η κίνηση του χεριού τα λέει όλα
Η άλλη περίπτωση ανθρώπου ήταν η εξαιρετική κυρία επί της υποδοχής στο ξενοδοχείο Juventus
Το οποίο βρίσκεται στο γραφικό Auronzo di Cadoro
ένα χωριό στις ανατολικές απολήξεις των Δολομιτικών Άλπεων.
Η Claudia αφού μας ενημέρωσε ότι δεν έχει διαθέσιμο δωμάτιο με ξεχωριστά κρεβάτια
έκανε πάνω από 20 τηλεφωνήματα μέσα στο χωριό σε φίλους και γνωστούς επιχειρηματίες
για να εξυπηρετήσει τους τέσσερις μοτοσικλετιστές που έβλεπε για πρώτη
και πιθανότατα για τελευταία φορά στη ζωή της.
Διαφορά φάσης με τον βαρεμένο Σλοβένο , πάμε παρακάτω
Τα 'δωμάτια που μας άρεσαν και έχουμε κλείσει είναι στην μοτοσυκλετιστική φωλιά την Arabba
που βρίσκεται 50 και κάτι χιλιόμετρα πιο δυτικά στην καρδιά του συμπλέγματος.
Ευκαιρία για ένα οδηγικό παρτάκι στους άδειους τέτοια ώρα φιδίσιους επαρχιακούς
Και να θέλεις να την πετύχεις δε γίνεται.
Το ξενοδοχείο είναι ένα όνειρο με ξύλινες επενδύσεις που μοσχοβολούν βουνό
και μια ευγενέστατη κοπελίτσα στην υποδοχή με το παραδοσιακό τιρολέζικο φόρεμα
να ταιριάζει γάντι με το χαμόγελο της και τον περίγυρο.
Ε θα το γιορτάσουμε με ένα ειδικό δείπνο
Και τα αντίστοιχα συνοδευτικά
Τα κυριώς τα έκοψε η όρεξη να τα καταβροχθίσουμε.
Το γλυκό ήρθε για να ολοκληρώσει το γευστικό ταξίδι
και να μας θυμίσει ότι είναι ώρα για χάσιμο στα μαλακά παπλώματα
Ημέρα 3η Σάββατο
Οι δύο νεαρές Γερμανίδες σε ρόλο φύλακα της ενήλικης Γιαπωνέζας,
Έξω από την πόρτα μας πρώτη στροφή επιπέδου πίστας
Πρώτο passo και στάση , το Pordoi
Ακολουθεί κατάμεστο από κόσμο και με κίνηση αυτοκινήτων πάνω από το ανεκτό το passo Sella
Τι είναι τούτο που έρχεται μουγκρίζοντας?
Ότι πιο παράξενο κυκλοφορεί στο δρόμο θα το βρεις στα Αλπικά περάσματα!
Περίμενα υπομονετικά για να πιάσω πλάνο με το δρόμο άδειο
Κατηφορίζοντας υπό το βλέμμα των ασύλληπτου μεγέθους πύργων του Sella
Mε φόντο τη σπάνια συλλογή των Abandoned Roads στον ααεμοθώρακα του Νίκου
η κατάβαση για την Corvara
Όλα τα μηχανοκίνητα σε μια άτυπη οδηγική γιορτή.
Με ένα λαθάκι ανεμελιάς στην πλοήγηση πάμε αρκετά βόρεια
εν μέσω εκλεκτών συνοδοιπόρων και διασχίζοντας νοικοκυρεμένους οικισμούς και τοπία εξαιρετικής ομορφιάς δε μας νοιάζει και πολύ η ακριβής τοποθεσία που βρισκόμαστε
Και εκεί που χαλαρώσαμε ξαναζούμε
την τεχνική οδήγηση που απαιτεί το passo Elbe
Πριν βγούμε στο πολυσύχναστο και ζεστό Bolzano επιβάλλεται ένα espresso
στην κομψή αυλή που βρέθηκε στο δρόμο μας.
Περνάμε το Bolzano φουλάρουμε κι ανηφορίζουμε την αδυναμία μου.
Και να που μας έτυχαν αγώνες σε εξέλιξη σε αυτήν που δεν είναι άλλη από το passo Mendola!!
Ο 'Αλεξ και η παρέα του , ντόιπιοι που βγήκαν να χαρούν την κουλτούρα γρήγορης οδήγησης
που είναι πανταχού παρούσα στην Ιταλία.
Μαζί κι εμείς μέσα στη χαρά που βρήκαμε το κατάλληλο ταίρι.
Εν τω μεταξύ το μηχανάκι είναι σαν να το πήρε δανεικό από το θείο του.
Σημειώστε και το νούμερο ,αν βρεθείτε εκεί κοντά και το δείτε....κάντε δεξιά!
Λίγο πιο κάτω χρειάστηκε κάποιοι άλλοι να σημειώσουν τα νούμερα μας
ώστε να μην ξαναχωθούν φιγουράροντας μπροστά μας.
Από την ώρα αυτή και μετά η ανάσα και η ματιά της KTM Italia δε μας άφησε λεπτό ήσυχους.
Στο δρόμο για το Gavia , η 911 σε όλους της τις εκδόσεις και ηλικίες
μοιάζει να είναι το τιμώμενο όχημα στα βουνά αυτά.
Αν και γράφει ότι είναι απροσπέλαστο για μεγάλα οχήματα που
και που βλέπεις στις ειδήσεις το δρόμο να κλείνει από ένα τέτοιο.
Στην αρχή η ανάβαση είναι ήπια.
Το ωραιότατο πανδοχείο είναι ένα παλιό χρωστούμενο,που θα πάει!
Κι όταν αρχίσουν οι στροφές και ο δρόμος στενεύει...
Η περιήγηση εδώ πάνω είναι μια ειδική διαδικασία και φέτος εξελίσσεται γεμάτη με έντονο συναίσθημα
Αφήνω τους φίλους μου να φύγουν μπροστά για να μείνω λίγο στη σιωπή.
Πόσο θα άρεσε μια βόλτα εδώ πάνω με τα Audi στον Άκη....
............................
Η επιλογή πορείας εκτός του τούνελ αφορά μάλλον πεζούς και ποδηλάτες.
Λίγο πριν την κορυφή ξανά συναντώ την παρέα μου στην στροφή με τη θέα στη λίμνη
Ευλογία Θεού για τα μάτια μας
..πρέπει να χαιρόμαστε τις καλές στιγμές διπλά και τριπλά γιατί είναι η παρένθεση στον κόπο κάθε μέρας.
Είχαμε την τύχη να περάσουμε ένα βράδυ εδώ πάνω πριν λίγα χρόνια
Αξέχαστη εμπειρία απομόνωσης και γνωριμίας με ανεξέλεγκτα στοιχεία της φύσης
όπως μια έντονη βραδινή καταιγίδα μεγάλου υψομέτρου.
Κι εδώ γιορτή και κάθε καρυδιάς καρύδι!
Τα στοιχεία είναι ψαρωτικά και δύσκολα πιστεύεις ότι το καταφέρνουν άπειροι ποδηλάτες κάθε ηλικίας.
Εμείς αρκούμαστε σε λίγα λεπτά απόλαυσης με κλειστά μάτια
Πάμε καπετάνιο
Μπροστά στο γεράκι που είναι το σύμβολο για το Πέρασμα του Γλάρου?!?
που είναι η μετάφραση του ονόματος.
Φωτό για τη Motorrad
Ούτε ο Νίκος μοιάζει να βιάζεται να αφήσει πίσω του το μαγικό οροπέδιο
Κατηφορίζουμε, είναι ώρα να ασχοληθούμε με το που θα κοιμηθούμε.
Κακιά συνήθεια να το ψάχνεις αυτό τελευταία στιγμή αλλά είναι το τίμημα του ''πάω όπου θέλω''
Άφιξη και τακτοποίηση στο πρώτο χωριό
Ωρα για ανταμοιβή με ένα APEROLάκι στον ήσυχο κεντρικό δρόμο.
Το χωριουδάκι είναι ότι πρέπει,γεμάτο δροσιά μηχανάκια και λουλούδια στα μπαλκόνια!
Ημέρα 4η Κυριακή
Πάμε για το Passo Stelvio!
Ούτε η ξενοδόχος είχε ακούσει για το ''πέρασμα του γλάρου'' γου -γλάρο- ντας όμως
μου απάντησε με ένα Μπράβο για τις γνώσεις μου επί του θέματος.
Στο κλειστό πάρκινγκ βρίσκεται ακουμπισμένη στον τοίχο άλλη μια παλιά ιταλική ιστορία.
Με δεδομένο ότι είναι Κυριακή αντιμετωπίζουμε αυξημένη κίνηση
ευτυχώς πρόκεται κυρίως για μοτοσυκλέτες και ποδήλατα
Στην ανηφόρα γίνεται η σφαγή του Δράμαλη καταφέρνουμε με τον Μπάμπη
να είμαστε στην ουρά ενός δαιμονισμένου 1290 R
που στα χέρια του ορεξάτου Ιταλού είναι πύραυλος εδάφους εδάφους αέρος και ξανά εδάφους
....Παρακολουθώ καθημερινά την αλληλογραφία στο σπίτι
ακόμα δεν ήρθε κάτι που αν ω μη γένοιτο έρθει ....θα κάνει κρότο.
Στον αυχένα του διάσημου Stelvio ,
πολυκοσμία κι ένας απολαυστικός καφές στον ήλιο
Oldies and Goldies.
Χαμός κι όπως είχε πει πριν 29! χρόνια ο Ιταλός που έψηνε τότε λουκάνικα στην άκρη του δρόμου
Tutto il Mondo a Passo Stelvio!
Κατηφορίζουμε
από τη βόρεια πλευρά με τις 49 φημισμένες φουρκέτες
Oλες οι φυλές απάνω κάτω μέχρι να λιώσουν όλα.
Η ζέστη γίνεται πιο έντονη και το ίδιο συμβαίνει με την κίνηση αυτοκινήτων μέχρι το Merano
Μετά την γεμάτη δέντρα πόλη θα ανηφορίσουμε σιγά σιγά
προς το Timmelsjoch και τα σύνορα με την Αυστρία.
Κι εδώ παίζουμε με ένα δαιμονισμένο 640 Motard , αυτά τα διαβολάκια
με το σωστό καπετάνιο στην καρατιμόνα δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση.
Στην κορυφή είναι αδύνατον να αντισταθούμε στην τύχη μας
όσον αφορά τον ηλιόλουστο και δροσερό καιρό.
Αράζουμε κι απολαμβάνουμε αρκετή ώρα.
Στο κατέβασμα
Κάπου εδώ γύρω έχουν φωλιά , δεν εξηγείται αλλιώς!
Σε ένα διακριτικό χώρο σχεδόν σκαμμένο στο βράχο θα δούμε λίγες εικόνες και κείμενα
σχετικά με την κατασκευή του οδικού περάσματος
Πάμε για άλλα και κανένα δωμάτιο σιγά σιγά
θα κινηθούμε ανατολικά απολαμβάνοντας άλλο ένα passo στο δρόμο για το Brunico
Κάπου εκεί ψάχνουμε και για τη διαμονή μας
Αδιέξοδο στο μεγάλο απόμακρο κι ωραίο Hotel Almina που μας άρεσε
αλλά ο τσάκαλος στη ρεσεψιόν μας στέλνει σε ωραίο και κρυμμένο μυστικό.
Στο χωριό Mareta.
Σε χωριό που δεν είχε ξανακούσει ποτέ και κανείς μας.
Στο πανδοχείο Almarett Β&Β είναι ένα μεγάλο κι έξυπνο project
διαχείρισης και λειτουργίας χωρίς προσωπικό υποδοχής.
Βόλτα downtown για ξεμούδιασμα και φαγητό
Τα σπίτια είναι αγροτικά και περιποιημένα.
Συλλέκτης και μερακλής
Το χωριό έχει ιστορία αλλά αρκούμαστε στον ανεφοδιασμό των αναβατών και λίγο χάζι από μακριά.
Ημέρα 5η Δευτέρα
Εχουμε αποφασίσει να μην επιστρέψουμε από τη ράμπα αλλά να βολτάρουμε λίγο νότια και να περάσουμε στα πάτρια με το πλοίο.
Συμπλήρωμα για σήμερα με Δολομιτικές τσάρκες και κορφές στο δρόμο προς το Νότο.
Φύγαμαν!!
Πλάνο για τις οθόνες του χειμώνα να έχουμε αφορμή να σχεδιάζουμε.
Η διαδρομή ξεκινάει με έρημο και δροσερό ρολάρισμα δίπλα στο ποτάμι.
Αλλά μετά από λίγο πέφτουμε στην ενοχλητική κίνηση
που θα μας πάει ευτυχώς μόνο μέχρι το Dobbiaco
Φουλάρισμα και βουρ στα βουνά
Ξαναπιάνουμε τα passa που είναι σχεδόν άδεια από κίνηση και προσφέρονται για σβέλτη οδήγηση.
Ένα όνειρο χρόνων το να έρθω εδώ πάνω εκτός τουριστικής περιόδου
γίνεται πράξη με υπέροχο καιρό και παρέα.
Φωτό κλασσική με φόντο τη λίμνη και το ομώνυμο Hotel Misurina.
Ανηφόρα μαγική μέχρι το Passo Giau καναδυό παλιακά street που βρεθήκαμε δεν έδωσαν είδηση.
Αυτοί που έχουν το μαγαζάκι στην κορυφή του πάσσου
έχουν iso στην .... να μην το γράψω φαίνεται.
Ροβολάμε και ανεβαίνουμε συνέχεια κάπου έχασα το χάρτη αλλά δε βαριέσαι
ασφαλτάρες κι έρημα όλα και τι σε νοιάζει πως τον λένε τον παράδεισο!!
Με φόντο τη Marmolada
Περνάμε τα πολυσύχναστα Canazei κλπ στα χαμηλά
και ψάχνουμε να μπούμε σούρουπο στο passo Manghen
Εκπληκτοι διαπιστώνουμε ότι είναι κλειστό ευτυχώς μόνο τέτοια ώρα
λόγω της υπερβολικής κι άγριας πανίδας του παρακαλώ.
Συγχρόνως και για να δέσει το γλυκό τρώμε και τις πρώτες χοντρές ψιχάλες
που μας χαζεύουν από ψηλά εδώ και αρκετή ώρα
Booking express και φεύγουμε σφαίρα για άλλη μία ωραιότατη έκπληξη της βόλτας το Carano
Η μηχανή είναι εκεί από το 2010.
'Οπως μας εκμυστηρεύθηκε ο ιδιοκτήτης του και ξενοδόχος
αυτά είναι φτιαγμένα να πηγαίνουν με 200 αφού τα όρια έγιναν μέχρι και 20 δεν έχει θέση στο δρόμο.
Δείπνο στο μπαλκόνι του la Luna
Ημέρα 6η Τρίτη
Autostrada και μίγμα πάσων και αγνώστων πλευρών της κεντρικής Ιταλίας
Επιτέλους στο Manghen τεχνικό και στενό απλά λιγότερο απότομο από το Gavia.
Aς το χαρούμε όσο δεν έχει τη γνωστή κίνηση των διάσημων.
Έλα Κώστα πάτα το ισόγειο να κατέβεις!
Εχει δρόμο παιδιά
Tornante για λίγο ακόμα , χαρείτε τις γιατί ακολουθεί ράμπα αλά Ιταλικά
Πιο Ιταλία δε γίνεται!
Ο Κώστας μας αφήνει για να στήσει επιστροφή μέσω Ρουμανίας
κι εμείς με τις οδηγίες του φίλου Παναγιώτη προσπαθούμε να ενώσουμε
Bologna με San Marino ''από τα βουνά'' που έλεγε κι ο Ψημένος στις Ανεξερεύνητες.
Τα είδαμε όλα κι ωραίες άγνωστες γωνιές που θύμιζαν σιγά σιγά Ελλάδα.
Κινητό λουνα παρκ νόμιζα πως είχαμε μόνο στα Σέρρας
να κι ένα παρόμοιο εδώ στην Φοντανελίτσα
ναι αλήθεια έτσι το έλεγαν το χωριό!
Η Imola από την οποία είδαμε μόνο το κακό περιφερειακό της πρόσωπο
Το βράδυ θα μας βρει στο πριγκιπάτο !
Κανονική ορειβασία μέχρι να βρούμε κάτι ανοιχτό για να φάμε
Ημέρα 7η Τετάρτη
Κι όμως είναι η αίθουσα πρωινού στο ωραίο ξενοδοχείο μας.
Που έχει παντού την υπογραφή του ψαγμένου ιδιοκτήτη του
Ιnnocenti , το ιταλικό σχεδιαστικό ταμπεραμέντο σε μια εικόνα.
Να γιατί δεν μας άφησαν να κατέβουμε μόνοι μας στο Parking
O φωτογράφος είναι ο Mat από την Καλιφόρνια
Με το θηρίο του Goldwing είναι στο δρόμο για τη ...Σωζόπολη στη Χαλκιδική.
Μαζί μας κάνει και πρόβα στα λίγα του Ελληνικά με τι άλλο, το ''τι κάνεις μλκα!'
Επιστροφή μέσω Bari 580 χλμ ευθεία στο καζάνι που βράζει.
Η οποία προέκυψε αναγκαστικά μιας και αφήσαμε για την τελευταία στιγμή τα εισιτήρια από Ανκόνα και φάγαμε μπουκα-πόρτα λόγω έλλειψης θέσεων για τις μηχανές παρακαλώ.
Γιάρι γιάρι ως το Bari σαν να πήγαμε στη Γυάρο να σπάσουμε πέτρες
Εθνική με 34-38 βαθμούς
Ευτρυχώς το πλοίο έιχε δροσερό σαλόνι και παγωμένες μπύρες.
Υπνος από νωρίς μιας και το πρωί δουλεύουμε.
Xαράματα Πέμπτης στην Εγνατία Οδό στο δροσερό δρόμο για τις έδρες μας .
Και την ενάτη πρωινή οι καπεταναίοι μπαίνουν πατημένοι στη Θεσσαλονίκη
αλλά και στην Αθήνα
αλλοι back to school κι εμείς baack to the Balkans ,
είπαμε τα ωραία θα τα χαίρεστε τριπλά γατί είναι η παρένθεση.
See ya!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε ενα σχόλιο