
Έχω πολλά να γράψω να μεταφέρω να δοκιμάσω να πω
και το πληκτρολόγιο μου φαίνεται ξένο κι αργό.
Πάμε κι όπου βγεί.

Έχω πολλά να γράψω να μεταφέρω να δοκιμάσω να πω
και το πληκτρολόγιο μου φαίνεται ξένο κι αργό.
Πάμε κι όπου βγεί.
Κείμενο-Φωτογραφίες
Ειρήνη Μυλωνά

Εκείνο το βροχερό πρωινό, ο καθεδρικός ναός του Τολέδο ήταν η έκπληξη
καθώς στο βωμό του βρίσκεται ο σημαντικός πίνακας του Ελ Γκρέκο
«Ο διαμερισμός των ιματίων του Χριστού», «El expolio» και μια σειρά από 16 Αποστόλους.

Με στοιχεία βυζαντινής τέχνης, πλαστικότητα στις μορφές, ρυθμό, κίνηση, σ΄ένα ημισκότεινο χώρο, ο όχλος με απειλητικά πρόσωπα χλευάζει, περιπαίζει την ανδρική φιγούρα στο κέντρο, τον Ιησού. Το φως περιλούζει το πρόσωπό του, το ιμάτιο με πολλές, μεγάλες, μυστηριακές, κόκκινες αποχρώσεις. Ο ουράνιος χώρος με τον επίγειο ενοποιούνται.. Όταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β φτάνει στο Τολέδο το 1579 για την αξιολόγηση του έργου, δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο Ελ Γκρέκο ζωγραφίζει με την ψυχή, δημιουργεί μια άλλη διάσταση ενώ η απήχηση του έργου με πολλές παραλλαγές από τον ίδιο και τους συγχρόνους του συγκλονιστική.

Παράλληλα φιλοξενείται η έκθεση του Jose Maria Cano, Apostolados

με προσωπογραφίες των αποστόλων που απέχουν 400 χρόνια από αυτές του Ελ Γκρέκο.

Πρόσωπα ρεαλιστικά, καθημερινά, πρόσωπα του περιβάλλοντος του ζωγράφου.

Πρόσωπα προσιτά, με μάτια μεγάλα, φωτεινά, εκστατικά, λαμπερά από συγκίνηση που κοιτούν ψηλά.


Κάθε φυσιογνωμία σηματοδοτεί έναν χαρακτήρα.

Η απήχηση του έργου του στην ψυχή μου, συγκλονιστική.
Δύο εκδοχές πάνω στο ίδιο θέμα και οι ευαισθησίες δύο διαφορετικών εποχών.
Στο Tολέδο διανυκτερεύσαμε την τέταρτη μέρα του ταξιδιού μας Puro Castizo , μια περιήγηση στην Καστίλλη και Καστίλλη- Λα Μάντσα που με πολύ φροντίδα δημιούργησε ο Γιάννης Λυμτσιούλης και η melodrakma.
Ένα ταξίδι βουτιά στις αναμνήσεις μου..
Ενα από τα της συνεχόμενης κακοκαιρίας παρατράγουδα είναι οι βόλτες εντός νομού.
Με τίποτα να μην έχει ανθίσει με το φως αχνό και το κρύο να τρυπάει τα κόκκαλα κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια να χαρώ τη μοτοσυκλέτα και την υποτιθέμενη Άνοιξη.
Τα περί καυσίμων μάλλον δεν αγγίζουν μια βόλτα 70 χλμ....
Στο δρόμο για την Ηράκλεια,το πρώτο χωριό της Χαλκιδικής


Μετόχι Κριτζιανών
ανάμεσα σε Επανωμή και Ηράκλεια
Διάσπαρτες Ιστορίες που δε διδαχθήκαμε ποτέ

Έξω από το χωριό θαλασσινές εικόνες τόσο παράταιρες με το κρύο που είναι έντονο

Περνάω από την υπερκατασκευή επάνω στην άμμο που λέγεται καταχρηστικά ΄΄Σαχάρα΄΄
και πλησιάζω την Καλλικράτεια

Μέσα στο χωριό υπάρχει κίνηση ,ήρεμα πράγματα που δε θυμίζουν καλοκαίρι
Στην επιστροφή πιάνω το δρόμο για Νέα Γωνιά αλλά μετά από λίγο στρίβω για Λάκκωμα.
Προσπαθώ να μεγαλώσω τη βόλτα και να προσθέσω λίγη κλίση στην κίνηση της μηχανής
και μερικές σιφτεριές στο ηχητικό κομμάτι (αλλαγή ταχυτήτων με το shifter)

το χωριό είναι νοικοκυρεμένο κι αυτό ισχύει


και για το βιοτεχνικό πάρκο του
π
Η τελική ευθεία προσφέρεται για ξεκάπνισμα ανάμεσα σε απορημένους τετράτροχους που μετράνε με υπομονή τα λίτρα ανά εκατό...
See ya,έρχεται τριήμερο.
Εχουν περάσει δυόμιση χρόνια ατελείωτης αναμονής
από την τελευταία εξόρμηση της παρέας εκτός συνόρων με μοτοσυκλέτες.
Τα χαρτιά μας είναι έτοιμα εδω κι εβδομάδες και περιμένουμε
το κατάλληλο ''σήμα'' από τις προγνώσεις καιρού.
Μερικά συνεχόμενα 18αρια μας εξασφαλίζουν την απουσία μαύρου πάγου στα οδοστρώματα της γείτονος Βουλγαρίας και το πράσινο φως ανάβει.
Μπάμπης και Κώστας ξεκινούν με ένα ωραίο παραλίμνιο τουρ από Παρασκευή
ενω εγω προδωμένος από το επισκευαστικό χρονοδιάγραμμα της ταράτσας μας
θα αρκεστώ σε μια σύντομη πέριξ του Μπάνσκο κυριακάτικη γύρα....500 χιλιομέτρων.
(Ταράτσα ρε φίλε....Χάνω έτσι τα ταρατσώματα και τα ατμόλουτρα
αλλά χαλάλι της μιας και η σαιζόν μόλις τώρα αρχίζει)
6-2-22
H προσεκτική αναγνωση του δελτίου καιρού έλεγε πως την Κυριακή μπαίνει έστω και για λίγο η Άνοιξη.
Μια ιδέα για βόλτα στο κοντινότερο στη Θεσσαλονίκη φιόρδ ήταν στον αέρα από καιρό.
Η παρέα φτιάχτηκε στο λεπτό και έτσι Στέλιος Τάκης Χρήστος κι εγω
(οι μη κατονομαζόμεοι)
βρεθήκαμε να παίζουμε με τη γκαζιέρα και την άμεση σύνδεση της
με την ταλαίπωρη τσέπη μας στην ευθεία για τη Βέροια.
Γιατί κατά πως φαίνεται και άγνωστο για πόσο ξαναμπήκαμε στη στενάχωρη περίοδο
που φουλάροντας σου πέφτουν πλέον τα αυτιά....
Η επιλογή κοντινών αλλά έξυπνων προορισμών είναι μια προσωρινή λύση και δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα στενά του Αλιάκμονα είναι ένας από αυτούς.

Σήμερα έχουμε διαλέξει την μεριά της Βέροιας,αυτήν που βλέποντας την
από την Εγνατία ή από την παλιά Καστανιά θεωρείς πως είναι ένας συνεχόμενος γκρεμός.
Η εκδρομή αυτή προτείνεται σε όσους έχουν ως τόπο διακοπών τα παράλια της Πιερίας
κι επιθυμούν μια ανάπαυλα και δροσιά μακριά από το παραθαλάσσιο τοπίο.
Μετά την Κατερίνη στροφές επαρχιακός και
ζελατίνα κάτω να μπουν τα οξυγόνα!


Με φόντο τον Ολυμπο
ο κύκλος είναι αριστερόστροφος


Τα Καλύβια είναι ένα χωριό στους δυτικούς πρόποδες του Ολύμπου.
Είναι το μέρος που θα βρείς την αρχή του χωματόδρομου για την καλύβα
Χρηστάκη και στην πλατεία του θα καταλάβεις πως το κατοικούν καλοί
άνθρωποι...απο την Καλημέρα τους!

Στη Θεσσαλονίκη το είδος έχει εξαφανιστεί....σιδεράδικο.

Και πάμε να γνωρίσουμε την Ιερά Μονή Σπαρμού.


2019.
Η χρονιά που η Άνοιξη συνάντησε το Φθινόπωρο και ήπιανε καφέ με το Χειμώνα.

Μέσα στο μοναστήρι...προσπαθούμε να κάνουμε ησυχία


Η Μονή γιορτάζει του Αγίου Πνεύματος.
Ηταν χρόνια έρημη και οι κάτοικοι του χωριού Σπαρμός
απο όπου πήρε και το όνομα της ερχόταν μόνο για το σχετικό εορτασμό.

Αναχώρηση για τα μεζεδάκια της Καρυάς.


Ηλιόλουστη ανάβαση προς τη Συκαμιά


Ση γνώριμη πλατεία του χωριού Καρυά
Χειμώνας του 2019 στην ασφαλτάδα.
Η ζωή -και το συναίσθημα- στο χωριό έχει μια σταθερότητα.

Και μια οικογενειακή!!

Κατηφορίζοντας προς τη Λεπτοκαρυά


Λίγο πιο κάτω σταθήκαμε στο μαγνητικό πεδίο Λειβηθρών,
όχι όλοι γιατί κάποιοι μαγνητίστηκαν απο το στροφιλίκι κι έφυγαν αέρα!
Η ανάβαση μέχρι την πύλη του στρατόπεδου του ΚΕΟΑΧ μας βάζει για τα καλά στη δροσιά του βουνού,μαζί με την επιστροφή είναι ύμνος στην οδοποιία και πρόκληση για σβέλτη οδήγηση
Και προσγειωθήκαμε όλοι μαζί στον κόμβο Λεπτοκαρυάς....εκεί πάνω ήμασταν.

Το Λιτόχωρο είναι μια μεγάλη ζωντανή Κωμόπολη στους πρόποδες του Ολυμπου
Μια γρήγορη παράκαμψη μέχρι τον Αγιο Ιωάννη πάνω απο το χωριό.



Αν δεν έχετε πάει,να το ψάξετε.
Στο ξέφωτο θα βρείτε ή μάλλον θα σας βρεί ο κύριος Θανάσης
παλιός ορειβάτης και οδηγός βουνού που μένει εκεί μόνος του τα τελευταία 35 χρόνια.

Επιστροφή στη θάλασσα που απέχει μόνο 5 χιλιόμετρα!