Ημερήσια ,πρωινή για την ακρίβεια , απόδραση στα Πιέρια όρη.
Είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε άλλη μία μέρα στην αγαπημένη μας ασημένια θάλασσα
και σε μια γρήγορη βόλτα στα χιονισμένα βουνά απέναντι.
Κι λοπως σε κάθε εξόρμηση προς τα δυτικά,
το δύσκολο είναι να βγεις από τον μακρύ και βαρετό αστικό κύκλο
και να βρεθείς φάτσα στον προορισμό.
M.O.Θ.
Εκδρομικό τμήμα.
Το πρωινό μας ραντεβού στην ολοκαίνουρια μοτο-γωνιά του καφέ
το Street Box πίσω από τον παλιό ''Τερζή''.
Στο τέταρτο βουνό πήγαμε με τέσσερις ρόδες!
Γιατί όταν όλοι θέλουν να είναι εκεί δε χαλάς χατήρι
παρά μόνο χάρη ζητάς από το δίτροχο , να κάνει ένα ρεπό!
Γρήγορη Κυριακάτικη αποστολή εξερεύνησης και κατάκτησης
της παγωμένης κορυφής του Λαιλιά Σερρών
Ο καιρός μέχρι τον κάμπο μουντός και ψαρωτικός.
Ευτυχώς μετά το Λαχανά δείχνει ότι θα ανοίξει.
Κείμενο-Φωτογραφίες
Ειρήνη Μυλωνά
Το χωριό Πενταδάκτυλος (Pentatattilo) στην Καλαβρία ήταν η απόληξη ενός ταξιδιού στη Σικελία που με πολύ φροντίδα οργάνωσε ο Γιάννης Λυμτσιούλης της melodrakma.
Μετά από μία τρίωρη περπλάνηση στους άδειους δρόμους και τα δάση του Βερμίου
βρίσκομαι σε ένα κεντρικό σταυροδρόμι της Έδεσσας
και παρατηρώ τα ασφυκτικά γεμάτα κόσμο καφέ.
Με τον φθινοπωρινό καιρό να μας προτρέπει να φύγουμε για μοτοβόλτα
μαζευτήκαμε στη στροφή του Χορτιάτη μαζί με άλλες 24 μοτοσυκλέτες
και ξεκινήσαμε με προορισμό το Παγγαίο.
Η πιό ωραία εξέλιξη,μας τιμούν με την παρουσία τους πολλές συνοδηγοί στην τρέλα μας.
Το πρώτο μου μέλημα για το φθινόπωρο ήταν να μην ξανακάνω το περσινό λάθος.
Να μην χάσω την χωμάτινη του ridewild το απαιτητικό ΧΩΜ στην πέμπτη του έκδοση.
Αντιμέτωπος απο τη μια με την -ανύπαρκτη όπως αποδείχθηκε- βαρεμάρα της εθνικής
που θα με πήγαινε στην και θα με έφερνε από την εκδρομή
κι από την άλλη με την -πέρα για πέρα υπαρκτή- βόρεια βαρεμάρα κι απραξία
σε αντίστοιχες εκδρομικές εξορμήσεις.
Παραμονή μεσημέρι....
ΧρειάστηκαΝ κάτι παραπάνω από δύο μήνες για να βάλουμε σε μια σειρά
αυτό που μας συνέβη ταξιδεύοντας στη μοναδική Ισλανδία.
Ένα ολόκληρο δεύτερο ταξίδι μέσα από την προσπάθεια προσανατολισμού στο χάρτη και την όσο γίνεται πιο αντιπροσωπευτική των γεγονότων και των συναισθηματων επιλογή στο κείμενο και στις εικόνες.
Θερμή παράκληση και διαταγή μαζί,να το απολαυσετε
σε μια μεγάλη οθόνη μακριά από την ξεπέτα των κινητών και των άλαλων like.
Θερμή παράκληση και ευχή μαζί να μας πείτε τι νιώσατε
αν ονειρευτήκατε και ότι άλλο με δύο αράδες
Ειρήνη-Χριστίνα-Πασχάλης
Ισλανδία, Αύγουστος 2021.
Μετά από έναν και πλέον χρόνο αναμονής ξαναβγαίνουμε από τα σύνορα της χώρας
Σαββατοκύριακο με τα μηχανάκια λοιπόν
σε προορισμό που προέκυψε από παλιά χρωστούμενα.
ο Καιρός έχει γυρίσει σε συννεφιασμένος αλλά τα σημάδια της πολυήμερης βροχόπτωσης
είναι έντονα στο οδόστρωμα και τριγύρω μας
Ενα χαλαρωτικό στοιχείο ήταν ότι έβρεχε καρέκλες από τη στιγμή που ξεκίνησα με αποτέλεσμα ο καιρός να είναι αδύνατον να χειροτερέψει κι άλλο.
Σε πρόβλημα ( αδιαβροχοποίησης και μόνον ) εξελίχθηκε
μιας και σε όλη την διάρκεια της δίωρης βόλτας δεν άλλαξε τίποτα
στο μένος της βροχής και του αέρα και την ποσότητα του νερού που έπεφτε.
Πρωταθλητής αδιαβροχοποίησης- μετά το κράνος- οι μπότες Sidi Adventure Goretex
με το παντελόνι Carlsbad Goretex της Klim στη δεύτερη θέση
και τα Streetguard Goretex γάντια της BMW στην τρίτη.
Το 15 ετων επίσης Goretex μπουφάν άντεξε το πρώτο μισάωρο και μετά άνοιξε τις πόρτες του στο νερό...
Not bad!
Δορκάδα
Σαββατιάτικο πρωινό δίχως πρόγραμμα και ευκαιρία να δούμε το μαγικό δρόμο
που ενώνει την Αρναία με το Στρατώνι μεσω της Βαρβάρας και της Ολυμπιάδας.
Η διαδρομή είναι από τις απολαυστικότερες διασχίσεις πυκνού δάσους κοντά στη Θεσσαλονίκη
κι έχει ωραιότατη κατάληξη στις παραλίες ανάμεσα σε Στρατώνι και Ολυμπιάδα.
Τέλος για εκείνες τις Παρασκευές που κατέληγαν -μέσα- στη θάλασσα.
Τώρα το σκηνικό αλλάζει , γίνεται φθινοπωρινό και οι καλές της εποχής εικόνες
θέλουν χιλιόμετρα αρετή και τόλμη ειδικά στο χώρο ανεφοδιασμού με τα ανεξέλεγκτης αξίας καύσιμα.
Και ξαφνικά θυμήθηκα ότι στην αυλή έχω ένα ωραίο μηχανάκι με χωμάτινα λάστιχα!
Μια κουβέντα για τη λίμνη Τριαδίου και τον οικισμό της Μεσινούδας
λίγο πιο πάνω στο δρόμο για το ραντάρ ήταν η δεύτερη αφορμή ,
για την αιτία δεν το συζητάμε η μόνιμη τάση φυγής και αποφυγής ταυτόχρονα.
Η έστω και μιας ώρας περιήγηση στο απόλυτα ήσυχο βουνό ήταν βάλσαμο.
Τα στεγνά πετρώδη εδάφη του ανατολικού Χορτιάτη δεν ήταν και ότι καλύτερο αλλά δε βαριέσαι....
Αυτό που έμεινε είναι ότι όλη η κούραση και η κατήφεια του δευτεριάτικου εργασιακού φόρτου
χάθηκαν με μιας στα σπιναρίσματα που έκανε μόνιμα το ταλαίπωρο διαλυμένο πίσω λάστιχο.
Λίγες φωτό και ένα δίλεπτο βιδεάκι κυριολεκτικά χειροποίητο,
θα τα ξαναπούμε συντομα και εκτενέστερα!
