Αρκούσε μια φωτό πιασιάρικη στο κινητό για να αρματώσουμε
με προορισμό αυτήν τη γωνιά του Άραχθου.
Το πως φτάσαμε και το πως γυρίσαμε από εκεί είναι άλλη μια ιστορία του δρόμου.
Η οποία ξεκινάει με καιρό που δε μας βολεύει. Υπολογίζουμε μία ωραία βόλτα στο χιονοδρομικό στα Πηγάδια με ένα καφεδάκι κάτω από τον δροσερό ήλιο και μας βγαίνει η ίδια αλλά με ψιλόβροχο..
Αναγκαστικά κατηφορίζουμε και βρίσκουμε καταφύγιο σε ένα ωραίο καφέ στον Άγιο Νικόλαο.
Βλέποντας τον καιρό να ανοίγει ξεκινούμε για την Κοζάνη με σκοπό να φτάσουμε εκεί οδηγώντας τον παλιό δρόμο από την Καστανιά. Ούτε αυτό μας βγήκε μιας και η βροχή δε σταμάτησε ποτέ
Το βράδυ στην γνώριμη πόλη
Για βόλτα στον πεζόδρομο.
Τα σχέδια είναι για να γελάμε.
Το πρωί της επόμενης μέρας μας βρίσκει να αλλάζουμε προορισμό
μιας και οι προγνώσεις για την βορειοδυτική Ελλάδα
αλλά και για τα πρώτα αλβανικά βουνά που είχαμε βάλει στο μάτι είναι απογοήτευση.
Μετά τα Γρεβενά επιλέγουμε κατεύθυνση νότια προς ένα προορισμό
που δεν το χορταίνεις όσες φορές κι αν τον επισκεφθείς.
Τα Μετέωρα
Η γέφυρα του Βενετικού με ανοιξιάτικο διάκοσμο.
Η παρέα των Γερμανών αναβατών δίπλα μας δεν είναι κι αυτό που λες φιλική.
Παρόλα αυτά αλλάξαμε δυο κουβέντες με τον ήρωα της φωτογραφίας σχετικά με τη διαδρομή τους
που πήγαινε κατευθείαν στο μάτι της καταιγίδας αλλά και για την ιδιαίτερη μοτοσικλέτα του
Μερικές φορές μία στάση αλλάζει το πρόγραμμα όλης της ημέρας. Έξω από το Καστράκι βλέπω τα Μετέωρα και αποφασίζω να σταματήσω να θαυμάσουμε και να φωτογραφίσουμε τη στιγμή.
Το φορτηγάκι που σταματάει αριστερά μόλις μας είδε έχει μία γνώριμη επιγραφή στο πλάι
Η αμοιβαία εκτίμηση δεν είναι κάτι που προγραμματίζεται ούτε προβλέπεται όταν συναντάς έναν άνθρωπο. Με το Βασίλη γνωριστήκαμε πολλά χρόνια πριν με την ευκαιρία μαθημάτων οδήγησης
Συνδιοργανωτής εγώ σκούπα αυτός
ζήσαμε και σχολιάζαμε όλη μέρα τα πρώτα κουτσά βήματα του adv μοτοσυκλετισμού
που τότες καβαλούσε μόνο ψαρωτικά GS
με τσαντάκια και σκατάκια να κρέμονται από παντού
δηλώνοντας την ετοιμότητα να ταξιδέψουν με κάθε καιρό
μέχρι το ...Σοφικό για την πίτα.
Στο τέλος του διημέρου
μια ζεστή χειραψία οδήγησε σε μακροχρόνια φιλία.
Ετσι απλά.
Αν είναι κάτι που με τρελαίνει και με ενθουσιάζει
είναι να βλέπω την ελληνική επιχειρηματικότητα να γράφει επιτυχίες.
Και όταν αυτό έχει να κάνει με τις μοτοσυκλέτες και τον κόσμο τους ακόμα περισσότερο.
Enduro Greece λοιπόν ,εκδρομές για εντουραδα στην Ελλάδα
και τα μυαλά στα κάγκελα του κάθε Ελβετού,
οι πιτσιρικάδες παραμιλάνε από την ποικιλία των διαδρομών και του τοπίου
γύρω από τους μυθικούς βράχους.
Το απόγευμα ακολουθεί άλλη μία ανατροπή των σχεδίων λόγω φυσικά ...βροχής
η οποία μας βγαίνει σε πολύ καλό μιας και βολευόμαστε σε ένα ωραίο δωμάτιο στον οικισμό Καστράκι
και απολαμβάνουμε μία πολύ όμορφη βόλτα με τα πόδια στα στενάκια του οικισμού
Πρωινή αναχώρηση για τα δυτικά μέσω του θρυλικού αυχένα της Κατάρας
Ή Ομίχλη δημιουργεί ένα μοναδικό σκηνικό μέσα στα έρημα χωριά ,με έκπληξη προσπερνάμε δεκάδες ποδηλάτες που ανηφορίζουν αργά .
Η στάση μας όπου βρήκαμε φως αναμμένο
έχει κουβέντα με το νέο ζευγάρι που κρατάει το καφενείο τα καλοκαίρια
και αρκετό αγνάντι στο μοναδικό τοπίο .
Στον αυχένα μια αναμνηστική με τα τελευταία ανοιξιάτικα χιόνια είναι απαραίτητη
Κλειστός δρόμος ότι πιο συνηθισμένο στα ορεινά μετά το χειμώνα
Περνάμε τα Γιάννενα κι ανηφορίζουμε επιτέλους για την αφορμή που ξεκίνησε το ταξίδι.
Στους γκρεμούς της δυτικής όχθης του Αράχθου κρύβεται ένα υδάτινο διαμαντάκι
ο καταρράκτης της Κλιφκής
Τι πλούτος παρατημένος στο όνομα της καλής ζωής στην πόλη.
Τι κορόιδα θα έλεγε η γιαγιά μου!
Το τσιμεντένιο δρομάκι που κατεβαίνει μέχρι κάτω
να μην το επιχειρήσετε αν δεν ξέρετε καλά το μηχανάκι σας.
Κι εννοώ να ξέρετε να το δένετε φιόγκο σε ανηφορικές κλειστές φουρκέτες
Αφού χαθήκαμε απολαυστικά ανάμεσα στο Κωστέτσι το Φορτόσι και τα γύρω χωριά
βρήκαμε το δρόμο για τα Πράμαντα.
Οι μοναδικοί χρήστες του δρόμου ίδια ράτσα και χαλαρότητα!
Λεπιανά Άρτας.
Μια από τις πιο φορτισμένες συναισθηματικά στάσεις που μπορεί να κάνει κάποιος στην έρημη Ελληνική επαρχία είναι στα κλειστά καφενεία.Με το νου μου κάνω εικόνα τους παππούδες να πίνουν τον ελληνικό τους τον Παπά μετά τη λειτουργία να γίνεται ένα με αυτούς τον ταχυδρόμο να μοιράζει τις συντάξεις ,πήγαν φύγαν όλα κι ελπίζω όχι στον αγύριστο
50 χρόνια βγάζουμε κι αναθέτουμε στα ίδια νούμερα τη διοίκηση ,
μαιμούδες να ήμασταν τόσες μπανάνες μαζί δε θα τσιμπούσαμε.
Και να ΄μαστε.... πτώματα και προδομένοι στην ίδια θέση των γονιών μας
που τους κράζαμε στα πυρετώδη 18 μας γιατί δεν άλλαζαν τον κόσμο
Οι σιδερένιοι γίγαντες εργάτες της επαρχίας
Ντάτσουν 1500 άσπαστο και κοινωνικό status παρακαλώ
Εδώ και με τα προβολάκια ομίχλης διεκδικεί πρώτη θέση στα παρκαρισμένα έξω από τον καφενέ.
Μετά τη βόλτα
και τον ύπνο στο Αθαμάνιο θα ανεβούμε για πρωινή δροσιά στα έρημα Θεοδώριανα.
Το υπερθέαμα γύρω από το δρόμο
μας κάνει να ξεχάσουμε την αλητεία
αυτών που τον άφησαν ημιτελή και με μεγάλα κομμάτια χωρίς άσφαλτο
στο όνομα μιας ανακατασκευής που σταμάτησε για ποταπούς λόγους.
Πάμε για Μεσοχώρα από τον πίσω δρόμο
Τα γεφύρα την Άνοιξη έχουν ήχο και βαθύ πράσινο χρώμα.
Μη βαρεθείς να σταθείς να τα χαρείς.
Στο Βαθύρρευμα θα αφήσουμε χαιρετίσματα στη Σταυρούλα
και θα χαζέψουμε τη ζωή στο χωριό συνοδεία Ελληνικού
Αδερφέ.....συμπάσχω!
Αντε ξεκουνάτε έχουμε δρόμο
Εδώ θέλει στάση και κουβέντα με το καρντάσι...άλλη φορά
Η τελευταία μας λοξή ματιά θα αφορά το Ροπωτό το χωριό της μεγάλης κατολίσθησης που φιλοξενεί την εκκλησία που άντεξε στο φαινόμενο και κύλησε ανέπαφη δεκάδες μέτρα στις πλαγιές του χωριού.
Τα ίδια κατάφερε και το διπλανό σπίτι βέβαια αλλά που πας χωρίς τρούλο στο δρόμο για την αιωνιότητα
Εχουμε κάμποσα άχαρα χιλιόμετρα μέχρι το σπίτι..... αλλά και το κατάλληλο όχημα.
See ya!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψτε ενα σχόλιο