Η χθεσινή παράκαμψη από το στενό κλοιό ήταν παρόμοια με αυτήν που έκανα πριν λίγες μέρες.
Προορισμός το μπαλκόνι πάνω από τη Χαλκιδική που λέγεται Πολύγυρος.
Το κρύο ειδικά το πρωί έχει μπεί για τα καλά στη ζωή μας ακόμα και μέσα στην πόλη
και πλέον το dress code της δουλειάς με περιορίζει όσον αφορά τη χρήση της μοτοσυκλέτας.
Πρέπει να βρω τη μυστική συνταγή για τη σούπα!
Έχω βάλει στόχο που πιάνεται και ξέρω τα συστατικά λέγεται κίνηση προς το μεσημέρι
και απλά παράλληλα με τον κεντρικό από τον Άγιο Πρόδρομο και μετά.
Με μια ανάσα αφήνω πίσω μου το μολυσμένο αισθητικά περιαστικό περιβάλλον
και μετά τη Γαλάτιστα απολαμβάνουμε Ελλάδα .
Αγιος Πρόδρομος , να ξέρετε ο Μιλτιάδης είναι ανοικτός και σερβίρει σουβλάκια on the road.
Μετά το χωριό έχει ταμπέλα για....Porto Carras που ξέμεινε από μία σύνοδο κορυφής(λόφων)
απο εκεί θα πας και δεν θα αφήσεις το κατεστραμμένο οδόστρωμα για κανένα λόγο,
είναι το βασικό συστατικό της σούπας.
Παλαιόκαστρο ανάσα και ανασύνταξη από το ανέλπιστο κρύο.
Εδώ ανάμεσα σε άλλους υποψιασμένους έχει το αρχηγείο του ο φίλος Βασίλης,
σύντροχε όλα ΟΚ επάνω.
Προχωράω κι απορώ....
Ποιός έχει δωσει το δικαίωμα σε ποιόν...
να έχει ανοικτό στην κυκλοφορία
ένα δρόμο διπλής κατέυθυνσης σε τέτοια κατάσταση
Αλλαγή σκηνικού πριν κόψει η σούπα....
Σε κάθε στάση ακούω αλλά δε βλέπω....
τα λιγοστά αυτοκίνητα που τρέχουν δίπλα μου στον κεντρικό δρόμο.
τους ανθρώπους που αγωνίζονται στιβαγμένοι στα νοσοκομεία (δίχως όλοι τους να φταίνε)
τους άσχετους και πονηρούς να υπόσχονται και όλο να ''πέφτουν έξω''
Ένας τη συνταγή ρε παιδιά.....
