Σήμερα ήθελα να κάνω μια κίνηση σαν αυτή που ανοίγουμε τα χέρια μας
να δούμε μέχρι που φτάνουν μετά από μεγάλη περίοδο χωρίς γυμναστική.
Ο καιρός καλός αλλά από την μικρή παρέα γύρω μου δε τσιμπάει κανείς για 500 χλμ non stop.
Είναι και τα πρώτα 100 (χλμ) γύρω από τη Θεσσαλονίκη που είναι πλέον βαρετά,
τόσα χρόνια επί πόσες φορές έχουν καταντήσει ανασταλτικός παράγοντας
κάθε φορά που βγαίνει στο πάνω μέρος του μυαλού ένας παλιότερος ή και άγνωστος προορισμός.
Σε τέτοιες στιγμές βάζεις τα δυνατά σου χαιρετάς τη θαλπωρή του παπλώματος καβαλάς στήνεσαι στην εθνική και περιμένεις να φτάσεις (στην περίπτωση μας) στα Τέμπη.
Ένας δυνατός πλέον Ήλιος ζεσταίνει την πλάτη την ώρα που χαζεύω
τι έχουν προκαλέσει γύρω τους τα ξενόγλωσσα φουσκώματα του Πηνειού.
Καλά βλέπεις......έχει τρύπα βάθους 3 μέτρων να πέσεις μέσα.
Περνάω με αργό -νομίζω- ρυθμό το Στόμιο όπου κάνω ένα ρετρό φουλάρισμα με μετρητά και χωρίς να κερδίσω πόντους που αγοράζουν τρυπάνι στην κάρτα αλλά μια Καλημέρα από το μάστορα.
(Υπάρχουν τύποι που αν τους αποκαλέσεις μάστορα φιλικά
για να σπάσεις τον πάγο που αυτοί έχουν στήσει παρεξηγιούνται..δεν το ήξερα)
Πριν το Ρακοπόταμο , κάθε παραλία έχει κάτι να μου θυμίσει.
Κουτσουπιά
Αγιόκαμπος , η περιοδεύουσα μαναβική σε μια εγγλέζικη στιγμή.
''Δρόμος Σκλήθρο-Κεραμίδι''
Εδώ κάποιος μάστορας κάνει με ένα τσίγκο αυτό που λέμε ''αποποίηση ευθυνών''
Πολύ έξυπνο,ένα έργο εκατομμυρίων που κανείς δε ζήτησε να γίνει
είναι εκτός επίσημης λειτουργίας και μάλιστα χωρίς εναλλακτική.
Λες βέβαια και παλιά που ήταν βατός χωματόδρομος αν έκανες βουτιά
σε κανένα γκρεμό θα είχε κάποιος την ευθύνη.
(Μια ωραία ιδέα θα ήταν να μπουν δύο τέτοιες ταμπέλες στις εισόδους
του εργοτάξιου στον περιφερειακό μας
που είναι σε πολύ χειρότερη κι επικίνδυνη κατάσταση από αυτό που οδήγησα εκεί)
Δρομάρα και ψυχή ζώσα άφαντη μιας και όλοι έχουν πιάσει τα καρπενήσια
και τα ορεινά θέρετρα (όσα δεν κατάντησαν το θ να το κάνουν φ).
για παραδοσιακά κούλουμα με δίκιλα παραδοσιακά ντολμαδάκια ...Ιορδανίας σε κονσέρβα.
(όποιος πιστεύει ότι το παραδοσιακό φαγητό στα ορεινά Ελληνικά θέρετρα είναι αυθεντικό κι ότι υπάρχουν δεκάδες γιαγιάδες έτοιμες όλο το χρόνο να το φτιάξουν για τους χιλιάδες που έρχονται ''για το τριήμερο'' να κόψει τα πολλά ντοκιμαντέρ)
Στο βάθος το Πήλιο αλλά δρόμος δεν υπάρχει από εδώ που ήρθα.
(Μη μας χαλάσουν οι Λαρισαίοι μάστορες την πιάτσα με τίποτα φτηνά δωμάτια
ψαροταβέρνες που αγοράζουν από ψαράδες με βάρκα και τέτοια).
Έχω όρεξη σήμερα.
Στο τέλος του έργου ο δρόμος ξαναγίνεται στενός και χωρίς να έχεις
εσύ την ευθύνη σε οδηγεί αριστερά ανατολικά
σε δύο άγνωστες παραλίες
η πρώτη η βόρεια είναι του Αη Γιάννη
Σε παραλίες σαν αυτή συναντάς τους καλύτερους μάστορες (της ζωής).
Και το Καμάρι που έχει και αξιοπρεπές αλιευτικό καταφύγιο.
Η πλατεία της ταμπέλας είναι του χωριού Κεραμίδι ,λίγο πιο πάνω αλλά κι εδώ ψυχή ζώσα άφαντη.
Βγαίνοντας χαιρετάω εγκάρδια ένα μάστορα που οδηγεί φορτωμένο παπί ξεκράνωτος
και που με γράφει χαρακτηριστικά.
Υγεία αδερφέ....
Το έχω βάλει στο χάρτη το βλέπω στην ταμπέλα να απέχει 14 χλμ που πρέπει να τα κάνω πίσω γιατί είπαμε το τουριστίκ Πήλιο είναι δικό του καρτέλ...βαριέμαι λίγο αλλά στρίβω και τα μετράω ένα ένα .
όπως και τους ανθρώπους ,'
έναν είδα στο δρόμο να φορτώνει πέτρες σε ένα Hilux
κι έναν άκουσα να κλείνει μία πόρτα στο χωριό.
(Ιστορίες με φαντάσματα μέρα μεσημέρι δε με τρομάζουν).
Κι εκεί που νόμισα ότι τελειώσαν τα ωραία με υποδέχεται μετά το πάσο η κυρά Κάρλα
γεμάτη νερό και πράσινη τριγύρω
O Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...
Εδώ έχει μια ταμπέλα που γράφει ''προς υγροβιότοπο Κάρλας'' και θα με κάνει να ξαναέρθω
Ωραία επιφάνεια εργασίας!
Το Καστρί είναι ένα ακόμα χωριό του κάμπου.
Από εκείνα που οι μπασκέτες που μπήκαν σωρηδόν την εποχή του μάστορα Νίκου Γκάλη ρημάζουν.
Κοιτώντας επάνω στην κορυφή του λόφου βλέπεις κι από πού πήρε το όνομα του.
Το υπόλοιπο συνοδεύεται από καλοκαιρινή καταιγίδα έξω από το Συκούριο το οποίο έχει συχνότητα βροχής 6 φορές το χρόνο κι έχω πετύχει στις 4 φορές που το πέρασα με μηχανή τις 3 να βρέχει.
Κι από αγώνες λίγων μέτρων στην Εθνική κόντρα στα .....ραντάρ
..στιγμιαίοι αποχαιρετισμοί σε έναν κόσμο ελευθερίας που την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια....μάστορα.
Θεσσαλονίκη έρημη στην υποδοχή ,εκτός από την παραλία
που έχει πιο πολύ κόσμο κι από τα καρπενήσια.
See ya!
Follow your heart που λέγαμε και στην pub στο χωριό
